Twijfel

[Germelia]

Trillend zat Emma op de rand van haar bed. Angstig keek ze naar het witte staafje in haar hand. Nog steeds niets. Maar alle tekenen wezen er toch op dat... en ze wilde niet, ze wilde echt niet. Ze was nog te jong. Ze had nog niet eens haar middelbare school afgemaakt! In stilte vervloekte ze haarzelf, haar kortzichtige denken, haar onbezonnenheid. Hoe kon ze in vredesnaam zo dom zijn geweest? Zelfs als het niet zo was... het voelde al bijna alsof het wel raak was. Maar het zou toch niet kleuren? Hoe dan ook, ze was vastbesloten om het niet nog eens zo ver te laten komen. Nooit meer. Ze zou aan de pil gaan en altijd vragen om een condoom. Zij ook met haar stomme dronken kop.
De seconden tikten voorbij. En toen opeens schoot er een golf van emoties door haar heen. Haar ergste nachtmerrie was waarheid geworden. Ze was 16 en zwanger. Van een of andere knappe Italiaan die waarschijnlijk niet eens haar naam meer wist. Antonio dacht ze. Of Fernando. Ze wist alleen nog maar dat ze dronken was geweest. Het was een geweldig feest op het strand. Haar vakantie in Italië was haar eerste zonder ouders en ze maakte er gebruik van ook. Elke avond feesten, zuipen, flirten, dansen, losgaan. En met haar mooie blonde haren was ze erg in trek bij de jongens. Niet alleen de andere campinggasten, maar ook de lokale bevolking van het ooit zo pittoreske vissersdorpje aan de middellandse zee. José, haar beste vriendin met wie ze op vakantie was, trok met haar rode haardos evenveel bekijks. En ze genoten van alle aandacht, gratis drankjes en heerlijk geflirt.
Hadden ze toen maar na gedacht. Had zij maar nagedacht. Maar ze was natuurlijk dronken gevoerd die laatste avond en bovendien was ze nog maagd geweest. Iedereen wist dat je bij de eerste keer nooit zwanger zou kunnen raken. Nou, daar klopte dus helemaal niks van. Het bewijs, het witte staafje met de roze streep, had ze nog steeds in haar trillende handen. Haar leven was voorbij. Ze was zwanger.

De ringtone van haar mobiele telefoon deed haar opschrikken uit haar shock. Verdwaasd zocht ze naar het ding, wat ze uiteindelijk natuurlijk gewoon in haar tasje vond. Het was José. Ze twijfelde even of ze op moest nemen, maar besloot het toch te doen. Waarom ook niet?
"Met Emma," ze zei het heel zacht, alsof de andere mensen in huis niet mochten horen dat zeaan het bellen was. Wat vreemd was, want normaal belde ze de hele tijd met vriendinnen. Of msn-en natuurlijk.
"Hey Em! Voel je je al een beetje beter? Je zag zo wit vandaag op school en je weet dat je me niet voor de gek kunt houden. Heb je een griepje opgelopen ofzo? Kijk dan maar uit dat je anderen niet aansteekt, mensen worden helemaal gek van die Mexicaanse griep tegenwoordig..." Zoals altijd was er bij josé geen speld tussen te krijgen. En nu kwam het Emma goed uit, want haar vedoofde hersenen draaiden op volle toeren. Zou ze het vertellen of niet?
"... Maar het zal allemaal wel loslopen. Heb je trouwens gehoord dat Van Bussum in scheiding ligt? Moet zeggen dat ik het zijn vrouw niet kwalijk neem zeg, wat een eikel is die kerel. En als ie nou enig idee had waar hij het over had, maar ik moet zeggen dat ik nog nooit iets geleerd heb in zijn lessen..."
"José," besloot Emma haar vriendin te onderbreken. "Ik voel me echt niet lekker gewoon. Denk ook maar at ik morgen thuis blijf. Misschien is een beetje uitrusten gewoon het beste." Ze pauzeerde even om na te denken of ze nou zou vragen of haar vriendin nog langs zou komen morgen of niet. Maar José loste dat zelf al op.
'Is goed meid, maar dan kom ik na school morgen nog even langs, okay? Huiswerk doorgeven enzo en natuurlijk op ziekenbezoek. Rust maar lekker uit en dan zie ik je morgen wel, okay?" Emma knikte, maar besefte toen dat ze aan het bellen was en dat haar vriendin dat niet kon zien.
"Is goed, tot morgen. Doei!" En ze hing op. Emma mikte lusteloos haar mobieltje terug in haar tasje en keek nogmaals naar de witte staaf die de gewraakte boodschap had gebracht. En eindelijk begonnen de tranen in haar ooghoeken te vormen. Ze kleedde zich snel uit, kroop onder de dekens en legde haar gezicht op het kussen. Het was nog vroeg, maar ze huilde zichzelf in slaap.

De volgende ochtend werd ze vroeg wakker. Ze voelde zich kats beroerd. Met moeite wist ze zich uit haar bed te slepen naar de badkamer. Misschien zou een lekkere warme douche iets helpen. Ze was echter nog maar net in de badkamer toen ze een golf van misselijkheid voelde aankomen.
'oh nee he,' dacht ze nog maar viel toen op haar knieën voor de wc. Daar kwam alles er uit wat er nog in had gezeten. Ze gaf net zolang over tot er niets meer kon zijn. Ze trilde helemaal en sprong toch maar snel onder de douche, waar ze meteen haar tanden poetste om die vreselijke smaak uit haar mond te krijgen. De smaak van tandpasta maakte haar opnieuw misselijk, maar er viel niets meer uit te braken dus bleef het bij kokhalzende geluiden. Toen ze uiteindelijk uit de badkamer kwam, fris gewassen, voelde ze zich wel iets beter. Tot een deur op de gang open ging en haar moeder bezorgd om de hoek keek.
"Hey Emma, gaat het wel goed? Ik hoorde allemaal vreemde geluiden uit de badkamer komen," zei ze bezorgd. Emma keek naar het slaperige hoofd van haar moeder, met haar blonde haren net zo warrig als altijd.
"Ik denk dat ik gister iets verkeerds gegeten heb mam," zei ze uiteindelijk. Ze wilde niet liegen, maar ze had er ook geen behoefte aan haar moeder te vertellen dat ze zwanger was. Ze schaamde zich al erg genoeg en bovendien wist ze zelf nog niet wat ze er mee aan moest. Hoewel ze altijd alles bij haar moeder kwijt kon was dit iets... anders. Hoe zou ze reageren? Boos en verdrietig? Zou ze het huis uit gekickt worden? Zou ze er juist blij mee zijn? Nee, dat laatste zeker niet. Ze kon het maar beter niet weten. Ze kon het toch niet houden.
Voor het eerst bedacht ze dat er een oplossing was. Houden was geen optie. Ze zat in het eindexamenjaar van de havo en als ze het zou houden zou het wel eens midden in  de examenperiode geboren kunnen worden. Geen optie. Ze zou geen vrienden over houden, ze zou nagestaard worden, uitgescholden voor hoer... het kind zou geen leven hebben met een moeder die zelf nog een kind was. Al vond ze zichzelf normaal gesproken heel volwassen, nu werd pijnlijk duidelijk hoe veel ze eigenlijk nog moest leren voordat ze echt klaar zou zijn voor het Echte Leven. Voor een kind.
"Ga lekker weer in bed liggen meid," zei Emma's moeder warm. "ik breng je straks wel thee en een beschuitje. Je ziet er ook bleek uit." Emma knikte dankbaar, blij dat haar moeder nooit zo moeilijk deed over ziek zijn. José's moeder liet haar alleen thuis blijven als ze minstens 39 graden koorts had. Die arme José leefde soms gewoon op ibuprofen en paracetamol. Ze had elke maand nogal last van buikkrampen. Maar haar moeder toonde geen medelijden. 'Als je later werkt kun je ook niet elke maand twee dagen thuis zitten,' had ze gezegd. Harteloos was ze, daar waren die twee het over eens. Ach, zo slecht had ze het nog niet getroffen. Maar zwanger? Daar zou ook haar moeder niet om kunnen lachen. Laat staan haar vader zeg. Haar ouders waren jaren geleden al gescheiden en Emma had op zich wel een goede band met hem, maar hij zou letterlijk bijna uit z'n vel springen als hij hier achter kwam. Als hij boos was... kon je je bergen.
Emma stapte met een schone pyama weer in bed, opgelucht dat ze thuis kon blijven vandaag. Nu werd ze tenminste niet afgeleid door leraren en vriendinnen en school. Ze kon nu rustig nadenken wat ze van plan was te gaan doen.
Eigenlijk waren er maar drie opties, had ze al snel bedacht. Houden, uitdragen en afstaan, of abortus. Houden was niet echt een optie. Dan zou haar leven pas echt voorbij zijn. Ze was altijd fel tegen abortus geweest, maar nu begon dat steeds aanlokkelijker te klinken. Hoewel ze dol was op baby's, was de timing echt te slecht. Ze had dit jaar nodig om haar eindexamen te halen en een baby op de wereld zetten, zelfs als ze het zou afstaan, zou flink roet in het eten gooien. Zoasl ze al eerder bedacht had, kwam 9 maanden na augustus mei. En dan waren de examens. Ze zou geen examen kunnen doen. Laat staan de sociale druk waar ze onder te zitten kwam. Ze zou dit echt niet kunnen verbergen, zeker niet voor haar moeder en José. En hoe moest dat dan met gymlessen? Ze zou zich om moeten kleden met de andere meiden van de klas, die zouden het zeker opmerken. Dan kon ze nog zo wijd gekleed gaan overdag, iemand zou het opmerken. Zelfs als ze zich ergens anders zou omkleden zou het opvallen. Dan zouden mensen gaan roddelen. Ze kreeg al een kleur als een biet als ze eraan dacht. Nee abortus was de enige optie. Maar dan moest eht wel snel gebeuren. Ze wilde zich er niet aan hechten, dan zou het alleen maar erger worden.

[Germelia]

Ze reikte onder haar bed en had al snel de laptop beet die ze voor haar 16e verjaardag gekregen had. Gelukkig hadden ze hier in huis draadloos internet, iets waar ze gretig gebruik van maakte, ook al was het maar om eindeloos te msn-en of muziek voor haar I-pod te downloaden. En nu kon ze mooi een zoektocht doen. Ze typte www.google.nl in en zocht op 'abortus', 'kliniek' en 'Utrecht'. De eerste hit was meteen raak. Ze pakte haar mobiel en belde meteen naar het telefoonnummer op de contactpagina. Hoewel ze haar hart hoorde bonken in haar keel, was er ook een soort rust over haar gekomen. Het was niet anders, het moest nou eenmaal zo. Zij was niet in staat een kind te voldragen en al helemaal niet om het op te voeden. Ze was zelf nog een kind.
"Vrelinghuis, met Monique," klonk een stem aan de andere kant van de lijn. Emma schraapte haar keel.
"Ja goedemorgen, u spreekt met uhm... Emma." ze had even getwijfeld of ze haar echte naam moest gebruiken of niet, maar besloot het toch te doen.
"Goeiemorgen Emma, waar kan ik je mee helpen?" zei Monique vriendelijk.
"Ik, uhm, wil graag een afspraak maken. Liefst zo snel mogelijk."
"Okay, dat kan. Wanneer wil je dat het intakegesprek plaats gaat vinden?" Intakegesprek? Hier moest Emma even over nadenken. Een intakegesprek betekende dat ze er in ieder geval twee keer heen zou moeten.
"Oh, ik dacht dat het misschien gelijk kon... afgehandeld worden?" probeerde Emma.
"We willen eerst altijd even met onze cliënten praten," klonk het vriendelijk. "Dat is ook wettelijk zo geregeld. We willen natuurlijk niet dat je spijt gaan krijgen van je beslissing. Maar wanneer zou jou het beste uit komen?"
"Wanneer kan het?" Ze hoorde aan de andere kant geklik met de muis.
"Morgenmiddag om 3 uur? Komt jou dat goed uit?" Emma knikte schaapachtig en bedacht toen weer dat het een telefoongesprek was.
"Dat is prima. Ik vind het wel. Tot morgen dan!"
"Ho, wacht eens even, ik heb je gegevens nog niet genoteerd. Mag ik je volledige naam en geboortedatum alsjeblieft?" zei Monique.
"Emma... Emma Vredesteijn. Ik ben geboren op 14 april 1993..."
"Okay, dank je wel Emma. Tot morgen!" En ze hing op.
Ze voelde zich bang en opgelucht. Morgen zou ze naar de kliniek gaan om te 'praten'. Maar ze wist het al zeker. Ze had het voor zichzelf al helemaal uitgedacht.
"Sorry baby," fluisterde ze tegen de ongeboren vrucht in haar baarmoeder. "Het is niet dat ik je niet zou willen maar het kan gewoon niet. Je zou alleen maar ongelukkig zijn en ik ook." Emma voelde de tranen weer in haar op komen, maar wist ze dit keer te verdringen. Ze kon niet blijven huilen, dat zou alleen maar opvallen. Straks zou haar moeder nog denken dat ze depressief was en haar naar een psycholoog sturen. Daar zag ze haar moeder wel voor aan. En dan werd het alleen maar lastiger om dit verborgen te houden...

Ze bracht haar dag door met msn-en, spelletjes spelen op haar laptop en dvd's kijken. Af en toe kwam haar moeder langs om haar een knuffel te geven en wat te eten en te drinken. Ze liet haar over het algemeen met rust zodat ze wat kon slapen en uitzieken. Dat werkte meestal het beste, alleen had Emma helemaal geen behoefte om te slapen. Eigenlijk verveelde ze zich dood en hield ze zichzelf alleen maar bezig zodat ze nergens aan hoefde te denken. Gelukkig kwam er 's middags een beetje afleiding. Zo rond een uur of drie hoorde ze beneden de bel gaan en de vrolijke stem van José  aan de deur. Gestommel op de trap volgde en tien seconden later hoorde ze voorzichtig geklop op de deur.
"Em?" klonk het zachtjes.
"Ja kom maar binnen hoor, ik ben wakker," zei Emma, die rechtop in bed ging zitten. De deur werd open gegooid en daar stond haar beste vriendin in de deuropening, haar zware schooltas nog op haar rug. Die werd ook meteen op de grond neergegooid en met een diepe zucht plofte José bij Emma op bed.
"Zo hey, wat een rottig proefwerk van bio vanmiddag. Ben blij dat ik dat stuk over genetica goed geleerd had, er werden echt hele irritante vragen over gesteld. Jansma had weer alles uit de kast gehaald om de halve klas een onvoldoende te bezorgen." Ze veegde een plakkerige lok rood haar uit haar gezicht en keek toen Emma bezorgd aan. "Meid, je ziet er uit als een lijk. Zelfs een beetje make-up zal dat niet kunnen verbergen. Gaat het wel?" Emma knikte dapper. Fysiek voelde ze zich na die vervelende ochtend eigenlijk wel weer prima, behalve dan dat ze lui en loom was geworden door de hele dag in bed te liggen en tv te kijken. Maar van binnen was er een hele hoop niet in orde.
José klakte ongeduldig met haar tong. "Mij hou je niet vbor de gek hoor. Wat is het, griep? Steek me maar aan, dan hoef ik woensdag in ieder geval niet die presentatie voor Engels te houden. Bah, als ik ergens geen zin in heb..." Emma schudde haar hoofd.
"Het lijkt er niet echt op, ik heb ook geen koorts ofzo. Ik dacht gister misschien iets verkeerds gegeten maar mn moeder denkt aan een virusje. Moet gewoon even uitzieken." Ze had geen zin om José voor te liegen, maar de waarheid vertellen was geen optie. Dan maar de schone schijn ophouden, net zoals Hyacinth van dat tv programma wat haar moeder altijd keek.
"Hmm, okay," zei José, "als je mij dan maar gewoon besmet. Scheelt alweer stress. Anyway, ik heb al het huiswerk voor je bijgehouden en van de vakken die ik niet volg heb ik het even aan Diana gevraagd. Die doet toch ook Economie en Duits?"
"Dank je wel," zei Emma, die uit haar eigen schooltas haar agenda viste om alles over te nemen. Terwijl ze aan het schrijven was zag ze al op tegen de volgende dag. Ze had eigenlijk helemaal geen zin om ondervraagd te worden door een of andere enge dokter die haar allemaal persoonlijke vragen zou gaan stellen. Maar ja, het leek er op dat dit de enige manier was om van deze toestand af te komen. Dan moest het maar. José hield ondertussen vooral niet haar mond.
"Oh, en wist je dat Henri en Lianne uit elkaar zijn? Echt geschokt was ik toen ik het hoorde, die twee zijn al zo lang bij elkaar... het verhaal gaat dat Henri al een ander meisje heeft en Lianne zint op wraak. Logisch natuurlijk, ik zou het ook echt niet cool vinden als iemand mijn vriendje afpikte."
"Enig idee wie het is?" zei Emma in een poging geïnteresseerd te lijken. Vandaag kon eht haar weinig schelen wie het met wie deed. Beter was dat niemand iets deed, die domme doos Lianne kennende gebruikte die ook niks.
"Nou, het lijkt er op dat het iemand van het vwo is," begon José samenzweerderig. "Ken je Alicia, dat meisje met het zwarte krullende haar? Die zit al maanden achter Henri aan, dat weet iedereen. Iedereen die ik ken van eth vwo tenminste." Emma schudde haar hoofd, maar bedacht toen dat ze wel wist over wie het ging.
"Ging die niet met Ruben uit de zesde?" vroeg ze voorzichtig, en José knikte enthousiast.
"Ja die ja. Ruben is ondertussen gespot met een of ander 14-jarig kind van een andere school, dus dat is blijkbaar ook al over." Ze zweeg, afwachtend tot Emma iets zou zeggen. Die zweeg echter ook. Haar hoofd zat alweer in Italië, waar ergens een knappe donkerharige jongen rond liep die geen idee had wat hij had aangericht...
"Hey Hallo, aarde aan Emma?" zei José verontwaardigd. Emma schrok op en keek haar vriendin schaapachtig aan.
"Mjah sorry, ik ben er niet helemaal bij vandaag. Ik denk dat ik morgen even langs de dokter ga als ik me dan nog niet beter voel..." José's blik veranderde in eentje van medelijden.
"Ach arme meid," zei ze en gaf Emma een knuffel. "Ik vergeet ook steeds dat ik op ziekenbezoek ben, niet om gezellig te kletsen. Zullen we anders samen een paar afleveringen Friends gaan kijken ofzo?" Emma schudde haar hoofd. Ze had er vandaag al een stuk of 6 gezien en eigenlijk kende ze de meeste wel uit haar hoofd. Maar vooral wilde ze even alleen zijn om na te denken. José zorgde voor meer stress dan ze had verwacht. Hoe dol ze ook was op haar vriendin, vandaag kon ze zich echt niet concentreren.
"Nee dat wordt echt niks, maar ik bel je nog wel even vanavond, okay? Ik moet nu echt weer gaan slapen, ik voel me niets niet lekker..." Het was niet alleen een smoes, ze merkte dat ze door het weinige eten duizelig begon te worden. Ze zou straks eens kijken of er nog wat te halen viel beneden. Misschien kon ze haar moeder overtuigen dat ze wel weer warm eten kon hebben. Ze had honger als een paard. Na nog een knuffel en een kus van José, die er bij bleef dat ze maar wat geaag besmet wilde worden met het virus dat Emma te pakken had, verdween haar vriendin weer naar beneden. Daar bleef ze blijkbaar nog even kletsen met haar moeder, want het duurde nog wel een tijdje voordat de voordeur dicht viel.

[Germelia]

Bijna kon ze er om lachen. Oh, als José eens zou weten wat er echt aan de hand was, dan zou ze echt niet zo lichtzinnig gezegd hebben dat ze ook wel een excuus wilde om tentamens te missen. Tentamens missen was alleen maar vervelend eigenlijk, want zo creeerde ze alleen maar achterstand. En daar had ze totaal geen behoefte aan. Ze wilde echt niet de aandacht trekken. Eigenlijk wilde ze er gewoon vanaf zijn. Ze wilde weer gewoon het onbezorgde jonge meisje zijn dat ze geweest was. Dat ze een week geleden nog geweest was, voordat ze door had gekregen dat ze overtijd was. Voordat ze de eerste keer misselijk was geworden. Voordat ze de zwangerschapstest met kloppend hart in een grote drogist aan de andere kant van de stad had gehaald, zodat ze niemand tegen zou komen die ze kende. Volledig anoniem, net als de eerste keer maandverband kopen. Alleen dan met een rotgevoel in plaats van een stiekeme trots dat ze nu een echte puber was.
Weer pakte ze haar laptop er bij. Voordat ze dit ging doen, wilde ze wel eerst weten wat er zou gebeuren. Dat het kindje dood zou gaan, dat was duidelijk, maar hoe? Als het maar geen pijn deed. Ze kreeg het opeens spaans benauwd. Wat nou als het een hele pijnlijke ingreep was? Zou het waar zijn dat ze er nog jaren een trauma aan over zou houden? Daar had ze namelijk echt geen zin in. Ze wilde het gewoon zo snel mogelijk vergeten, en als het pijnlijk was zou de ervaring alleen maar intenser zijn.

Uiteindelijk klopte er iemand op de deur.
"Emma? Gaat het meisje?"
"Kom maar binnen hoor mam," zei Emma, blij dat haar moeder de gewoonte had aan te kloppen. Snel klikte ze de vensters weg waar ze net op aan het zoeken was geweest en toverde een spelletje op haar beeldscherm. Haar moeder mocht het absoluut niet weten. De deur ging open en haar moeder kwam binnen met een dienblad met een bordje eten en een groot glas limonade met ijsklontjes.
"Ik dacht, mijn Emma moet toch weer een beetje aansterken." zei ze met een glimlach. "Je hebt alles tot nu toe binnen gehouden vandaag toch?" Emma knikte en nam dankbaar het dienbald over zodra ze haar laptop aan de kant had gelegd.
"Dank je wel mam, ik begon stiekem een beetje honger te krijgen." Ze viel meteen aan op het kleine beetje rijst met kip en groente, wat keurig op het bordje uitgestald lag alsof het uit een restaurant kwam. Haar moeder deed daar altijd erg haar best op, ook al zag Emma er het nut niet van in. Toen ze eenmaal was uitgegeten gaf ze het dienblad terug en hield het glas limonade.
"Ik ben blij dat het een beetje beter lijkt te gaan meis. Ik begon me echt zorgen te maken nadat ik je de hele dag niet beneden had gezien. En je bent nog zo bleek..."
"Het gaat wel weer mam, echt. Ik heb vanmiddag even met de dokter gebeld en ik mag morgenmiddag even langs komen. Misschien heb ik een voedselallergie waarvan ik het bestaan nog niet wist." Ze deed een poging tot glimlach, maar haar moeder keek daar toch doorheen.
"Ik denk eerder voedselvergiftiging dame. Ben je weer met José naar dat kebabzaakje in het winkelcentrum geweest? Ik heb toch gezegd dat dat een smerig zaakje is! Ze waren zelfs op de Smaakpolitie, nou die kwamen er niet goed vanaf hoor... zou me nisk verbazen als je daar iets hebt opgelopen." Geamuseerd schudde Emma haar hoofd. Ze kwamen daar eigenlijk nooit, maar de eigenaar was de vader van een van hun klasgenoten en omdat het op de route naar school lag, was het een mooie plek om lekker te chillen.
"Misschien was die eiersalade over datum die ik gister met Diana gedeeld heb, maar ik hoorde van José dat zij vandaag gewoon op school was en zij heeft echt niet zo'n nazimoeder als José heeft... als die eits heeft blijft ze gewoon lekker thuis." Haar moeder knikte. Zij en Diana's moeder waren vroeger buurmeisjes geweest, dus ze kenden elkaar goed. Dat was eigenlijk ook de reden dat ze vriendinnen waren geworden en altijd gebleven, al was hun vriendschap lang niet zo hecht meer als eerst. Dat ze beiden andere profielen hadden gekozen hielp ook niet echt.
"Dan is het maar goed dat je morgen even langs gaat. Ik ben benieuwd wat de dokter te zeggen heeft," beaamde Emma's moeder.
"Ik ook mam," zei Emma. En dat was ze zeker.

Die nacht had ze een onrustige nacht. Ze woelde en draaide veel, zodat ze maar heel licht sliep. Ze had al moeilijk in slaap kunnen komen door het gepieker over de volgende dag. Ze had een beetje geprobeerd te bedenken wat voor vragen er zouden komen en wat voor antwoord ze zou geven. Ze wilde niet dat ze haar zouden afwijzen, als dat al mogelijk was natuurlijk. Maar je wist het nooit. Maar uiteindelijk was ze toch in slaap gevallen, zij het een lichte.

Ze schrok wakker van een geluid. Het raam stond open, terwijl ze zeker wist dat ze het dicht had gedaan. Ze stond toch maar op naar het raam, waar een frisse herfstwind haar kamer binnen waaide. Het was donker buiten, afgezien van een eenzame werkende straatlantaarn. Alle ramen waren donker en het was stil. Het moest wel midden in de nacht zijn. Snel sloot ze het raam maar iets zei haar dat er iets anders in de kamer was. Ze voelde de tintelingen in haar nek. Ze draaide zich om en schrok ondanks dat ze gewaarschuwd was door haar eigen lichaam van de gestalte die bij haar bed stond. Het was een lange vrouw met blond haar, gekleed in een lichte losse broek en een licht fladderende top. Alsof het zomer was. En ze glimlachte. Iets in haar zei Emma dat ze niet bang hoefde te zijn.
"Hallo Emma. Je hoeft niet bang te zijn, ik doe je geen kwaad," zei de melodieuze stem van de vrouw.
"Dat weet ik," zei Emma, die ondanks dat ze niet echt bang was toch een trilling in haar stem waarnam. "Maar wat doet u hier?" De vrouw glimlachte sympathiek.
"Emma, ik weet van je probleem. En ik ben hier om je iets te laten zien." De schrik sloeg om haar hart. Hoe kon deze vreemdeling nou weten wat er aan de hand was? Als in een reflex schoot haar hand naar haar buik, ook al wist ze dat er nog niets van te zien was. Het was nog te pril. Maar de vrouw knikte alsof haar reflexbeweging de bevestiging was van haar vermoedens.
"Kom," zei ze en stak haar hand uit naar Emma. Geheel tegen haar natuur in gehoorzaamde ze onmiddellijk en pakte de hand van de vrouw. Het verbaasde haar hoe ze zomaar met een vreemde mee ging, maar iets in haar zei dat ze rustig moest blijven. Af moest wachten. Ze zou het wel zien.

[Germelia]

Ze vrouw opende de deur van haar slaapkamer en Emma stapte mee de gang op, ook al was ze slechts gekleed in een pyjama. Tot haar grote verbazing herkende ze de ruimte waar ze waren helemaal niet. Dit was niet de langgerekte hal in hun huis, waar de trap helemaal aan het einde zat. Ze stond in een gezellige woonkamer, die klein en knus was. Het was ook een lichte kamer, want aan beide kanten zaten grote ramen waar het zonlicht door naar binnen stroomde. De vreemde vrouw was opeens verdwenen en Emma voelde zich plotseling verloren. Wat moest ze nou doen? Uiteindelijk besloot ze op de zachte bank te ploffen en te wachten tot de vrouw terug zou keren.
Juist op dat moment ging de deur open waar ze zelf zojuist door naar binnen was gekomen. Ze zag een jonge vrouw, blond, met prachtige blauwe ogen. Het had haar zus of tante kunnen zijn, zoveel leek de jonge vrouw op haar eigen moeder.

"Ah, daar ben je dus," zei de jonge vrouw warm en liep op haar af. Emma stond op, haar gezicht een en al vraagteken en ze schaamde zich voor haar pyama. Maar een blik naar haar kleding en ze zag dat ze gewoon een legging aan had met een jurkje er overheen. En haar favoriete laarzen. De jonge vrouw schudde haar hand.
"Ik ben mevrouw Felsen en jij moet Julia zijn. Jij kwam voor de advertentie die ik had geplaatst, toch?" Emma knikte schaapachtig. Ze had geen idee waar dit heen ging maar ze zou het spelletje wel mee spelen. De glimlach op het gezicht van de jonge vrouw verbreedde. "Kom maar mee, ik zal je voorstellen aan de kinderen. Ze zijn erg benieuwd naar hun nieuwe oppas."
"Ja ik wil ze graag ontmoeten," durfde Emma te zeggen en liep met de vrouw mee de woonkamer uit.
De vrouw opende een deur twee deuren verder in de ruime hal en stapte naar binnen. Ze hield de deur open voor Emma, die haar ogen uit keek. Dit was een heuse speelkamer, zoals alleen in films en boeken kinderen leken te hebben. Er stond een enorm poppenhuis en een rij boekenkasten, de een vol met kinderboeken in alle soorten en maten en de ander was afgeladen met spelletjes en speelgoed. Op de grond was een houten rails gelegd, waar een klein jongetje van een jaar of drie vrolijk de boel mee aan het afbreken was. Er stond een box in de kamer, waar een baby in lag te pruttelen.
"Dit is de speelkamer," zei mevrouw Felsen. "Die kleine rakker daar heet Jonas, hij is net drie jaar geworden. En mijn kleine meid heet Lotte." Liefdevol pakte de vrouw de baby uit de box en gaf haar aan Emma. "Ze is bijna 7 maanden al. Wat gaat eht toch hard he?" Emma knikte wazig en nam de baby aan. Ze voelde best zwaar aan. Op dat moment ging de bel. Mevrouw Felsen zuchtte. "Julia , houd jij even de kinderen bezig? Ik denk dat mijn moeder aan de deur is. Ze zou vandaag nog even langs komen." Emma knikte en zodra mevrouw Felsen de deur uit was, ging ze op de grond zitten met de baby. Die keek haar met grote blauwe ogen aan, alsof ze niet wist wat ze met die vreemde aan moest. Emma had het behoorlijk warm gekregen. Wat was nou eigenlijk de bedoeling hiervan? Moest het vasthouden van een baby haar overtuigen om haar beslissing terug te draaien ofzo? Nou mooi niet dus, besloot ze. Die engel-mevrouw (want ze had besloten dat het wel een engel moest zijn) kon mooi naar de maan lopen. De baby was schattig, maar niet van haar. Die mevrouw Felsen ahd alles goed geregeld, maar haar leven zou compleet op de kop worden gezet.

"Da?" kirde het kleintje en greep met haar kleine handjes naar de ketting die ze om had. Het was voor haar heel bijzonder, want ze had het van haar moeder gekregen voor haar twaalfde verjaardag. De hanger had ze gekocht in India, toen ze ooit voordat ze Emma kreeg op wereldreis was geweest met vriendinnen. Emma giechelde mee en daagde de kleine uit door de ketting heen en weer te bewegen. Het geluid van de deur deed haar opkijken. Lotte lachte vrolijk. In de deuropening stond mevrouw Felsen, die tevreden naar het tafereeltje keek. Naast haar stond een oudere vrouw, die er eigenlijk nog best jong uitzag voor iemand die de moeder van mevrouw Felsen was.
"Mam, dit is Julia. Julia, dit is mijn moeder." Emma wilde opstaan en de oudere vrouw de hand schudden, maar die keek haar alleen maar met een vreemde blik aan.
"Aangenaam kennis met u te maken mevrouw," zei Emma nog, maar de blik van de vrouw deed iets met haar. Ze volgde de blik naar haar ketting, die op dit moment nog flink vast zat in de kleine knuistjes van Lotte. Ze wilde het verhaal uitleggen, toen haar opeens opviel dat de vrouw zelf naar een hanger had gegrepen. Ze waren identiek.

[Germelia]

De scene bevroor, de mysterieuze vrouw stapte weer naar binnen. Liefdevol nam ze de kleine Lotte over en legde haar terug in de box.
"Ze zullen het zich niet herinneren," stelde ze Emma gerust. Die keek alleen maar geschokt toe. Haar blik ging van de baby naar mevrouw Felsen en daarna naar haar moeder. Zou het dan... echt? Nee, dat kon niet. Vragend keek ze de engel aan. Die glimlachte en knikte.
"Ja, mevrouw Felsen is je dochter. Althans, kan je dochter zijn. Lotte zou je kleindochter kunnen zijn. Als ze de kans krijgt. Als deze toekomst een kans krijgt. Eerst moet ze geboren worden, maar het hangt natuurlijk van een heleboel dingen af of deze toekomst waarheid wordt. Vooral van jou." Emma kon haar tranen bijna niet meer bedwingen. Alles leek opeens zo echt. Mevrouw Felsen... haar kind zou een meisje worden. Lotte, de schattige baby die ze zojuist nog in haar armen had gehad... of zij de kans zou krijgen geboren te worden zou van haar afhangen. Het beviel haar niets, dit zo. Alsof ze niet alleen over haar eigen leven besliste, maar ook die van anderen. Alsof er op haar geweten werd ingespeeld.
"Kom," zei de engel uiteindelijk. "Ik laat je iets anders zien. Niet alle mogelijkheden zijn zo gelukkig als deze." Ze stak haar hand uit en opnieuw nam Emma deze zonder te aarzelen aan. Samen stapten ze door de deur, terug de gang op.

Deze keer was het geen gezellige kamer die haar tegemoet kwam, maar liepen ze op een donker station op een gure dag. Emma merkte dat ze een dikke jas aan had en was er blij om. Het was koud en nat en er was bijna geen mens te bekennen. Weer was de engel plotsklaps verdwenen en Emma keek hulpeloos rond. Het was eigenlijk een beetje eng hier. Brr, normaal gezien zou ze hier echt niet willen komen op zo'n tijdstip. Ze liep een beetje te ijsberen op het perron om warm te blijven, toen haar oog opeens viel op een ineengedoken gestalte die een beetje verdacht om zich heen keek. Emma zag al snel dat het een meisje was, en haar gezicht was vastberaden, maar toch ook angstig. Steeds keek ze in de verte, in de richting waar waarschijnlijk de volgende trein aan zou komen. Iets in Emma zei haar dat ze deze persoon moest hebben. Met gemengde gevoelens stapte ze op het meisje af, dat een dikke laag make-up op bleek te hebben en zwart geverfde haren had.
"Hallo," zei Emma. "Wacht jij ook op de trein naar..." ze keek snel op het informatiebord, "Utrecht Centraal?" Het meisje keek haar verbaasd aan.
"Uh, ja," zei ze uiteindelijk. "Maar wat gaat jou dat aan?"
"Nou, ik vind het zo koud en donker hier, ik voel me ook niet echt veilig om eerlijk te zijn," zei Emma, niet helemaal gelogen want het was een ongure plek. "Dus ik dacht, wij kunnen misschien bij elkaar blijven zodat het minder eng is?" Het meisje keek opgelucht en Emma begreep eigenlijk niet waarom. Maar goed, ze zou ook dit keer meespelen.
"Ja is goed," zei het meisje.
"Ik ben Emma," zei Emma en het meisje reageerde een beetje vreemd. Ze keek alsof er een blik van herkenning was, maar dook toen weer ineen.
"Ik ben Julia," mompelde ze verbaasd. "Mijn moeder heette Emma weet je." Even wist Emma niet wat ze moest zeggen. Dit hoopje ellende was haar dochter, dat kon niet anders.
"Oh, wat toevallig," zei ze met een brok in haar keel. "Wat is er met je moeder gebeurd dan, als ik het vragen mag?" Julia keek wazig naar de spoorlijn en toen naar haar voeten.
"Ze is dood." zei ze uiteindelijk.
"Hoe?" wist Emma uit te brengen. Als ze voortijdig aan haar einde zou komen zou ze het willen weten ook. Julia keek Emma aan.
"Kanker. Ik was nog klein. Zij was nog jong..." Ja dat moest wel. Als dit het kind was... het vooruitzicht om over een paar jaar dood te zijn was nou niet echt heel bemoedigend.
"Oh," zei Emma. "Dat vind ik heel erg." Ze weerstond de drang om het meisje om de nek te vliegen en verdrong de tranen die in haar ogen begonnen te vormen. Het was de kou, hield ze zichzelf voor.
"Ik woon nu in een tehuis," zei Julia, die opnieuw langs de spoorlijn keek. Emma keek mee. Twee gele lichtjes waren in de verte al zichtbaar. De trein kwam er aan.
"Je bent niet gelukkig." Julia lachte schamper.
"dat is nogal een understatement. Maar ja, zo kun je het zeggen. Ik heb een rotleven gehad. Mijn moeder is dood, een vader heb ik nooit gekend, mijn oma wil niks van me weten en verdere familie heb ik niet. Ik ben van pleeggezin naar pleeggezin gegaan, mishandeld, misbruikt en ik ben er klaar mee. Het leven is gewoon niet voor mij weggelegd." Weer keek Julia naar de lichtjes, die al dichterbij kwamen. Het kon haar blijkbaar niet eens schelen dat ze tegen een wildvreemde haar levensverhaal aan het vertellen was. Emma stond er een beetje verloren bij.
"Julia," zei ze dringend, omdat langzaam begon te dagen wat hier aan de hand was. Ze pakte de arm van het meisje beet."Dit is niet de oplossing. Als je je best doet, kun je nog wat van je leven maken. Ik weet zeker dat je oma je met open armen zou ontvangen..."
"Ha!" zei Julia. "Die stomme trut heb ik niet meer gezien sinds de begrafenis van mn moeder. Zei nog tegen opa dat het allemaal mijn schuld was. Dat ik de grootste fout was die er ooit in de familie gekomen was!" Ze begon te schreeuwen en Emma keek paniekerig om zich heen. Dit liep helemaal fout! Was er dan niemand die zou helpen? Ondertussen kwam de trein steeds dichterbij en Julia kreeg een soort maniakale blik in haar ogen.
"Niemand begrijpt het! Niemand! Ik ben altijd ongewenst geweest!" huilde ze en rukte zich los van Emma. De trein naderde het perron, remde al af. "NOU SORRY DAT IK BESTA!" gilde ze en nam een aanloop.
Vol afgrijzen keek Emma toe hoe het meisje voor de trein probeerde te springen. Ze was verlamd, kon niets doen. Het was als een slow-motion wat er voorbij kwam. Julia die een aanloop nam, sprong en de trein die steeds maar verder naderde. Alsof ze alle tijd van de wereld had zag Emma de machinist, die eveneens paniek in zijn ogen had en uit alle macht aan de rem leek te trekken. Ze zag hoe Julia in de lucht zweefde, net voor het punt waar de trein haar zou raken. Ze zag hoe de trein steeds langzamer reed. Ze zag hoe Julia voorbij het punt zweefde waar ze de trein had moeten raken. Ze zag de opluchting op het gezicht van de machinist, die opeens niet meer zichtbaar was omdat de voorkant van de trein al voorbij was. Als in een flits kwam de rest van de trein voorbij, al ging het einde weer tergend langzaam. Ze zag hoe een conducteur uit een van de deuren kwam en haastig naar de achterkant van de trein liep. Ze hoorde opgewonden stemmen, mensen die 112 belden. Langzaam kwam het gevoel weer terug in haar benen en ze merkte dat ze achter de conducteur aan liep, net als de nieuwsgierige passagiers. Ze voelde hoe ze op de rails sprong vanaf het perron. Ze hoorde de conducteur contact maken via de radio met het spoornetbeheer. Ze liep in de richting van het zielige hoopje mens, dat zat te snikken op de rails naast de trein. Vanaf de andere kant kwam de machinist aanlopen, zijn gezicht krijtwit. Ze hoorde de mannen praten, hoe ze probeerden het meisje te troosten. En Emma voelde tegelijk opluchting en verdriet. Julia leefde nog, maar eigenlijk had ze geen leven. Het was als een film waar ze alles zag gebeuren. Ze hoorde de sirenes van de ambulance loeien, terwijl steeds meer mensen zich met Julia bemoeiden. Totdat plotseling de scene weer bevroor.

[Germelia]

"Het arme kind," zei een zachte melodieuze vrouwenstem. Medelijden klonk door in haar stem en Emma keek in de richting van het geluid. Dat het de engel was verbaasde haar niet eens meer.
"Ik kon niets doen," zei Emma, nu opeens overwelmd met gevoelens van hulpeloosheid, medelijden en zorg. De engel kneep in haar schouder.
"Ik weet het, kind. Julia was al vastbesloten dit te doen. Het was nooit jouw schuld." Emma schudde driftig haar hoofd.
"Nee! Ik weiger hiermee akkoord te gaan! Is er geen manier om deze toekomst te voorkomen?" de tranen biggelden over haar wangen, waardoor de nog altijd aanwezige kille wind haar gezicht leek te bevriezen. Wanhopig keek ze de engel aan. Die schudde haar hoofd.
"Er zijn verschillende manieren waarop deze toekomst voorkomen kan worden, Emma. Eentje daarvan is je plan doorzetten. Maar dat is aan jou." Ze keek Emma doordringend aan, maar die kon alleen maar hulpeloos kijken naar de scene voor zich. Het meisje, zo intens verdrietig, huiliend in de armen van de conducteur, die haar opgetild had. Dit zou ze nooit willen. "Kom, ik neem je mee naar de laatste toekomst voor vandaag." Besloot de engel en nam zonder te vragen Emma's hand. Samen klommen ze terug het perron op en liepen in de richting van de wc. Emma voelde diep in haar hart de pijn van het arme kind nog, maar toch kwam er ook een ander gevoel bij. Berusting. Blijkbaar was de engel er toch niet op uit om haar op andere gedachten te brengen. Het was meer een scala aan mogelijkheden. Misschien was ze gestuurd om haar te laten zien hoe het leven er uit kon zien. Hoe dan ook, ze wist nu al dat ze dit nooit meer zou vergeten.

De deur van de wc ging open en een oudere, viezige vrouw stapte naar buiten. De engel keek Emma aan.
"Ben je er klaar voor?" vroeg ze vriendelijk en Emma knikte. Na dit was ze overal klaar voor. Zolang ze hier maar niet aan hoefde te denken. Samen stapten ze door de opening in de deur, en terwijl ze haar voet over de drempel zette voelde Emma dat de omgeving veranderde. Het was hier warmer. Het was binnen. Ze stonden opnieuw in een woonkamer. Deze was groot en gezellig en overal hingen kerstversieringen. Midden in de kamer stond een enorme kerstboom, waar echte kaarsjes in zaten. Hij was versierd met prachtige grote rode en zilveren kerstballen, slingers en nepsneeuw. Ook hingen er chocolaatjes en andere snoepjes in. Één bepaalde kertbal viel het meeste op: een grote roze exemplaar met zilverkleurige tekst. Emma merkte dat ze weer alleen was en liep voorzichtig op de boom af. 'Baby's eerste kerstfeest', stond er. Een glimlach speelde heel even om haar gezicht. Ze was wel benieuwd hoe deze toekomst zich zou vormen. Toen er maar steeds niemand binnen kwam, begon ze de kamer te verkennen. In een hoek stond een grote box met allerlei knuffeltjes en een mobile. Op de schouw stond het vol met foto's, vooral verschillende shoots van een lachende baby, die steeds groter leek te worden. Ook stond er een trouwfoto van een man en een vrouw die haar niet eens vaag bekend voorkwamen. Volslagen vreemden dus.
"Rick!" klonk opeens een vrolijke stem uit de keuken, "Haal jij Helen uit bed? Ik ben bijna klaar met de kalkoen!"
"Is goed lieve," hoorde ze een mannenstem van boven komen, "moeder belde net, ze komen er aan. Het weer werkte een beetje tegen!" Niet veel later kwam een man van nog geen 40 (maar Emma schatte dat hij er niet ver vanaf zat) de kamer binnen, in zijn armen een schattige baby van een maand of 6. Ze was ongeveer net zo groot als Lotte, van de eerste toekomst, zo bedacht Emma. Ze had ook net zulke prachtige blauwe ogen als Lotte. Ze droeg een rood jurkje en een witte maillot, waarover ze schattige kerstmutsjes als slofjes had. Op haar hoofd had ze een rode strik. Ze sputterde een beetje tegen en plukte er aan, alsof het niet echt lekker zat.
"Hallo!" zei Emma tegen de man, maar het leek alsof hij recht door haar heen keek. Ze fronste haar wenkbrauwen. Dat was nieuw. Tot nu toe had ze altijd een rol gespeeld in de toekomst, had ze kunnen praten met de mensen. Nu was ze blijkbaar slechts een toeschouwer, een schaduw. Vreemd. Ze keek toe hoe de man het kindje liefdevol in de box legde en over haar buikje kriebelde om een lachje tevoorschijn te toveren. De baby leek gewillig en kraaide van plezier.
"Dag lieve Helen, ik ga mamma even helpen in de keuken, ja?" De baby maakte wat protesterende geluidjes toen de man wegliep en verdween door dezelfde deur als waar Emma door binnen was gekomen. Emma besloot het er op te wagen en liep voorzichtig naar de box waar de baby ondertussen de strik van haar hoofd had gehaald en er op zat te kwijlen. Emma raakte zachtjes de wang van het meisje aan. Direct staarden haar grote blauwe ogen recht in die van Emma.
"Zo, dus ik ben niet helemaal onzichtbaar he?" mompelde Emma, toch enigszins verheugd dat ze meer was dan lucht. "Hallo baby. Wat ben jij van mij?" Het was haar nog steeds niet duidelijk wat ze hier nou eigenlijk deed, behalve onzichtbaar zijn. De baby lachte en greep haar vinger. Emma lachte ook. Ze was wel schattig ja, dat was duidelijk.
De bel ging en ze hoorde hoe iemand (waarschijnlijk de man, Rick, te horen aan de zware voetstappen) naar de hal liep om de deur open te doen. Ze hoorde hoe er vrolijk gepraat werd door verschillende mensen, zeker een man of zes was zojuist binnen gekomen. Het duurde dan ook niet lang totdat het gezelschap de kamer opzocht.
"Oh, wat een prachtige boom!" riep een vrouw van zeker wel halverwege de zestig uit. "En kijk!" Met een grote glimlach liep ze op de box af. Emma maakte dat ze weg kwam. Onzichtbaar was één, maar was ze ook ontastbaar? Het zou een beetje raar zijn als iemand tegen haar aan zou stoten. Ze was voor de meesten hier lucht, behalve voor de baby. "Mijn favoriete kleinkind!" Ze pakte de baby op uit de box en gaf haar een grote knuffel. Met tranen in haar ogen keek ze naar Rick, die glimmend van trots naast een oudere man stond, vast de echtgenoot van deze vrouw. "Oh jongen, jij hebt deze kerst zeker iets om dankbaar voor te zijn. Het mooiste cadeau wat een man een een vrouw kunnen wensen." De vrouw van Rick was met de andere gasten inmiddels ook gearriveerd. Zij keek trots naar de baby in de armen van haar moeder of schoonmoeder, daar was Emma nog niet over uit. Rick ging achter zijn vrouw staan en omhelsde haar. Een tweede stel met twee kinderen van een jaar of 5 keken ook vertederd toe. Toch ontging Emma niet de blik in de ogen van de laatste vrouw, waar een mengeling van jaloezie meespeelde door de kerstvreugde heen. Was ze geraakt door de opmerking van de oma? Emma schudde haar hoofd en trok rare gezichten naar de baby, die prompt in lachen uitbarstte. Iedereen lachte mee. De oma liep naar de moeder en gaf de baby aan haar. Ook zij glom van trots, ook al zat haar haar een beetje piekerig omdat ze de hele dag blijkbaar in de keuken had gestaan om het kerstdiner voor te bereiden. Ze wiegde het kind zachtjes heen en weer en gaf haar een kusje op het voorhoofd.
Opeens ging alles heel snel. Iedereen verplaatste zich naar een andere ruimte en nieuwsgierig als ze was, ging Emma natuurlijk mee. De keuken was enorm en het was ook meteen een eetkamer. Een reusachtige tafel stond gedekt voor acht mensen, helemaal zoals het hoorde. De borden waren van keurig porselein en het zou Emma niet verbazen als het bestek echt zilver was, en pas nog glanzend opgepoetst. Het rook ook heerlijk naar allerlei heerlijke dingen. Met veel geklets en vrolijk gelach zocht iedereen zijn of haar plekje aan tafel en de gastvrouw, die blijkbaar Karin heette, schonk voor iedereen een glaasje bubbelwijn in, zelfs voor de allerkleinsten een glaasje seven-up in een echt bubbeltjeswijnglas. Oma ging staan en schraapte haar keel. Het werd stil aan de tafel. Ze keek om zich heen, trots als een pauw.
"Voor we beginnen, wil ik graag eerst iets zeggen," begon ze statig. "Allereerst wil ik Rick en Karin hartelijk danken voor hun gastvrijheid. Al vele jaren mogen we de kerst hier bij jullie in dit prachtige huis doorbrengen en alle jaren maken jullie er weer iets bijzonders van. Ik ben nu al benieuwd wat je dit jaar voor ons in petto hebt Karin," zei ze en boog heel even haar hoofd naar de gastvrouw, die een knalrood hoofd leek te hebben. Of dat van de plotselinge aandacht kwam of de stress om het kerstdiner was Emma niet duidelijk, maar ze kon er bijna om lachen. Nog steeds had ze geen idee wat ze hier deed. Het leek eigenlijk wel zo'n foute Amerikaanse kerstfilm, alleen spraken de mensen Nederlands. Dat was het enige verschil eigenlijk, als ze eerlijk was.
"Zoals jullie allemaal weten is deze kerst wel extra bijzonder voor ons allemaal. Helen is dit jaar heel onverwachts in ons midden gekomen, na jaren van onzekerheid en wachten..." ze zweeg even en keek opnieuw naar Karin, die tranen in haar ogen had gekregen. Emma zag dat haar rechterhand verstrengeld was in die van Rick. "... Daarom wil ik graag een toost uitbrengen op de vrouw die we niet kennen. De vrouw die Helen aan ons heeft gegeven. Waar ze ook mag zijn, we zijn haar dankbaar, voor altijd. Dit is het meest kostbare..." ze snikte even en de opa stond op en hield haar vast. "... Geschenk," ging ze uiteindelijk verder, "dat we ooit hadden kunnen wensen. Op het arme meisje, dat, hoe zwaar ook, de juiste beslissing heeft genomen. Helen is hier op haar plek." Besloot ze.
"Proost," zeiden de andere volwassenen in koor.

[Germelia]

Emma voelde het al aankomen voor het gebeurde. Alsof het geluid zachter werd gezegd, verdwenen de stemmen van de ondertussen vrolijk dinerende familie naar de achtergrond. Naast haar stond weer de engel.
"Interessante toekomst he?" zei ze, terwijl ze naar het tafereeltje voor haar keek. Emma staarde haar even zwijgend aan. Wat moest ze hier nou op zeggen?
"Hoe kwam het dat ze me niet zagen?" vroeg ze uiteindelijk.
"Ze hebben geen band met je," verklaarde de engel simpel. "in tegenstelling tot de andere twee toekomsten. Mevrouw Felsen was je dochter en ze had een goede band met je. Je hebt daar zelfs jezelf gezien. Daarom was het ook voor hen zo levensecht. Julia heeft je gekend tot haar achtste ongeveer. Ze voelde instinctief aan dat het goed was. Maar je had tijdens je leven niet genoeg indruk op haar achter gelaten om haar echt aan te spreken." De engel zweeg, alsof ze wilde dat Emma haar een vraag zou stellen.
"Maar de baby zag me wel... zij voelde het, zij kende mij nog," bedacht Emma hardop. De engel knikte.
"Hoewel deze mensen heel dankbaar waren voor de baby die je ze geschonken had, hadden ze je nog nooit gezien en deelden niets met je. Daarom was je als lucht. Tegenover hen ben je ook niets meer dan het arme kind wat niet zelf voor haar baby kon zorgen. Iets waarvoor ze je intens dankbaar zijn, maar het is nu hun kind. Ze zien de baby ook niet als van jou. Het is hun kind. De baby voelde je echter wel aan en kon je dus ook waarnemen." Emma zuchtte.
"Ik wilde dat ik zag hoe mijn eigen leven er uit zag in deze toekomst," bekende ze. Hoewel dat in de vorige toekomst niet echt een leuk vooruitzicht was geweest, was ze toch erg benieuwd naar hoe het in dit scenario met haarzelf af zou lopen. De engel keek even bedenkelijk.
"Als je wilt, kan ik je het wel laten zien." Dit keer was het Emma die de hand van de engel pakte. Het familiediner verdween en ze stonden in een voor Emma zeer bekende ruimte. De woonkamer van het huis waar ze met haar moeder woonde.

"Hier ben je wel onzichtbaar, anders zou het te veel opvallen," waarschuwde de engel, voor ze weer even plotseling verdween als ze de eerste keer verschenen was. Het voelde goed, vertrouwd om thuis te zijn. Gelukkig was ze dit keer gewaarschuwd voor het onzichtbaar zijn, anders was ze wel heel erg geschrokken van de kat die opeens door haar heen sprong. Verward keek ze het beestje na. Het was nog een kitten en het had een rode strik om.
"Nee Minoes, niet in de gordijnen klimmen!" ze hoorde haar eigen stem, alsof ze zichzelf op tv zag.  Een oudere versie van haarzelf stormde de kamer binnen en viste het poesje uit de gordijnen. Het was leuk om t zien hoe gek ze met het beestje was. Niet veel later kwam haar moeder binnen. Ze leek ouder, haar haren waren iets grijzer geworden in ruim een jaar tijd.
"Zat ze nou alweer in de gordijnen?" zei ze met een twinkeling in haar ogen. De Emma uit de toekomst haalde hulpeloos haar schouders op.
"Ik kan er niks aan doen, mama. En daarbij, het is je eigen schuld. Had je me maar niet zo'n onopgevoed mormel moeten geven voor kerst." Ze stak haar tong uit en ze barstten allebei in lachen uit.
"Je wilde altijd al een kat en ik dacht, nou ja, na alles wat er dit jaar gebeurd is, verdiende je wel een mooi cadeau." Het gezicht van Emma betrok. Na nog een knuffel over het zachte bolletje wol zette ze de kitten neer en plfte op de bank.
"Het is geen vervanging mam. Zo werkt het niet." Haar moeder ging naast haar op de bank zitten en omarmde haar.
"Ik weet het meis. Maar je hebt de jusite beslissing genomen. Later kun je haar altijd nog eens opzoeken. En leren kennen. Maar nu... Je hebt je eigen leven." Emma glimlachte dankbaar. De andere Emma had zo haar twijfels. Haar moeder leek haar in dit plaatje onvoorwaardelijk te steunen, maar was ze het er ook echt mee eens? Het leek haar moeilijk voor haar moeder om haar eerste kleinkind zomaar af te staan. Ze was zelf nog best jong, ze hadden het best kunnen redden met z'n tweetjes. Dat hadden de andere twee toekomsten ook geinsinueerd. En toch... Emma zag haar eigen ogen. Het was moeilijk te zien, zo geconfronteerd te worden met haar eigen verdriet. Een half jaar na dato deed het nog steeds pijn, dat was duidelijk.
"Ik heb genoeg gezien," fluisterde ze en plots stond de engel weer naast haar. Zo werkte het dus. Wist ze dat ook weer.
"Toch zie je er niet echt ongelukkig uit," observeerde de engel.
"Niet?" kaatste Emma terug. "Moet je zien hoe blij ik ben met dat poesje! Terwijl ik in mijn hart weet dat ik een kindje zou kunnen hebben in plaats van een kat. Iedereen kan zien dat haar," ze wees op de Emma uit de toekomst, "hart bittere tranen huilt."
"Tja," zei de engel. "Het is niet makkelijk om een keuze als deze te maken. Je beslissing heeft effect op zo veel andere mensen... Laat staan op mensen die nog geboren moeten worden. Maar het is jouw beslissing en die van jou alleen." Emma wierp nog een laatste blik op haarzelf en draaide zich toen om. "Ik breng je terug naar bed," zei de engel. Samen liepen ze de woonkamer uit en de trap op. Voor de deur van Emma's kamer bleven ze staan.
"Zijn we... nu weer terug?" vroeg Emma voor de zekerheid. De engel knikte.
"Het is nu zo'n tien minuten geleden dat we samen voor het eerst op pad zijn gegaan," stelde de engel haar gerust. "Ga naar binnen en slaap nog wat. Morgen is een belangrijke dag voor je. En vergeet niet wat ik je vannacht allemaal heb laten zien." Emma knikte en legde haar hand op de deurklink. Even aarzelde ze.
"Kom je... nog terug?" zei ze uiteindelijk. De engel knipoogde.
"Als jij dat wilt ben ik er morgen weer. Net zolang tot je genoeg hebt gezien om je beslissing te kunnen maken." Emma opende de deur en wilde de engel nog gedag zeggen, maar ze was al weg.

Haar kamer zag er nog precies zo uit als ze hem achtergelaten had. Met gemengde gevoelens stapte Emma terug in haar bed, wat zelfs nog enigszins warm aanvoelde. Alsof ze nog maar kortgeleden op was gestaan. Alleen maar even naar de wc was gegaan. In slaap vallen kon ze niet zomaar, daarvoor was er teveel gebeurd. Of was het wel echt gebeurd? Was die vreemde vrouw, die engel, was die er wel echt geweest? Of had ze het alleen maar gedroomd, zichzelf rare dingen in haar hoofd gehaald? Eigenlijk kon het haar niet schelen ook. Het was midden in de nacht en als ze nog enigszins fit op dat gesprek in die kliniek wilde verschijnen morgen zou ze er toch eens aan moeten geloven. Ze sloot haar ogen en uiteindelijk viel ze wel in slaap. Een zoete, rustige slaap.

Helaas duurde die slaap weer veel te kort. Het was nog vroeg toen ze opeens uit bed sprong, naar de badkamer rende en op haar knieën voor de wc-pot ging zitten. Die ochtendmisselijkheid was dus niet iets eenmaligs geweest. Weer sprong ze meteen nadat ze haar maag geleegd had onder de douche en weer stond haar moeder bezorgd om het hoekje van de deur te kijken zodra ze de badkamer uit kwam.
"Vanmiddag heb ik een afspraak," zei Emma meteen en haar moeder knikte.
"Dat lijkt me een goed idee. Dit is niet zomaar een voedselvergiftiging of iets dergelijks. Misschien heb je wel de Mexicaanse Griep!" Emma schudde haar hoofd.
"Ik heb geen koorts mam, dus dat zal wel meevallen."
"Zal ik je anders wegbrengen naar de dokter vanmiddag?" vroeg haar moeder nog.
"Nee, ik ga wel lopen," antwoordde ze, "volgens mij is een beetje frisse lucht wel goed."
"Wat jij wilt," hoorde ze haar moeder nog zeggen voordat ze weer terug in haar slaapkamer verdween. Emma maakte in haar hoofd de notitie dat ze haar moeder maar een bosje bloemen moest halen. Nu vond ze zichzelf weer een slechte moeder ofzo. Arme mam. Als ze eens wist...
Vandaag besloot Emma echter om niet de halve dag doelloos rond te gaan hangen. Met haar laptop installeerde ze zich in haar bed, met een hoge stapel kussens om haar rug te ondersteunen. Ze maakte een word-document aan en besloot alles wat ze vannacht gedroomd had te notereren. Dat duurde even uiteraard en uiteindelijk sloeg ze het op onder de interessante naam 'werkstuk biologie plantenveredeling'. Zelfs als iemand de moeite zou nemen haar laptop te bekijken (en dat zou niet gebeuren, haar moeder was erg gesteld op privacy en waardeerde dat ook van Emma en haar vriendinnen kwamen er al helemaal niet aan), dan nog zouden ze dit document nooit openen. Iets saaiers dan dat kon ze zich namelijk niet voorstellen.
De tijd ging sneller dan ze dacht en voor ze het wist stond ze buiten in de gure herfstwind, gekleed in haar lekkere dikke winterjas en verder aangekleed met de sjaal en muts waarvan haar moeder er op stond dat ze niet zonder naar buiten ging. Het adres had ze uit haar hoofd geleerd, net als de route. Het was wel een eindje lopen, maar het was tenminste aan een grote weg, dus het zou niet echt een probleem zijn het te vinden.