het zit 'm in zijn bloed [i do love feedback]

[forecaster]

een nieuwe cyclus:
Lucas was de hele dag mentaal afwezig bij de lessen, het enige dat hij nog kon was denken en fantaseren over wie Christoffer was. Fantaseren was voor Lucas dan misschien niet helemaal het juiste woord; hij kende Christoffer al een half jaar uit zijn dromen. Als hij aan iemand in één woord had moeten omschrijven hoe Christoffer was, dan was zijn antwoord geweest: ik zou hem te kort doen, door hem maar in één woord te omschrijven, maar "engel" komt het dichtst in de buurt.
De komende dagen zat Lucas nog steeds in diezelfde trance in de school banken en werd hij zich steeds meer bewust van de lege plek in klas, steeds hopend dat hij Christoffer nog eens zou zien en iedere dag voelde hij zijn hart weer beetje bij beetje breken.
Iedere dag leek het alsof Lucas steeds minder energie had, dan de voorgaande dag. Als hij thuis kwam was zijn eerste actie het aanzetten van de radio op vol vermogen met harde muziek; de eerste paar dagen voldeed kiss nog wel, voor fatsoenlijke afleiding, maar naarmate hij de muziek vaker hoorde, begon hij deze te associëren met de leegte en ging hij op zoek naar andere hardere muziek, iets in de richting van korn en slipknot.
Hoewel de muziek steeds wel een beetje afleiding gaf, bleef de knagende leegte nog steeds ongevuld in Lucas's hart en werd hij 's nachts steeds weer gekweld in zijn slaap met dromen over Christoffer.
Dat was iets dat alles behalve bevorderlijk was voor zijn arme hartje...
Dit ritueel bleef zich de gedurende twee weken herhalen, tot de volle maan, welke Lucas's leven drastisch veranderde.
De dag van de volle maan, besloot Lucas om weer naar het strandje te gaan, het strandje waar hij die twee weken geleden was aangevallen door die wolf, waarvan het litteken nog steeds goed te zien was. Lucas wist niet waarom hij juist vanavond hierheen wilde, maar het was zijn gevoel dat hem daarheen bracht.
Hij ging weer langs het water liggen, op dezelfde plaats als waar hij eerder ook lag. Hij lag daar op zijn rug, luisterend naar de wind, hoe deze zong, het was een hypnotiserend geluid dat hem nooit eerder was opgevallen, kijkend naar de maan, die nog nooit zo helder was geweest, in de ogen van Lucas. De natuur was nog nooit zo prachtig geweest. En Lucas was vandaag voor het eerst in de afgelopen weken al zijn zorgen kwijt.
Na een paar uur te hebben gelegen, begon Lucas het erg warm te krijgen en kreeg hij steken in zijn schouder, zijn linker schouder wel te verstaan, de schouder waarin hij was gebeten door de wolf!
Het duurde niet lang voordat Lucas zijn bewustzijn verloor en het beest in hem de touwtjes in handen nam.

[forecaster]

The morning after:
De volgende dag werd Lucas wakker, hij herinnerde zelf niets van wat er was gebeurd na de steken in zijn schouder, maar hij was ervan overtuigd dat het niet goed was. Lucas voelde de koude wind over zijn rug waaien en het duurde even voordat hij besefte dat zijn kleren als vodden om zijn lichaam heen hingen.
Lucas had er geen goed gevoel bij.
Toen Lucas naar huis wilde gaan, deed hij een gruwelijke ontdekking; zijn handen zaten onder het bloed... niet alleen zijn handen, zijn hele lichaam zat onder.
Lucas sprong gelijk het water in om het eraf te wassen, iets dat heel moeilijk gaat met bloed. Tijdens het wassen probeerde hij te achterhalen waar het bloed vandaan kwam, want ergens hoopte hij dat het van hem zelf was, maar hij merkte al snel dat hij, behalve zijn twee weken oude litteken, geen andere verwondingen had op zijn lichaam.
Na een paar uur schrobben met zand om het bloed van zijn huid af te krijgen, was lucas's huid niet meer rood van het bloed dat er eerst zat, maar nu van de irritatie door de wrijving van het zand.
Lucas ging zo snel mogelijk naar huis en hoopte dat niemand hem zo zou zien over straat. Het was gelukkig nog vroeg in de morgen, en sliepen de meeste mensen nog.
Het eerste wat hij deed toen hij thuis was, was naar school bellen, dat hij ziek was en niet naar school kon komen.
De volgende stap was dat hij zich opsloot op zijn kamer en hier ook de komende tijd niet meer uitdurfde.

[forecaster]

<insert titel>
Lucas was nog steeds zijn kamer niet uitgekomen, bang voor wat er een paar nachten tevoren was gebeurd. Hij was de afgelopen 2 dagen niet op school geweest en liep een redelijke achterstond op.
Uiteindelijk besloot hij om de volgende dag weer naar school te gaan. Na het "ongeval" op het strand had hij geen "blackouts" gehad, zoals Lucas het had genoemd.
Uiteindelijk op school beland, kwam hij weer in zijn oude sleur terecht; hij werd zich weer bewust van de leegte in de klas, die zijn plek weer aan nam in Lucas's hart.
Emely die zich de afgelopen maand redelijk afzijdig had gehouden, wilde Lucas wat opvrolijken, ze wist alleen niet hoe. "heey Luc, wat is er met je aan de hand? Je bent de laatste tijd zo afwezig hier."
"ik ben er toch gewoon? Hoe kan ik dan afwezig zijn?" antwoordde Lucas, met een grijns op zijn gezicht. hij had geen zin in de bemoeienis van Emely, omdat ze er de gewoonte op nahield om haar neus iets te diep in anders mans zaken te stoppen. Als Emely zich te diep zou verwikkelen in lucas's zaken, kon hij ook niet voor haar leven garant staan. In de krant stond gister een stuk over een karkas dat eergister bij het strand gevonden was, het ging om dat van een hert en aan de bijt sporen te zien, was het roofdier ongeveer zo groot als een wolf maar sterker dan een beer.
Een paar stukken uit het verslag maakten het interessant: het eerste stuk was namelijk over de lokatie van het karkas, het tweede was het roofdier...
Lucas wist zeker dat hij het was, maar hoe hij het had gedaan wist hij niet...

[forecaster]

Een nieuwe hobby:
Sinds de laatste dagen raakte Lucas steeds meer in een dip, welke met de dag steeds erger werd; op school voelde hij de leegte en thuis zat hij met zijn angst voor de "black outs" iedere drie, vier weken terug kwamen, soms was het maar één dag, maar op andere momenten was het twee dagen. Lucas ontdekte al snel een patroon tussen de "black outs" en de volle maan. Het was datgene waar hij onbewust bang voor was. Hij wist het al op de dag dat hij aangevallen werd, maar hij kon het niet geloven, weerwolven bestaan immers alleen in spookverhalen, die je elkaar verteld rondom een kampvuur. Aan de andere kant, die verhalen moesten toch ergens vandaan komen. Lucas's wereld stond gelijk op zijn kop, want dit opende een deur vol mogelijkheden, niet per sé voor hem, maar voor de hele wereld. Lucas meende zich iets te herinneren over een lijk van een zwerver die niet al te lang geleden was gevonden; het ging om een zwerver, wiens bloed tot op de laatste druppel uit zijn lichaam was verdwenen. Betekend dit dan dat er ook vampiers zijn?
Deze "ontdekking" bezorgde Lucas een nieuwe passie, hij was dan wel een fan van surfen en muziek, maar vanaf vandaag besloot hij ook volksverhalen uit te pluizen.

[forecaster]

Intuitie:
Emely zat samen met Christoffer in de klas, hij was voor het eerst in zeer lange tijd weer op school, het was wel jammer dat Lucas er vandaag niet was. Emely zag dat Christoffer precies zo naar de lege plek zat te kijken als dat Lucas altijd andersom deed, ze wist niet waarom, maar de laatste tijd voelde het in de klas alsof de lucht loodzwaar was. Ze had wel vaker dat ze rare dingen voelde, maar sinds Christoffer in de klas is geweest leek het alsof ze de gevoelens van anderen om zich heen voelde, nu nog sterker dan voorheen. Lucas zat dan wel op een afstand van haar vandaan, dus ving ze er wel een glimp van op, maar als ze bij Christoffer in de buurt zat, dat was een bijna dodend gewicht dat die jongen alleen droeg, zo voelde het voor Emely. Ze was ondertussen wel gewend hoe ze ermee om moest gaan, en probeerde er het beste van te maken, door Christoffer wat af te leiden en hem een beetje te plagen.
Ze schreef wat op een papiertje en gooide het subtiel tegen Christoffer's hoofd, die vervolgens wat verdwaast naar het propje keek en hem open maakte. Emely voelde direct de lucht bij trekken en voelde een vleug van warmte door haar heen komen. Christoffer keek haar soort van verwijtend aan, alsof hij wilde zeggen: "laat mij nou lekker kijken, ik doe toch niets verkeerd?"
Emely zag opeens Christoffer's gezicht wit weg trekken, of zo voelde ze het, ze voelde dat hij bang was voor iets en hij rende snel weg.
Hij bleef een half uur weg ofzo, maar hij kwam wel weer terug, met een grijns op zijn gezicht. Ze was nieuwsgierig naar wat er aan de hand was, maar iets hield haar tegen om het hem te vragen.

[forecaster]

Vergeten?:
De les was voorbij en Emely ging samen met Christoffer en nog een paar andere klasgenoten huiswerk maken... ineens werd het wazig voor Emely, ze kon zich niet meer herinneren voor welk vak ze huiswerk hadden gemaakt of waar ze het huiswerk gemaakt hadden. Het leek alsof het niet was gebeurd, maar ze wist dat er iets was gebeurd en ze voelde dat ze bang was voor Christoffer, niet vanwege de zware lucht die hij meestal om zich heen droeg, maar meer omdat ze voelde wat de zware lucht was. Emely merkte dat niemand zich nog iets van de vorige dag kon herinneren dus deed zij maar mee, ook tegen Christoffer, die wel iets scheen te weten, die ook haar bang aan keek, alsof zij zijn diepste donkerste geheim wist.
Of Christoffer was goed gelovig genoeg om zomaar te geloven wat Emely hem vertelde, of Emely kon heel goed liegen. Ze wilde het eigenlijk niet doen, maar dit was het enige wat ze kon doen, het was ook wel deels de waarheid, maar ze wist dat er meer aan de hand was.
Tijdens de pauze was ze Lucas en Christoffer kwijt en eigenlijk had ze vandaag ook geen behoefte om de twee lastig te vallen. Emely had dan niet gezien waar ze heen gingen, maar ze kon voelen dat ze samen zijn, en ze voelde ook gemengde emoties: de eerste was verwarring, en de tweede had ze al heel lang niet meer gevoeld bij beide jongens: puur geluk en een opgevulde leegte, de leegte was gevuld door "liefde"? iets wat Emely misschien wel aan had moeten voelen komen, maar nog steeds voor haar onbegrijpelijk leek.

[forecaster]

De Geschiedenis:
Emely ging vandaag vroeg naar huis, normaal zat ze nu samen met Christoffer huiswerk te maken, maar die was nergens te vinden.
Thuis aangekomen voelde ze letterlijk de kalmte, die haar ouders uitstraalden, iets waar ze erg dankbaar voor was. Het laatste half jaar voelde ze overal op straat, de chaos van de emoties van de mensen op straat, maar thuis was het altijd kalm alsof haar ouders geen emoties hadden, zo voelde het bijna, maar ze wist dat dit niet zo was. Van iedereen om haar heen, kon ze de emoties voelen, maar niet die van haar ouders, en dan met name haar moeder.
Ze had het er nooit met haar ouders over gehad, maar ze wist bijna zeker dat in ieder geval haar moeder het wist.
Aan tafel bij het eten vroeg Emely's moeder of het zwaar was op school. Emely wist gewoon dat haar moeder het aanvoelde, ze vroeg haar altijd met de intonatie die bij haar stemming paste; bij een super dag, vraagt ze of ik een leuke dag heb gehad, en vandaag het ze het super zwaar...
"Je weet het altijd weer zo tactisch te brengen, mam. Waarom vraag je altijd naar die dingen als je het antwoord toch al weet" Emely vond het altijd zo vervelend, als haar moeder dat deed, maar eigenlijk wist ze dat ze hetzelfde deed bij anderen.
Na het eten ging Emely naar de zolder om daar haar huiswerk te kunnen maken.
Ze kwam eigenlijk bijna nooit op zolder, omdat ze daar eigenlijk nooit echt een rede voor heeft gehad. Het was wel een mooie plek een haar huiswerk te maken, omdat het er vrij rustig is.
Ze deed haar mp3 speler aan en zette wat muziek op van Anouk, haar favoriete zanger.
"Girl girl girl
When I hear him talk
Ooh my mind gets blocked girl

Speak up 'cause my drawer is locked
Which is good, good for me girl
It hots like a warning sun
I'm too blind to see
Speak up yes I'm coming down
With an ice cold fever
Ice cold fever
Ice cold fever"

Met muziek aan, gaat huiswerk maken veel makkelijker, bedacht Emely zich. Ze was al bijna klaar met haar huiswerk en het eerste nummer was nog niet eens afgelopen.
Ineens werd Emely's gedachte afgeleid, door een foto van haar oma. Emely's ooms en tantes zeiden altijd dat Emely sprekend op haar oma leek, ze vond het daarom zo jammer dat ze overleed voordat Emely was geboren.
Emely wilde weer verder gaan met haar huiswerk, tot ze een stem hoorde. Emely deed haar muziek uit, om de stem beter te horen. Ze wist zeker dat het niet haar ouders waren die iets zeiden, maar wist niet wie het wel kon zijn. Uiteindelijk besloot Emely dat het misschien de wind was geweest, omdat ze niks meer hoorde. Vlak voordat Emely haar mp3 speler weer aan had, hoorde ze dat iemand haar naam fluisterde in haar oor. Verschrokt keek ze om en zag dat er niets was. Emely deed nog een laatste poging om haar huiswerk te gaan maken, tot ze een grote plof hoorde. Ze draaide zich weer om, en zag dat er een groot dik boek uit de kast achter haar was gevallen. De val van het boek deed veel stof opdwarrelen, en met wat fantasie dacht Emely daar het gezicht van haar oma te zien was, die haar een knipoog gaf.
Nieuwsgierig pakte Emely het boek en deed het open. Het leek op een normaal foto album, maar toen ze het open deed, werd ze gek van allemaal kleine lettertjes die voor haar ogen zweefden.
Emely deed snel het boek dacht, want ze voelde dat er iets niet goed aan was.
Toen hoorde ze weer die stem, maar nu lachte het. Emely keek de kamer rond, om te kijken waar het vandaan kwam... en toen zag ze dat er iets anders was aan de kamer: de foto, waar Emely niet al te lang geleden naar keek, was opeens leeg.
"niet schrikken kindje, ik ben het" hoorde Emely, nu vlak achter haar.
Emely draaide zich weer om en keek recht in het gezicht van haar oma. "huh, wie, wat, waar" stotterde ze en besloot haar mond verder te houden.
Haar oma lachte en keek Emely lief aan, "je hebt het zwaar hè, op school. De twee interessantste jongens uit de klas, die jou niet zien staan" zei ze plagerig.
Emely keek geschrokken, want hoe kon haar oma dat nu weten, of beter, hoe kon haar oma nu voor haar staan.
"oke, nu tijd voor wat serieus" vervolgde haar oma, "je hebt het misschien nog niet gemerkt, maar ik heb je de laatste tijd in de gaten gehouden. Je moeder heeft het je nooit gezegd, maar onze familie heeft een gave, hoewel het grootste deel het ziet als een vloek.
Dat boek dat je net open maakte is er een deel van."
Emely had geen idee waar haar oma het over had, tot ze de woorden gave en vloek hoorde, zou het misschien gaan over het feit, dat ze de emoties van anderen kon voelen?
Emely's oma ging weer verder met haar verhaal, "ik heb gemerkt dat je al een deel hebt ontdekt van jouw krachten: het voelen van de emoties van anderen, maar er is nog veel meer dat jij kunt, zonder het te weten. Het boek bevat onze geschiedenis en kan je helpen om erachter te komen." Terwijl ze dat zei, pakte oma, het boek op en gaf het aan Emely. "als je in de problemen komt door je gave, sla dan het boek open op een willekeurige bladzijde. Het boek voelt zelf wel wat je nodig hebt en komt altijd open op de goede bladzijde. Zolang je maar weet wat je zoekt, kindje" Emely nog steeds verward wat er was gebeurd bleef achter op de zolderkamer met het boek in haar handen, kijkend naar hoe haar oma wegvaagde in het niets.