Golo's NaNo

[Golovior Regisir]

Bereid je voor. Mijn nano van vorig jaar was stukke beter. Nu ben ik er nog niet blij mee. Veel te saai.



Met lange passen liep James door de straten van bradora. Hij woonde er al zijn hele leven, maar nog nooit was hij zo woest geweest als nu. De dorpsraad had hem verboden het dorp te verlaten totdat hij 21 was. En dat duurde nog maar drie maanden. Hij had gehoord over een man die alle vier de stromen kon geleiden en deze man zou aan het eind van de volgende maancyclus aanwezig zijn in Berondar om een show te geven met zijn kunsten. Niemand wist precies wat er gebeurde als die man bezig was met zijn show, maar niemand wilde het voor iets missen. Vanuit Bradora zou er over een kwart maancyclus een groep vertrekken om aanwezig te zijn bij de show. Hij wilde kosten wat het kost mee, ook al moest hij doorvoor de torn van de dorpsraad op zich halen.
'Je denkt er toch niet aan om thuis te blijven hè?' hoorde hij plots over zijn schouder. Geschrokken keek James om. Hij had inderdaad plannen gehad om gewoon mee te gaan met de groep, des noods vertrok hij een paar dagen eerder om ze enkele mijlen verder te gaan vergezellen. Zover weg tenminste dat ze hem niet meer terug zouden sturen. Toch schrok hij zich dood toen hij een stem hem precies zijn gedachten hoorden zeggen.
'tuurlijk blijf ik niet thuis,; antwoordde James toen hij zag dat Thomas degene was die hem aangesproken had. 'je denkt toch niet dat ik ooit zijn show wil missen als hij zo dichtbij is. Al moet ik..' onmiddellijk brak James zijn zinnen af toen hij zag dat Pieter eraan kwam lopen. Pieter was de vader van James en zat, net als veel volwassen mannen, in de dorpsraad. Maar enkele van de volwassen mannen hadden de uitnodiging van de dorpsraad afgewezen omdat ze wilde gaan reizen en zich settelen in een stad die meer dan tien keer zo groot was als bradora. Pieter had echter als felste gereageerd toen hij hoorde dat James de weide wereld al in wilde voordat hij 21 was. De leeftijd waarom je als volwassen werd beschouwd. Wat er precies gebeurde als je 21 was wilde niemand zeggen, zelfs Thomas niet. Thomas was een maand eerder 21 geworden en had het ritueel volledig geheim gehouden voor James, ook al hadden ze vooraf samen afgesproken dat Thomas het hele ritueel tot in de puntjes uit zou leggen aan James. Thomas had dit echter volledig geweigerd toen James er uiteindelijk om vroeg. Hierdoor hadden de twee beste vrienden van het hele dorp dan ook een maand ruzie met elkaar gehad. Pas sinds enkele dagen hadden de jongens het weer bijgelegd en had Thomas geprobeerd om James mee te krijgen naar de show van deze bijzondere man.
'Je hoeft niet te proberen een paar dagen eerder weg te kruipen,' zei Pieter toen hij de twee jongens zag staan. James keek zijn vader zo onschuldig mogelijk aan, maar deze trapte daar zeker niet in. 'je kunt wel doen alsof je ontschuldig bent,' zei hij, 'maar ik ken je langer dan vandaag en zoals ik jullie net zag staan, zijn jullie zeker iets van plan wat niet de bedoeling is.' Waarschuwend keek Pieter de twee jongens aan voordat hij verder liep. Langzaam gingen James en Thomas achter Pieter aan. Thuis zou James zijn moeder alles al gehoord hebben, dus konden ze niet anders dan eerst naar James huis gaan. Ze hadden eigenlijk afgesproken om die middag samen te gaan sporten op het veld, maar zijn moeder zou hem wel onmiddellijk willen spreken als ze hoorde wat hij van plan was.
Nog voordat ze het tuinhekje achter zich hadden dicht gedaan stond zijn moeder dan ook inderdaad al voor hem. James zag al aan de blik van zijn moeder dat hij een hele preek kon verwachten en stuurde Thomas toen maar vast vooruit naar het sportveld.
Met gebogen hoofd liep James door naar zijn moeder. Hij was enig kind en zijn ouders hadden hem altijd heel beschermend opgevoed. Hij werd echter iets te beschermd gehouden dacht James zelf. Thomas mocht altijd al veel meer. Zelfs Xandra, het zusje van Thomas, mocht vele malen meer dan James.
'wat hoorde ik nu van je vader?' vroeg zijn moeder met opgetrokken wenkbrauwen. 'wil mijn zoon mij eerder verlaten dan hij mag?' James begon ermee om te zuchten, maar voordat hij al zijn adem uit had gelaten begon zijn moeder volop tegen hem te preken. 'Je kunt nog niet weg.' 'Je bent nog geen 21.' 'Wat zou je opa hiervan zeggen als hij het zou horen.' James zijn opa was voorzitter geweest van de dorpsraad totdat hij drie jaar geleden overleden was. Hoe dat gebeurt was, had niemand hem ooit verteld, maar duidelijk was dat het niet netjes was gebleven. Het lichaam was niet volledig aangetroffen enkel een voet van hem was gevonden. Door de grote klap kon het echter niet anders dat zijn opa het nooit overleefd had.
Na een uur kon James uiteindelijk van zijn moeder af komen door te beloven dat hij niets zou doen wat de dorpsraad hem verboden had. James wist dat hij niet onder die belofte uit zou kunnen komen al wilde hij het nog zo graag. Zijn moeder liet hem nu dan wel wat losser rond het huis rondlopen, maar zijn vader zou alleen nog maar een strakker oog op hem houden. Zijn vader zou echter nooit tegen zijn moeder ingaan. Het was duidelijk wie de baas was in het huis.
Toen James een half uur later bij het sportveldje aan kwam, kon hij Thomas in eerste instantie niet vinden. Pas toen hij een schreeuw in het bos hoorde vond hij Thomas op de open plek in het bos. Hij had een brandwond aan zijn hand. Één die er niet zo mooi uitzag. Snel rende James weer terug naar huis. Zijn moeder had ervaring met brandwonden doordat zijn opa er regelmatig mee thuis kwam. Zijn moeder moest dan zijn opa verzorgen. Zijn moeder was dus de beste persoon die Thomas kon helpen. Toen James thuis aankwam en zijn moeder vertelde wat hij had gezien stelde ze geen vragen, maar rende ze onmiddellijk naar boven om haar spullen op te halen. Ze had in de loop der jaren een kistje aangelegd met allemaal spullen die brandwonden konden genezen. De een nog beter dan de ander. Ze was daarmee ook bekend geworden in het dorp en vele mensen maakte nu gebruik van haar kennis om brandwonden te behandelen. Brandwonden kwamen veel voor in het dorp. Elke dag was er wel iemand die met kleine brandwonden langs kwam voor een zalfje. Als James naar de reden vraagde tijdens het verzorgen van zijn moeder werd hij door zijn vader, die altijd in de hoek erbij stond, streng op zijn manieren gewezen, hoe beleefd hij ook was geweest met het stellen van zijn vraag.
'Wat is er gebeurd?' vroeg James nu ook aan Thomas. Deze hield echter sterk zijn kaken op elkaar.
'Dat kan ik niet zeggen,' antwoordde Thomas een beetje geïrriteerd toen James maar verder bleef zeuren. 'ik heb gezworen niets te zeggen.' Thomas liep een beetje rood aan en James hield er verder maar zijn mond over. Hij had geen zin om nog een maand ruzie met zijn beste vriend te gaan maken. De afgelopen maand was hij redelijk doorgekomen, maar als hij te lang met zijn nichtje optrok, werd hij alleen maar gekker. Ze beweerde dat ze met water kon spelen zoals niemand anders ooit gedaan had. James wist dat er waterwerkers waren in bradora, maar alle waren al stukken ouder dan Elouise en hadden nooit de dingen gedaan waarvan Elouise beweerde dat ze ze kon.
James bleef dus nu stil bij zijn vriend zitten en keek naar de verzorging die zijn moeder hem gaf. Na een uur was zijn moeder klaar met de verzorging en was de open plek al stukken voller gelopen. De moeder en de tweelingzus van Thomas stonden vooraan. Zijn vader was nergens te zien; die zou wel aan het werk zijn. Remco, Thomas' vader werkte in de smederij van heer Herald. Hij hield het vuur op temperatuur en moest vaak lange afstanden afleggen om bij de juiste werkplek van heer Herald te komen. Heer Herald was namelijk een erg gewilde smid in de omgeving.
'Kom mee naar huis, James,' zei zijn moeder, waardoor hij uit zijn gedachte opschrok. Door de behandeling die zijn moeder aan Thomas had gegeven had James niet door gehad dat het al zo laat was. 'Ik denk dat we Thomas maar even bij zijn moeder en zusje moeten achterlaten. Ze zullen vast en zeker met hem willen praten.'
Met een kleine hoofdbuiging als bedankje wist James dat zijn moeder gelijk had en liep rustig achter haar aan naar huis. 'Ik hoor morgen wel wat er gebeurt is,' riep hij nog snel over zijn schouder naar Thomas, die hij hoorde grommen.

'Het is je eigen schuld hoor,' sprak de moeder van Thomas hem berispend toe. 'Je zult met een goed verhaal moeten komen om James nu nog van alle geheimen af te houden. Als je ervoor kiest om het hem te vertellen zal je heel zijn en onze toekomst in gevaar brengen. Hij zal pas leren wat zijn lot is als hij er oud genoeg voor is.' Thomas zuchtte een keer. Hij wist dat zijn moeder gelijk had, maar het was moeilijk om James niets te vertellen over zijn lot. Zijn eigen lot was voor hem een grote verrassing geweest. Hij wist dat de ruzie met James hem te wachten stond, maar hij wist ook dat het allemaal weer goed zou komen voordat James 21 zou worden. Ze zouden er namelijk samen op uit trekken als ze de kans kregen en dan hun eigen avonturen beleven. Niemand wist wat hij had gezien en hij was ook gewaarschuwd om dit niet verder te vertellen. Nu had hij echter zijn eigen toekomst in gevaar gebracht om die van James te redden. James had hem al vaak gevraagd wat er gebeurd was en elke keer had hij met pijn zijn mond moeten houden. Elke keer dat hij het vroeg was Thomas dichter bij het geven van een antwoord gekomen. Nu had hij uiteindelijk te veel gezegd waardoor hij boos op zichzelf was geworden. Hij was wel blij dat James er niet verder over ging. Hij had namelijk anders zeker nog veel meer gezegd dan hij zou mogen.
'Laten we naar huis gaan,' zei zijn moeder, die duidelijk het moeilijke gezicht van Thomas gezien had.
'Papa zal niet zo blij zijn met wat er gebeurt is,' zei Xandra, toen ze haar moeder hielp om Thomas overeind te helpen.
Thomas boog zijn hoofd schuldbewust. 'ik weet het,' antwoordde hij. 'Maar ik kon niet anders. Over één maancyclus moet ik het kennen en ik kan nu nog niet eens werken met de helft van de hoeveelheid die ik zou moeten gebruiken.'
'doe maar rustig,' zei zijn moeder terwijl ze geschrokken rond keek. 'Het komt allemaal wel goed. En wacht met verder zeuren totdat we thuis zijn.' Geschrokken van de omslag in de stem van zijn moeder keek Thomas op. Hij wist dat hij teveel had gezegd als er iemand jonger dan 21 hem kon horen. Xandra liep al wat vooruit en zat thuis al op een bankje toen Thomas en zijn moeder binnen kwamen.
'Wat is er nu precies gebeurd?' vroeg Xandra, ogenschijnlijk rustig. Thomas zuchtte een keer rustig terwijl hij naar zijn nog wat rode hand keek.
'Ik probeerde het vuur losjes rondjes te laten draaien om mijn handen, maar om één of andere reden werd het vuur verstoord en klapte het in elkaar. Mijn hand zat erin gevangen en ik kon geen kant op. Pas toen ik de vlammen van mijn hand af duwde kon ik hem los krijgen.' Er verscheen een frons op Thomas zijn hoofd. 'Maar waarom mijn rechterhand nu zo rood is en mijn linker niets aan te zien is, snap ik ook niet.'
Vragend keek Xandra haar broer aan.
'Mijn linker hand zat gevangen in het vuur, niet mijn rechter. Mijn rechter gebruikte ik om het vuur weg te duwen.'
'hierover zul je toch echt met je vader moeten praten,' antwoordde zijn moeder, die vanuit de keuken mee had staan luisteren. 'Hier kunnen wij ook niets over zeggen.' Xandra zat te knikken, terwijl ze een spelletje uit de kast haalde.

Op haar rug in het gras keek Elouise omhoog naar de lucht. Toen ze haar hand in de lucht stak verschenen er allemaal druppeltjes in de lucht die ze met wat vingerbewegingen rond liet gaan. Elouise wist dat ze bijzonder was. Niemand van haar leeftijd had ooit als eens iets met de elementen gedaan. Elouise was voor zover de dorpsraad wist de enige die ooit iets voor de 21ste verjaardag speelde met een van de elementen. Stilletjes wist Elouise dat ze niet de enige was. Haar moeder had ook met de elementen gespeeld toen ze nog maar 19 was. Dezelfde leeftijd als Elouise nu had. Vanaf het moment dat Elouise geboren was had haar moeder nooit meer iets met de elementen gedaan. Haar vader was namelijk niet blij met de sturing die haar moeder deed. Volgens hem mochten alleen mannen de sturing gebruiken. Dat was gedeeltelijk waarom haar vader haar moeder had verlaten toen ze zwanger was van Elouise. De volledige reden had Elouise echter nooit gehoord, ookal had ze er nog zo vaak naar gevraagd. 'Dat is verleden tijd,' zei haar moeder altijd. 'En dus niets om je druk om te maken.' De laatste maanden was haar moeder zich echter steeds meer bezig gaan houden met Elouise. Sinds dat ze ontdekt had dat ze al water kon sturen was haar moeder zich zorgen gaan maken over Elouise. De dorpsraad was een gevaar voor haar geworden. Elke mogelijkheid die ze hadden om met Elouise te praten grepen ze aan. Maar daarvoor moesten ze haar eerst in de buurt van het dorpshuis krijgen. De kracht van de dorpsraad ging maar tot enkele meters buiten het dorpshuis, al waren alle verboden en geboden opgelegd door de dorpsraad binnen het dorpshuis bindend voor de hele wereld.