... (een titel is pas voor op het einde :P)

[t4nd]

De week van Barnaby
Maandag

"Bij aankoop van drie  dozen koekjes krijg je een vierde doos van deze heerlijke koekjes extra! Haast je nu naar de winkel om van deze aanbieding te genieten!"

Een diepe zucht weerklonk aan de andere kant van het televisiescherm. Elke keer als hij naar die stomme beeldbuis wou kijken werd hij langs alle kanten bestookt door zinloze reclameboodschappen die hem producten in zijn strot wilden rammen waar hij geen behoefte aan had. "Drie dozen koekjes is een vierde gratis..." Wat moest hij met die vier dozen koekjes, hoe overheerlijk ze ook mochten zijn? Een hele week niets anders eten dan koekjes? De hele verdomde consumptiemaatschappij was uitsluitend gericht op gezinnetjes –liefst met twee kinderen, een jongen en een meisje- die elke avond gezellig sociaal met z'n allen naar het scherm zaten te staren.

De dame met diepe decolleté die de koekjes aanprijsde werd vervangen door een andere die ditmaal een nieuw soort limonade aanprijsde. Blijkbaar was de gewone klassieke limonade niet meer voldoende tegenwoordig... Light... Zero... Light Lemon.... Zero Lemon... Stil... Wie verzon dat toch allemaal? Limonade zonder bubbels, was dat trouwens niet gewone fruitsap? Een tweede diepe zucht weerklonk en met een druk op de knop werd het kanaal veranderd.

"Vandaag zijn we te gast in het huis van Tamara. Tamara is kleuterjuffrouw en wil de gasten verrassen met een gevarieerd menu. Al gauw wordt de ijzeren staaf in het midden van de eetzaal opgemerkt. Tamara doet in haar vrije tijd namelijk aan paaldansen  en natuurlijk wil ze haar gasten hier een voorstelling van geven. Tot grote hilariteit van de aanwezigen probeert ook Dave, een 40-jarige accountant, elegant rond de paal te bewegen..."

Een kleuterjuffrouw die ook paaldanst? Een nieuwe zucht volgde. Hij schakelde het toestel uit. Hij kon beter naar bed gaan dan naar deze onzin te blijven kijken. Kalm wandelde hij naar de TV om de stekker uit het stopcontact te trekken. Je wist maar nooit of ze met die toestellen niet enkel beelden konden uitzenden, maar ook ontvangen. Al die overheidsinstellingen hadden toch enkel tot doel om de gewone man te bespioneren? Nauwkeurig controleerde hij nog eens alle grendels die voor de deur zaten en vervolgens begaf hij zich naar  zijn eenvoudige slaapkamer, trok zijn pyjama aan en kroop onder de wol. Het duurde niet lang voor hij in slaap lag, al werd zijn slaap opgeschrikt door dromen over paaldansende kleuterjuffrouwen die tijdens hun lessen accountants probeerden op te leiden voor een leven in de showbizz.


Stukje: 415
Totaal: 415

[t4nd]

Dinsdag

"Goedemorgen Barnaby, gisteren ook naar Komen Eten gekeken? Die Tamara man! Wat een moordwijf! Die mag van mij elke dag rond mijn paal komen dansen, als je begrijpt wat ik bedoel. Echt laag van die Dave om haar minder punten te geven omdat haar scampi's zogezegd aangebakken waren. Die kerel wil duidelijk gewoon winnen en geeft de anderen daarom slechte punten. Wat een kwijlende zak is dat toch. Ik ben trouwens benieuwd hoe Els het deze avond gaat doen! In de voorstukjes lieten ze al duidelijk een bubbelbad zien. Hopelijk gaan ze er vanavond met z'n allen inzitten, met of zonder badpak!"

Vervuld van afkeer draaide Barnaby zich weg om een eerste tas koffie uit te schenken. Samen met Rudy bevolkte hij het onthaal van het gemeentehuis. De hele dag moesten ze vriendelijk de telefoon opnemen en mensen doorverwijzen naar de verschillende departementen. Op zich was het een rustige job, er was steeds een plexiglazen plaat of een telefoonhoorn tussen hem en de mensen, ware het niet dat Rudy zijn leven tot een hel maakte door de hele dag door te ratelen over alle stompzinnige programma's die hij de vorige dag gezien had. Terwijl hij zijn computer opstartte ging Rudy verder over het volgende programma. Een soort van tv-show waar ze mensen op een onbewoond eiland plaatsten zodat ze hun overlevingsinstincten konden bewijzen. Natuurlijk had hij ook hier een aantal 'hete dozen' opgemerkt waarmee hij maar wat graag eens een tijdje op een onbewoond eiland wou 'doorbrengen'.

Gelukkig werd de woordenvloed van Rudy gestuit door het automatische deurensysteem dat met een luide klik aangaf dat de loketten beschikbaar waren. De klanten kwamen in een gestage stroom binnen vloeien om hun dagelijkse verrichtingen te doen en tegelijkertijd over hun eigen stompzinnige leven te vertellen. Alsof Barnaby betaald werd om te luisteren hoe Rosa van de beenhouwer afgelopen weekend betrapt was terwijl ze een ander meisje kuste achter de kerk... Of hoe Frederik, de plaatselijke dronkaard, gisteren weer een hele namiddag voor de supermarkt had gezeten met zes blikjes goedkoop bier –halve liters uiteraard- terwijl hij naar de voorbijgangers gluurde.... Vroeger had hij er nooit zo bij stilgestaan hoe hard een klein dorpje roddelde en hoe niets aan het oog van de alziende gluurders ontging. Zouden ze zijn huis ook in de gaten houden? Zouden ze merken dat hij steeds vijf keer schudde met de bus slagroom voor hij een zorgvuldige piramide op zijn ijsje spoot? Zouden ze weten dat hij elke lichtschakelaar drie keer aan en uit klikte om eventuele spionage-apparatuur te misleiden? Barnaby grinnikte. Natuurlijk kon niemand dat weten. Hij zorgde er toch steeds voor dat hij bij zijn thuiskomst de luiken sloot en het rolgordijn omlaag deed! 

"Goeiemorgen mevrouw Van Dooren, waarmee kan ik u helpen?" Een oude dame met een pekinees onder haar arm kwam haar wekelijkse twee biljetten van vijftig en drie van twintig euro afhalen. Hij kon haar erop wijzen dat zoiets al lang aan de automaten kon gebeuren, maar hij wist dat het geen zin zou hebben. Sommige mensen wilden niet meegaan met de vooruitgang en daar kon je maar beter begrip voor opbrengen. Zijn baas zou er waarschijnlijk een andere mening over nahouden, maar de mening van zijn baas kon Barnaby nu eenmaal niet veel schelen. Met een glimlach overhandigde hij de juiste biljetten aan mevrouw van Dooren die de bank snel verliet, de hond nog steeds onder haar arm. Aan het andere loket hoorde hij Rudy tegen een dame van rond de veertig uitvoerig argumenteren dat Tamara meer punten had verdiend en waarom die Dave gewoonweg een zak was. Terwijl de dame enthousiast stond te knikken probeerde ze zelf ook haar duit in het zakje te doen door over het bubbelbad te beginnen. Met een zucht verwelkomde Barnaby de volgende klant. Blijkbaar waren er voldoende stompzinnige idioten in de wereld die dat soort programma's met bewondering volgden. "Waarmee kan ik u helpen meneer Dooms?" vroeg hij aan een kalende grijsaard die naar alle waarschijnlijkheid nogmaals kwam controleren of zijn maandelijks pensioentje al gestort was.


Stukje: 672
Totaal: 1.087

[t4nd]

Vermoeid en met een nieuwe avond zappen tussen zinloze programma's in het vooruitzicht vertrok Barnaby naar huis. Zijn dagelijkse routine: de hoek om aan het gemeentehuis, twee keer oversteken om vervolgens schuin naar rechts in te slaan. Op het einde naar links om voorbij het appartementsblok naar zijn voordeur te gaan. De jongste zoon van het middelste appartement was net de vuilzakken aan het buitenzetten (weer een dag te vroeg!), en smeet de zak voor de voeten van Barnaby zonder iets te zeggen. Barnaby gromde verschrikt. Dat langharige tuig werd met de dag onbeschofter. Waarschijnlijk zou dat rotjoch weer de hele avond naar luide muziek zitten luisteren terwijl hij voor de computer god weet wat zat te doen. Mevrouw Van Dooren had al laten weten dat ze geen last had van haar bovenburen, maar dat lag waarschijnlijk meer aan de problemen met haar hoorapparaat. Voor het raam van het bovenste appartement hing nog steeds het bordje "Te Huur" wat erop duidde dat er nog steeds geen nieuwe  huurders gevonden waren. Barnaby hoopte dat het nog een tijdje zo bleef. Erger dan de huidige bevolking kon het niet worden, maar je kon maar beter het zekere voor het onzekere nemen vond hij altijd. Voorzichtig om de lak van de deur niet te beschadigen opende hij de drie sloten. De deur zwaaide open en hij kon de hal betreden. Er lag weer een stapeltje papieren op de grond wat betekende dat de postbode weer zijn dagelijkse hoop nonsens gebracht had. Reclame. Reclame. U heeft 1.000.000 Euro gewonnen. Reclame. Alle mensen, wat kreeg hij toch een stapel rotzooi elke dag. Met een gezicht vol walging deponeerde Barnaby alle papieren in de daarvoor bestemde papiermand. Het hongerige gevoel in zijn maag duidde dat het al half zes was, hoog tijd om aan het eten te beginnen dus. In de keuken opende hij de diepvriezer, sloot hem terug en opende hem opnieuw. Alle goede dingen bestaan nu eenmaal uit drie – of uit vijf – dus kon je maar beter je voorzorgen nemen. Uit de lade met het label "dinsdag" nam hij een portie macaroni met kaas en controleerde voorzichtig de inhoud. Met een gerust hart omdat er niets verdachts te vinden was goot hij het pak uit in de daarvoor bestemde ovenschotel. Nog vijftien minuutjes wachten en zijn voedzame maaltijd was gereed.  Ondertussen kon hij net als elke andere dag zijn afwas van de dag ervoor wegwerken om vervolgens voor de beeldbuis te gaan zitten.


Stukje: 409 woorden
Totaal: 1.496 woorden