Jakars leuke verhaaltje :P

[jakarw]

Hoofdstuk 1
Sofie

Over het algemeen wordt gedacht dat meisjes niet thuishoren aan de bèta-kant en als ze er dan toch zitten, moeten ze haast wel lelijk zijn.

Met de grootste souplesse liet Sofie een dieprode kleur achter op haar lippen. Ze tuitte haar lippen even en bekeek ze van alle kanten in haar grote spiegel. Perfect. Ze maakte een smakkend geluidje en al omdraaiend deed ze de dop op haar lippenstift. Ze bleef even staan en tikte met cilindertje tegen haar kin. Wat nu? Ze legde de lippenstift met een tik achter haar op haar make-up tafeltje en liep naar haar grote tweepersoonsbed. De wit-grijze lakens lagen bezaaid met een enorme hoeveel aan kleding. Een blauwe t-shirtje, een roze jurkje... Ze keek door haar raam naar buiten. De zon was al een poosje op en het beloofde weer een warme dag te worden.
   Een deel van de stapel viel dus al af en ze veegde de kledingstukken van haar bed. De stapel was nog steeds groot, maar het was een begin. Ze ging even voorzichtig met haar tong over haar versgekleurde lippen. De meeste meisjes kleedden zich eerst aan en deden dan pas lippenstift op, maar zo zat Sofie niet in elkaar. Elke ochtend werd ze wakker met een kleur in haar hoofd en die kleur deed ze dan een halfuurtje later op haar lippen. Ze wist ook niet waar het vandaan kwam, maar waarschijnlijk hadden haar dromen, die ze altijd vergat, er iets mee te maken.
   Rood dus... Ze keek peinzend naar de stapel. Rood met rood zou misschien to much worden voor een eerste dag. Met losse hand plukte ze alle rode shirtjes en blousejes er tussen uit en gooide ze bij de grote stapel die al op de grond lag. Rood en roze kon natuurlijk ook niet en eigenlijk vielen alle felle kleuren al af. Ze was natuurlijk ook geen hoer of circusartiest. Nee, het moest een neutrale kleur worden die deze dag het genoegen had haar te sieren. Ze pakte het roze jurkje op om bij de afvallers te gooien toen plotseling haar oog op hét perfecte kledingstuk voor die dag viel.
Met een brede glimlach viste ze het uit de chaos en liep er mee naar de spiegel.
   Ja, dit zou het worden.

Mevrouw Metsers sneed met het vlijmscherpe mes de sinaasappel doormidden. Er kwam al wat sap vrij dat fel aftekende tegen het zwarte snijblok. Ze pakte de twee helften en zette ze, terwijl haar vele armbanden rinkelden, op de Duo-pers 2000. Het apparaat begon zoemen en langzaamaan vulden de twee glazen zich onderaan met vers sinaasappel sap. Zonder te kijken wierp ze de de schillen in het kleine GFT bakje en met de twee volle glazen liep ze naar de eettafel.
   Sofie kwam net de trap af rennen en gooide haar schoudertas op de bank. Haar moeder trok een wenkbrauw op en Sofie zette haar verontschuldigende glimlach op. Ze was al vergeven, zeker omdat ze er weer geweldig uit zag vandaag.
   "Ja sorry, ik ben al iets laat." sprak Sofie verontschuldigend terwijl ze aan tafel ging zitten.
   "Ja ja," sprak haar moeder spottend en ging zelf ook zitten. Snel smeerde Sofie een boterham en goot ze haar sinaasappelsap achterover. Met halfvolle mond begon ze te praten over haar kleding keuze en over hoe het weer vanmiddag zou zijn. Haar moeder smeerde ondertussen haar brood om mee te nemen en luisterde geamuseerd naar de altijd drukke meid. Binnen 8 minuten was ze klaar. Geen record, maar toch aardig zo voor de eerste dag van het seizoen. Ze schoof haar stoel naar achter, pakte haar tas van de bank en sloot het gesprek met haar moeder af.
   "Tot vanavond schat!" riep deze haar nog na, maar Sofie was de deur al uit. Mevrouw Metsers schudde glimlachend haar hoofd, pakte de krant en begon aan haar eigen ontbijtje.

[jakarw]

Hoofdstuk 2
Jarik

Over het algemeen wordt gedacht dat jongens die voetballen dol zijn op bier en tieten.

Als in een trance liet Jarik zijn stokjes ritmisch op zijn drumstel neerkomen. Hij had zijn ogen dicht en bewoog zijn hoofd mee op de beats. Deze dreunden keihard door zijn hoofd, maar waren verder niet te horen. Hij had niet door dat de deur open ging en zag zijn kleine zusje Tara niet naar binnen komen. Giechelend kwam ze de kamer binnen en sneakte ze naar zijn bureau. Een van de planken van de vloer kraakte luid toen ze haar voet er op zette, maar met zijn koptelefoon op zou Jarik toch niets horen. Ze vervolgde haar weg en kwam aan bij het chaotisch bureau van haar broer. Met glimmende oogjes pakte ze de mooie mobiele telefoon die er lag en snel draaide ze zich weer om. Jarik ging nog steeds los achter zijn drumstel, wat er wel raar uit zag zo in z'n pyjama, en zonder dat hij het door had was ze weer weg. Ze rende naar haar kamer en sprong weer in bed.
   Net op tijd. Ze hoorde haar moeder de trap op komen. Eerst langs Timmie, haar broertje van zes, en daarna langs haar kamer. De deur ging langzaam open en met de zachte stem van haar moeder werd Tara gewekt. Althans dat dacht haar moeder. Tara speelde het spelletje leuk mee en wreef de slaap uit haar ogen.
   "Over tien minuten ontbijt."
   Ze knikte en klom haar bed uit. Haar moeder sloot de deur weer en ging op weg naar Jarik. Nu had zij mooi tijd om eens even lekker langs de smsjes van haar broer te gaan. Ze opende het menu en vond haar weg naar de inbox. Ze vond het heel spannend en genoot van haar stiekeme plannetje. De lijst met smsjes verscheen. De twee bovenste waren van Katja en de rest was van Bas. Bas kende ze wel, die kwam hier vaak over de vloer en was altijd heel aardig tegen haar. Katja had ze nog nooit van gehoord en daarom waren haar smsjes dus veel boeiender. Ze opende de bovenste en las het berichtje. Haar ogen werden groot en ze hield haar adem in. Op zich was het smsje niet heel boeiend, maar het einde wel. I love you...  Tara was dan pas acht, ze wist wel wat dat betekende in het engels. Haar hart ging sneller kloppen en ze kreeg een geniepige grijns op haar gezicht. Ze had een geheim van Jarik gevonden en hier zou ze haar negen jaar oudere broer goed mee kunnen pakken. Ze ging weer terug naar het hoofdscherm en liep naar de deur. Ze hoorde Jarik nog net de deur van de badkamer dicht doen en snel schoot ze de gang op.
   Binnen een minuutje was ze weer op haar kamer. Ze hoorde de wc doorspoelen en Jarik terug de gang op komen. Hij zou niets doorhebben, maar zij wist zijn geheim! Ze pakte haar ochtendjas, deed haar sloffen aan en ging naar beneden. Op de trap kwam ze haar kleine blonde broertje tegen en samen kwamen ze beneden aan. Hun ouders zaten al aan tafel ze klommen zelf ook op hun stoelen. Ze nam een klein slokje van de melk die al voor haar klaar stond en wachtte op het moment dat Jarik beneden zou komen. Haar broertje had wilde verhalen over ridders en draken, waar haar moeder lief op reageerd en haar vader was de krant aan het lezen. Ongeduldig zwiepte ze met haar benen, maar Jarik kwam niet naar beneden.
   Vader was klaar met de krant en wisselde een blik met moeder. Deze haalde haar schouders op en richtte haar aandacht snel weer op Timmie die zeurderig om haar riep. Vader stond op en liep richting de gang. Tara wist niet wat er aan de hand was, maar ze vond het wel een zeer spannende morgen. Net toen vader de trap op wilde gaan hoorden ze Jarik naar beneden stormen.
   "Sorry, sorry, ik was m'n mobiel kwijt."
Tara schrok, maar eenmaal aan tafel keek Jarik niet eens naar haar. Hij moest eens weten...

[jakarw]

Hoofdstuk 3
Marcel

Over het algemeen wordt gedacht dat leraren saai zijn en geen leven hebben naast hun werk.

Hijgend plofte Marcel neer op de treinbank. Zijn hoofd was rood en en de zweetdruppels stonden op zijn voorhoofd. Hij vergat nog altijd in te calculeren dat hij zijn OV niet meer had en dus ook tijd nodig had om zijn kaartje te kopen. Hij was dan ook pas twee maanden klaar met zijn opleiding aan de Pabo, maar had gelukkig wel meteen een baan kunnen vinden. Vandaag zou z'n eerste dag worden en hij had zich voorgenomen voor alles rustig de tijd te nemen. Het missen van de trein, die overigens was begonnen te rijden, zou dan ook geen ramp geweest zijn, maar dan was heel zijn planning wel een stuk krapper geworden.
   Hij ontspande wat en deed zijn jas wat losser. Het was een rit van zesentwintig minuten, waarbij de trein zeven keer tussentijds stopte. Hij wist het allemaal, want hij had de reis al eens eerder gemaakt als voorbereiding. Hij haalde een hand door zijn haar en pakte zijn tas. Het was een nieuwe tas, geheel van leer en typisch voor een leraar. Marcel wist het, maar dat vond hij er juist ook wel weer leuk aan. Hij viste er een stapel A4'tjes uit en zocht deze door. Halverwege lag het mailtje van zijn nieuwe sectieleider. Mevrouw C. A. de Ruijter, Christine. Ze was tweeënvijftig en gaf al dertig jaar wiskundeles op het Merendal Lyceum. Marcel zelf zou ook wiskunde gaan geven en wel aan de brugklassen. Dat was een van de weinige dingen die hij direct na zijn Pabo mocht doen, maar hij vond het eigenlijk ook wel heel leuk.
   Om tien over negen zou zijn eerste les starten en om half negen had hij een afspraak met Christine. Het was nu zestien over zeven en om negen over half acht zou hij aankomen op zijn station. Dan was het nog zes minuten wachten op de bus, die er op zijn beurt zeven minuten over zou doen. Twee minuten lopen en dan was hij binnen. Zes voor acht als alles goed zou lopen.
   De trein minderde vaart voor een tussenstop en een aantal mensen uit zijn rijtuig stonden op. Door het raam zag Marcel de huizen steeds trager voorbij schieten en plotseling begon het perron. Marcel werd iets naar voren gedrukt door de remkrachten en zag een wat mensen op het perron staan. Hij hoorde de deuren sissen en zijn treinstel liep weer vol. Hij keek nog steeds naar buiten toen er ineens iemand tegenover hem kwam zitten. Het was een meisje van ongeveer zeventien met korte zwartgeverfde haren. Iets in haar zorgde ervoor dat Marcel naar haar bleef kijken, maar toen ze vragend zijn blik beantwoordde glimlachte hij ongemakkelijk en keek hij snel weer naar buiten. Het meisje ging iets verzitten en deed hetzelfde. Zo onzichtbaar mogelijk bleef Marcel haar in de gaten houden. Ze had een donker vest aan met daar onder een wit shirtje en droeg een zeer kort spijkerbroekje.
   Marcel zat zeer ongemakkelijk, maar hij durfde niet te gaan verzitten. Tweeëntwintig minuten zou het nog duren, tenzij hij natuurlijk deed alsof hij er ergens uit moest en dan gewoon ergens anders ging zitten. Ja, dat was een goed plan. Het duurde even maar toen begon de trein weer vaart te minderen, Marcel pakte zijn spullen een knullig bij elkaar en stond op. Hij knikte naar het meisje en liep met een rood hoofd weg.

Het was negen over half acht en Marcel stapte het perron op. Hoewel hij ergens anders had gezeten had hij zijn gedachten niet van het meisje af kunnen houden. Hij was zelf pas eenentwintig en had na zijn vwo versneld de Pabo gevolgd. Als dat meisje dus zeventien was zou dat niet eens zo'n heel verschil zijn... Maar waarom had ze hem zo'n onaangenaam gevoel gegeven?
   Hij kwam bij zijn bus, lijn 178 en pakte zijn portemonnee. Natuurlijk had hij ook geen strippenkaart, want ook bussen waren gratis geweest met zijn OV. Het kostte hem € 2,15 voor drie strippen en hij nam plaats ergens voorin de bus. Mijmerend keek hij uit het raam, hij zou het mysterieuze meisje toch nooit meer tegen komen, waar maakte hij zich nou toch druk om? Nee hij moest weer focussen, het was tenslotte zijn eerste dag! Hij ging recht zitten en glimlachte, hij had er zin in. De chauffeur startte de motor en wilde de deuren dicht gaan doen. Er was echter nog net iemand die naar binnen kwam. Marcel wendde zijn blik van de buitenwereld naar de laatkomer. Zijn hart stopte.
   Voor in de bus, bij de chauffeur stond het meisje. Ze glimlachte lief toen haar strippen gestempeld werden en keerde zich toen om een leeg plekje te zoeken. Haar blik vond die van Marcel en ze keek hem raar aan. Marcel kon wel ter plekke sterven. Hij glimlachte ongemakkelijk en keek snel weer naar buiten. Het meisje kwam langslopen en ging ergens achterin zitten. Wat moest ze wel niet van hem denken...

[jakarw]

Hoofdstuk 4
Bas

Over het algemeen wordt gedacht dat hoge cijfers halen en cool zijn niet echt twee kenmerken zijn die je vaak samen bij iemand aantreft.

De zon was al lang op, maar de klok gaf pas vijf over acht aan. Langzaamaan begonnen leerlingen en leraren van het Merendal Lyceum het plein op te druppelen. De eerste lesdag na de zomervakantie bracht twee kanten met zich mee. De vakantie was over, de arbeid begon weer, maar eindelijk zag je ook iedereen weer. Kleine groepjes klonterden samen en liepen de trap op, de school in. Leraren omhoog, naar de lerarenkamer. Leerlingen naar beneden, naar de kluisjes.
   Bas kwam het plein op fietsen en sprong nog rijdend van zijn opoefiets af. Z'n fiets belande met hoge snelheid in het fietsenrek, maar wel zonder een andere fiets te raken en precies in tussen de metalen staven. Een groepje vierdejaars meisjes keek geschrokken om toen ze het fietsenrek hoorden schuiven, maar toen ze zagen dat Bas het was begonnen ze zachtjes te gniffelen. Bas was zich bewust van de aandacht, maar keek niet op. Hij hurkte, deed zijn rode hangslot om zijn achterwiel en zag dat de veters van zijn eveneens rode All Stars los zaten. Hij strikte ze en had zo niet door dat er iemand was die hem van achter besloop.
   "Goeeedemorgen!" Riep Jarik luid en hij zette zijn handen op de schouders van Bas. Deze dook even ineen, maar verborg al snel zijn schrik.
   "Goedemorgen meneer! Hoe is het er mee?" sprak Bas lachend terwijl hij zich oprichtte.
   "Zeer goed, zeer goed. Wat wil je ook anders met dit prachtige weer hè?!" de twee jongens liepen al luid pratend naar de ingang. Bas had het niet echt doorgehad tijdens zijn vakantie, maar nu merkte hij toch wel dat hij Jarik gemist had. De altijd vrolijke blonde jongen kon je soms wel moe maken, maar na een rustgevende vakantie in Thailand kon Bas er weer helemaal tegenaan. Hij vond het wat suf om toe te geven, maar hij had wel weer erg zin in school. Hij moest toegeven dat hij niet kon klagen over hoe soepel hij door de middelbare school heen ging, maar toch kon hij zich niet goed voorstellen dat mensen er echt een grondige hekel aan hadden. Jarik had dat immers ook niet en hij had wel degelijk meer moeite met bepaalde vakken.
   "Nu zijn wij de oudste hier!" zei Jarik enthousiast en zwaaide ondertussen naar Merel die een eindje verderop stond. Het was wat onwennig, maar Jarik had gelijk. Ze zaten nu in de zesde, in hun eindexamenjaar, en hadden het voor het zeggen in de gangen en op het schoolplein. Althans in theorie. Bas moest nog maar zien hoe het zou gaan, want hij voelde zich nou niet echt overwicht hebben. Ze kwamen bij de kluisjes en propten hun jassen en overbodige boeken er in weg. Ze waren ondertussen al meerdere jaargenootjes tegen gekomen en druk pratend vervolgden ze met z'n vijven hun weg naar het eerste vak van het jaar, Nederlands. Merel was druk aan de praat met Jarik en Bas liep nu tussen Robbert en Vivian. Zij volgden allebei meer alpha-achtige vakken, maar ze hadden wel samen Nederlands.
   Robbert was vier weken in Tsjechië wezen fietsen en kon daar verassend genoeg aardig boeiend over vertellen. Bas was op zich wel jaloers op hem. Zijn ouders hadden het dit jaar genoeg gevonden om een weekje naar Terschelling te gaan, maar zoals altijd was het net dat weekje slecht weer geweest. De rest van de tijd had Bas thuis gezeten en met de meesten vrienden in het buitenland had hij niet bepaald veel te doen. Het was dus maar werken geworden. Vier dagen in de week bij de Hema bikkelen voor een hongerloontje van € 4,35, nee het was niet echt leuk, maar nu had hij wel een budget om een echt feest te maken van zijn eindexamen jaar. Omdat alle Nederlands lessen op de bovenste verdieping werden gegeven werd Bas meteen geconfronteerd met zijn afgezwakte conditie. Dat zou wat worden bij de eerste voetbaltraining komende woensdag. Ze kwamen aan bij het lokaal en namen plaats op hun nieuwe plekken dicht bij het raam. Een licht briesje was namelijk aangenaam met dit weer.

[jakarw]

Hoofdstuk 5
Marcel

Marcel zat op een van de stoelen in de lerarenkamer. Eindelijk begon hij weer wat rustiger te worden. Wat hij al had gevreesd was waarheid geworden. Het meisje met de korte zwarte haren was er bij de zelfde halte uitgestapt en was ook naar het Merendal Lyceum gelopen. Omdat hij echter voorin had gezeten had hij voorop gelopen en net als in de bus had hij haar ogen de hele tijd voelen branden in zijn rug.
   Gelukkig was hij nu binnen en konden hier geen leerlingen komen. Hij rook de geur van de koffie en had sterk behoefte aan een bakkie. Er was echter een andere leraar zo aardig geweest hem te vragen of hij ook wat wilde drinken, maar deze was nu blijven hangen bij het Douwe Egberts apparaat en stond druk te praten met een collega. Er naar toe lopen en om de koffie vragen zou een beetje raar staan, maar hier zitten en wachten voelde ook niet als het juiste om te doen. Nee, deze dag was totaal niet begonnen zoals hij hem van te voren in gedachten had gehad. Gelukkig had hij nog vijfentwintig minuten voordat hij z'n afspraak met Christine had en kon hij alles wat hij had voorbereid nog even doornemen. De gedachte dat de brugklassers vandaag ook voor het eerst hier waren troostte hem iets, maar maakte de druk ook wel groter. Als de kinderen deze middag al thuis zouden komen met rare verhalen over hem zou hij het hier niet lang volhouden. Rustig blijven, rustig blijven, sprak hij zich zelf toe en hij pakte zijn tas er bij. Zorgvuldig legde hij twee stapeltjes papieren voor zich neer. Één met uitdeelblaadjes en de ander met een samenvatting van de slides die hij had gemaakt. Hij net een blaadje van de laatste stapel toen zijn koffie aankwam.
   "Hebben wij elkaar trouwens al ontmoet?" vroeg de bebaarde man die hem de koffie aangaf. De man was rond de vijftig en had een hartelijke lach op zijn gezicht.
   "Nee, dat geloof ik niet. Ik ben Marcel. Aangenaam."
   "Aangenaam. Bob." De twee mannen schudden elkaar de hand en Bob ging tegenover Marcel zitten.
   "Ben jij dan de nieuwe voor wiskunde?"
   "Ja dat klopt, vandaag is m'n eerste dag. Ik heb zo een afspraak met mevrouw de Ruijter en daarna mag ik gaan beginnen voor de brugklassen."
   "Ohja, Christine doet dat tegenwoordig hè? Leuk. Maar brugklassen zei je? Interessant. De laatste keer dat ik voor die jongste categorie van snotapen heb gestaan was denk ik in '92." Bod lachte diep en Marcel glimlachte ongemakkelijk.
   "En wat geeft u voor les als ik vragen mag?"
   "Nederlands! Jaja, de mooiste taal van ze allemaal! Nederlands voor de bovenbouw dan, dat gaat wat verder dan alleen de spelling enzo."
   "Ja dat klopt, ik-"
   "Oh ik moet gaan, m'n eerste klasje wacht al weer op me! Nou het was me een genoegen hoor!"
   "Euh.. dag!" Marcel bleef een beetje beduusd zitten en keek op zijn horloge. Het was pas tien over acht en de eerste lessen begonnen om tien voor half. Hij draaide zich om in zijn stoel en zag dat Bob bij de ingang van de lerarenkamer een andere collega tegen het lijf was gelopen en daar een gesprek mee aanknoopte. Apart. Nouja niets van aantrekken. Hij draaide weer terug en pakte zijn slides weer. Erg goed kon hij zich er echter niet op concentreren, want hij voelde dat elke docent die binnen kwam naar hem keek.
   Het zou vast leuk worden hier op dit Lyceum, maar voorlopig voelde hij zich er nog niet bepaald thuis...

[jakarw]

Hoofdstuk 6
Sofie

Shit, shit, shit. Sofie stond in haar pedalen en fietste zo hard ze kon naar school. Het was haar eerste dag op haar nieuwe school en ze had de fietsafstand toch iets onderschat. Gelukkig was ze nu voorbij alle stoplichten en kon ze volop doorhalen. Het stond wat raar met haar grijze jurkje aan zo hard bikkelen, maar ze wilde toch echt niet te laat komen de eerste dag.
   Zonder af te remmen stuurde ze het schoolplein op en dumpte ze haar fiets ergens tegen wat andere fietsen aan. Ze deed ze hem op slot en met haar zwarte boekentas en haar zwarte teenslippers aan rende ze trap bij de ingang van de school op. Nederlands, waar was dat nou weer? Bezweet keek ze om zich heen, de gangen waren al aan het leeglopen. Oh shit! Ze draaide zich om en zag een jongen die waarschijnlijk Conciërge was.
   “Euhm, meneer ik... kunt u mij vertellen waar de Nederlands lokalen zijn?”
Marcel draaide zich om en keek naar het meisje dat hem had aangesproken. Even zei hij niets, afgeleid door haar rode lippen, toen focuste hij weer en gaf antwoord:
   “Ja, dat weet ik wel denk ik. Ik ben hier ook nieuw, maar volgens mij zijn alle Nederlands lokalen op de bovenste verdieping.” Hij zag het meisje zuchten, maar hij kon niets voor haar doen, hij was op zoek naar de kamer van Christine de Ruijter.
   “Bedankt” prevelde Sofie en ze zocht de dichtstbijzijnde trap. Het was een zware klim en nog bezweter dan ze al was kwam ze aan op de bovenste verdieping. Alle deuren waren al dicht. Shit! Ze liep snel langs alle lokalen en keek naar binnen. Ze wist bij welke docent ze zat, want hij was ook meteen haar mentor en ze had hem al eerder gesproken. Bij het derde lokaal zag ze hem, meneer Druijf. Ze maakte zichzelf weer eventjes degelijk en klopte toen op de deur.
   
Bob had net stilte gekregen in zijn lokaal toen er op de deur werd geklopt. Verwachtingsvol keek hij wie er binnen zou komen. De deur bleef echter dicht. De klas begon weer onrustig te worden. Ach het was de eerste les. Hij liep naar de deur en opende hem. Een rode verontschuldigende glimlach wachtte hem op aan de andere kant
   “Oh Sofie! Inderdaad je was er nog niet! Kom binnen!” Hij stapte opzij en liet het blonde meisje binnen. Voorzichtig stapte ze de klas binnen. Iedereen keek op en meteen werd het stil. Bob was verbaasd. Oke Sofie was misschien mooi, maar dat ze zo’n effect zou hebben!
   “Nou Sofie dat doe je goed, dit mag je vaker voor me doen,” grapte hij en meteen gebruikmakend van de stilte vervolgde hij: “Oke dames en heren, ik wil jullie graag voorstellen aan Sofie. Sofie is deze zomer hierheen verhuisd en gaat samen met jullie dit jaar eindexamen doen. Wees allemaal een beetje aardig voor haar willen jullie?”
   Bob keek de klas rond, er was nog slechts één plekje en wel naast Tess. Dat was balen, maarja niets aan te doen. “Daar naast Tess is nog een plekje, Sofie.”

Sofie keek de klas rond, ze waren haar allemaal aan het aankijken en plotseling was ze toch niet meer zo zeker dat ze er geweldig uit zag in haar grijze jurkje. Haar mentor stelde haar voor en wees haar naar een plek naast een meisje met kort zwart haar. Ze liep er heen en ging zitten.
   “Hoi,” zei ze stil, want meneer Druijf was meteen verder gegaan met zijn verhaal.
   “Hoi.” klonk het kortaf en het meisje keek haar niet aan. Sofie vond het vreemd, maar richtte haar aandacht op de rest van de klas. Zo op het eerste gezicht zag het er niet erg veelbelovend uit, maar misschien viel het mee. Nu dan maar opletten, haar mentor moest ze immers te vriend houden.

[jakarw]

Hoofdstuk 7
Jarik

"Binnen."
   Marcel opende de deur voorzichtig en keek naar binnen. Daar zag hij een gezette vrouw achter haar bureau zitten. Ze keek hem doordringend aan door haar bril terwijl hij de kamer binnen stapte. Het was een niet zo grote rechthoek, met aan de korte zijdes de deur, waar Marcel nu stond, en daar tegenover raam met het bureau er voor. Christine deed haar bril af en liet hem als een ketting hangen door het gouden kettingtje dat er aan verbonden was.
   "Hallo... We hadden een afspraak volgens-"
   "Ja Marcel! Ik verwachtte je al, kom verder!" Ze wenkte naar de stoel die voor haar bureau stond. Marcel liep de kamer in en ging zitten.
   "Zo, nou vandaag is je eerste dag. Ben je er klaar voor?"

Jarik staarde naar buiten. De eerste les van het jaar was meteen alweer de slechtste. Het verhaal kon hem echt niet boeien en de krijsende meeuwen buiten leidden hem steeds af. Hij wreef met zijn hand over zijn beginnende stoppels en keek naar Bas. Hoewel deze donkerdere haren had dan Jarik was er bij hem nog geen teken van baardgroei te bekennen. Bas draaide zijn hoofd en keek hem vragend aan. Jarik moest glimlachen en schudde zijn hoofd. Bas draaide met zijn ogen en keek weer de andere kant uit. Er liep iemand langs de ramen aan het gangpad en de twee jongens volgden haar met hun ogen. Jarik kende haar niet, hoewel ze er wel uit zag alsof ze van zijn leeftijd was. Vast een nieuwe. Hij keek weer naar buiten maar werd gepord door Bas.
   "Zag je dat?" vroeg hij fluisterend. "Niet verkeerd, toch?"
   Jarik zuchtte onmerkbaar. "Nee, inderdaad. Mag er wel wezen."
   "Mag er wel wezen? Zij verhoogd even het aantal lekkere vrouwen hier met honderd procent!"
   Jarik wist waar hij op doelde. Er waren volgens Bas op dit lyceum nu niet bepaald veel "mooie vrouwen." Alleen Sharon was "bloedmooi," maar zij had het met zo'n beetje heel de stad gedaan en dat wilde Bas ook niet. Jarik wist niet wat hij moest zeggen dus knikte hij maar.
   "Ik ben benieuwd of we ook bij haar in de klas komen?"
   "Lijkt me sterk dat ze ook een technisch profiel heeft."
   "Tja, inderdaad. Balen."
   "Ja! Heren daar bij het raam! Letten we ook even op?" Bas ging weer recht zitten en  lachte verontschuldigend naar de lerares. Jarik wilde het zelfde doen, maar ze was al verder gegaan. Hij keek weer naar buiten toen hij z'n mobiel plotseling voelde trillen. Hij schrok er altijd zo van, maar gelukkig stond het geluid wel uit. Hij viste z'n mobiel uit z'n broekzak en zag dat hij een nieuw bericht had. Hij keek schichtig naar de lerares en opende het toen. Het was van Katja. Jarik kreeg een glimlach op zijn gezicht. Op haar kon hij tenminste aan.

"Nou succes ermee zou ik zeggen." Christine glimlachte breed en schoof Marcel de handleiding toen. Hij pakte hem aan en glimlachte terug.
   "Ik hoop het maar."
   "Niet zo onzeker het komt wel goed. Maar schiet nu maar op, voordat de gangen volstromen met leerlingen." Marcel stond op en bedankte haar. Hij liep naar de deur, maar toen hij zijn hand op de klink legde klonk de bel.
   "Te laat." riep ze hem na, terwijl hij de gang op stapte. Hij moest op de eerste verdieping zijn en hoefde dus maar één trap op. Langzaamaan begonnen de gangen vol te lopen met leerlingen en voortbewegen werd lastiger. Hij bereikte zijn lokaal echter redelijk snel. Zijn leerlingen stonden hem echter al op te wachten. Dertig nieuwe middelbare scholieren keken hem met grote ogen aan. Hij groette ze en zocht naar zijn sleutel. De aandacht bevorderde de zoektocht niet, maar uiteindelijk had hij hem en liet hij de stroom bruggers binnen.