Dash van Ravenwoude

[Dash]

Na met mijn voorgenomen Nano-verhaal te zijn gestopt. Hem ik maar besloten om een verhaal te schrijven over een character wat ik met DnD gespeeld heb en wat ook de inspiratie is geweest voor mijn forum naam.

Totaal aantal woorden: 564

Verhaaldelen:
Eerste paragraaf, eerste hoofdstuk.

[Dash]

Hoofdstuk 1

Een beleefd klopje op de deur wekte Dash.
"Mijnheer Ravenwoude, het schip heeft aangelegd. Wij kunnen van boord," klonk het van de achter de deur. Kreunend kwam Dash overeind.
"Ik kon eraan, Dieter," antwoordde Dash," ga je spullen, maar vast pakken."
"Die heb ik al klaar, mijnheer. Ik wacht wel op het dek op u," klonk het van achter de deur. Dash hoorde hoe zijn persoonlijke wacht weg liep. Traag klom Dash van de plank die zijn bed moest voorstellen en liep naar de hoe van zijn kamer. In de hoek stond een emmer met wat water waarmee Dash zich verfriste. Vervolgens pakte hij zijn rugzak, slinger deze over zijn schouder en verliet zijn kamer.
Op het dek was het een drukte van jewelste. Met de grootst mogelijk haast probeerden de matrozen hun klusjes af te maken, zodat ze zo snel mogelijk aan wal konden gaan om hun gage te verbrassen. Midden van het tumult stond een lange man in een glanzende borstplaat te praten met de kapitein.
Op zijn gemak slenterde Dash naar dit tweetal. Zodra de kapitein Dash zag nam hij zijn pet af en maakte een buiging.
"Welkom hoogheid, dit is Enkhaven," sprak de kapitein snel. Dash grinnikte, maar Dieter vond het allerminst amusant.
"Het is geen hoogheid," zei Dieter lichtelijk geïrriteerd," die titel is alleen voor familieleden van het Koninklijke hof. De aanspreektitel voor een zoon van een hertog is jonkheer, behalve vo..."
"Het is al goed, Dieter," onderbrak Dash zijn wachter," niet iedereen weet is zo vaardig in het onthouden van de regel van de etiquette." Daarna draaide hij zich naar de verbouwereerde kapitein.
"Ik wil u hartelijk bedanken voor de reis en ik hoop dat u voorspoedig in Grootport aankomen," sprak Dash tegen de kapitein en overhandigde hem een klein zakje met een paar gouden munten. De kapitein bekeek het zakje.
"M..maar jonkheer, dit is niet nodig," sprak de kapitein verbaast," dit is het complete bedrag als u met ons mee zou reizen naar Grootport." Dash glimlachte breeduit.
"Zie het maar als een bonus dan. Dan kan iedere matroos vannacht een biertje extra drinken," antwoordde hij," het is niet uw schuld dat ik hier van boord ga. Ik snap niet hoe jullie het uithouden met al geschommel en geschud. Kom op, Dieter van al die frisse zeelucht krijg ik honger." Na deze woorden draaide hij zich om en liep de loopplank de kade op. Daar scheen hij zich iets te beseffen. Hij draaide zich weer naar het schip.
"Is er hier een herberg die u kan aanraden?" riep hij naar de kapitein.
"U zou de Driemaster wel geschikt vinden, denk ik," antwoordde de kapitein een beetje beduusd. Dieter schudde de kapitein snel de hand.
"Het was mij een waar genoegen om met u te mogen reizen, moge Laneidon u een behouden vaart geven," sprak de man en haastte zich toen achter Dash voordat hij de jonge hertogszoon uit het oog verloor.
"Wat een apart stel ," mompelde de kapitein, terwijl zijn eerste stuurman naast hem kan staan. De eerste stuurman knikte.
"Kapitein, mag ik een voorschot op mijn gage?" vroeg de eerste stuurman aan de kapitein. Deze staarde de stuurman even aan.
"Ik heb mijn gage verloren met dobbelen tegen de zoon van de hertog," gaf de stuurman schoorvoetend toe," hij mag dan elke hap tijdens de reis naar buiten hebben gewerkt, hij kan verdomd goed dobbelen."