Ergens in een slaperig dorpje, hier niet eens zo heel ver vandaan, is een deur naar een andere wereld. Een wereld die niet eens zo heel anders is dan onze wereld, met mensen die niet eens zo heel anders zijn dan wij, maar met krachten die onze stoutste dromen overtreffen. Die wereld heet Argilia.
Met een glimlach sloot Kamira het stoffige boek op haar schoot en bestudeerde de krullerige letters op het kaft. 'Verhalen van Argilia' stond er geschreven. Handgeschreven, in oma's zo bekende handschrift. Het handschrift wat altijd de liefste kaartjes gesierd had. Het handschrift dat nooit meer op een nieuw kaartje zou verschijnen.
De glimlach had plaatsgemaakt voor een brok in haar keel. Het besef dat oma, haar lieve oma, die als een moeder voor haar was geweest, er niet meer was, was nog niet helemaal tot haar doorgedrongen. Ergens verwachte ze half om half dat het vrolijke grijze hoofd elk moment door het gat in de vloer kon steken en zou zeggen: "Kamira, lieverd, het is tijd voor een kopje verse bosvruchtenthee." Maar er zou geen verse bosvruchtenthee meer zijn.
Met een zucht legde ze het zware, stoffige boek terug in de doos en sleepte het naar het gat in de vloer, waar een vlizotrap doorheen stak. Ze keek om zich heen en ademde diep in. Deze plek lag vol oude spulletjes van oma. Een koffer met oude kleren had ze al doorgespit en wat ze aan inhoud nog weg kon geven had ze apart gehouden. Deze doos was zwaar en zat vol met boeken. Het oude, handgeschreven sprookjesboek lag bovenop en verder naar onder had ze verschillende in leer gebonden boekjes gezien. Haar oma kennende was dit wat ze bewaard had van haar oude dagboeken, iets wat dus absoluut bewaard moest blijven. De meeste spullen hier in het knusse huisje bij de bosrand zouden naar het leger des Heils gaan, want niemand had belang bij de spullen. Kamira vond het vreselijk, maar zelf had ze ook geen ruimte in het kleine appartementje waar ze woonde. Wat kleine dingen zou ze kunnen bewaren, zoals oma's sieraden, foto's, wat pruldingetjes die ze in de vensterbank had staan, wat boeken en nu dus ook deze doos. Dit kon ze niet achterlaten.
Terwijl ze een andere doos openmaakte zag ze vanuit haar ooghoek dat iemand de vlizotrap aan het beklimmen was.
"Mira, wat is de bedoeling met deze doos?" vroeg de bezwete jonge man. Hoofdschuddend keek ze hem aan. Die arme Erik was hard aan de slag gegaan vanaf het moment dat ze hier vanochtend binnen waren gekomen. Hij had geen moment getwijfeld toen ze hem twee dagen terug had gevraagd te helpen met het uitzoeken van de spullen van haar overleden oma. Ze had geweten dat hij niet zou twijfelen.
"Zet die maar in mijn auto, daar zitten persoonlijke dingen bij. Die wil ik graag bewaren." Erik knikte begrijpend en begon weer aan zijn afdeling naar de onderliggende verdieping. Kamira zuchtte en ging verder met het openmaken van de doos. Ze wilde dat ze meer familie had gehad om dit te doen. Haar moeder, oma's enige kind, zat op dit moment in Australie, waar ze danslerares was op een gerenommeerde dansacedemie. Ze had haar verplichtingen en was na de begrafenis meteen teruggevlogen naar de andere kant van de wereld. Haar vader had ze ondertussen al weer drie jaar niet gezien, niet sinds haar afstuderen aan de universiteit. Hij had zijn eigen leven in de States, waar hij opnieuw getrouwd was met een jongere vrouw en daar 2 kleine kinderen bij had. Ze had haar halfbroertjes nog nooit ontmoet. Ook haar halfzusje in Hong Kong niet, die zo ondertussen een jaar of vijftien zou moeten zijn.
Gelukkig was oma er altijd geweest. Ze had zich altijd thuis gevoeld in dit kleine huisje zo vlakbij het bos, waar ze als kind graag had gespeeld. Toen ze ging studeren had ze het niet over haar hart kunnen verkrijgen ver weg te gaan, dus was ze lekker dichtbij gaan studeren, in Wageningen. En nu werkte ze daar, al woonde ze wel op zichzelf, maar kwam zeker twee keer per week langs oma om even bij te praten.
Een hand op haar schouder deed haar opschrikken en ze keek om. Erik stond achter haar met een glas limonade.
"Ik vond het in de koelkast," zei hij bijna verontschuldigend. Kamira nam het glas dankbaar aan.
"Ze maakte het zelf, weet je," zei ze, genietend van de vertrouwde geur.
"Het smaakt goed." Hij ging naast haar zitten op de stoffige houten planken en nam een slok uit zijn eigen glas.
"Dat doet het zeker." Afwezig bladerde ze door een boekje wat ze zonder het te merken uit de open doos had gehaald. Plotseling hield ze op en staarde naar de bladzijde.
" Wat is er?" vroeg Erik ongerust. Kamira keek aandachtiger naar het boekje.
" Mijn naam staat er in," fluisterde ze bijna.
Kamira schudde haar hoofd, waarbij haar zwarte krullen dansten in de wind. Haar felgroene ogen keken de slang doordringend aan.
"Ik trap niet in die leugens van jou!" zei ze fel. "Mijn vader houdt van mij en hij zou me nooit pijn doen!" Zachtjes siste de slang. Hij lachte haar uit.
"Dom, dom meisssje," lispelde hij, "weet je dan niet dat de tweede prinssess van het koninkrijk altijd geofferd wordt op haar zesstiende verjaardag? Dat houdt de energie van de werelds in balansss..."
"Je liegt!" schreeuwde Kamira, een traan verschijnend in haar ogen. Woest draaide ze zich om en rende zo hard ze kon, terug naar het kasteel waar ze altijd zo gelukkig was geweest.
"Zo te horen ben je vernoemd naar een prinses uit een sprookjesboek," grapte Erik, die blijkbaar had meegelezen. Verstoord keek ze op.
"Blijkbaar. Maar ik snap het niet eigenlijk. Mijn moeder houdt helemaal niet van die zweverige dingen. Die houdt zich alleen maar bezig met haar eigen emoties, niet met fantasie." Het kwam er bitterder uit dan ze had bedoeld, realiseerde ze zich toen ze Erik vragend zag kijken.
" Vergeet het," zei ze met een vage glimlach en zette ook deze doos klaar om naar beneden gedragen te worden. " Ik denk dat ik deze ook wel wil bewaren. Morgen gaan we trouwens wel weer verder. Het is tijd om te eten." Erik, al halverwege de trap, keek om.
" Ik dacht dat je het nooit zou zeggen," grijnsde hij.
Toen Erik eenmaal de deur weer uit was, had Kamira eindelijk tijd om even lekker op de bank te ploffen en na te denken. Ze zou morgen voor het laatst het huisje ingaan om te kijken wat ze nog wilde bewaren. Het grootste deel van de zolder was wel leeg, op een stuk of tien dozen na met onbekende inhoud. Ze hoopte niet dat het nog meer boeken waren, want tien dozen vol zou ze zelf moet geen mogelijkheid kwijt kunnen in haar kleine appartementje. In de berging misschien, maar dat was ook niet echt de bedoeling. Met een kop thee en een stapel kussens in haar rug opende ze opnieuw een roodleren boekje en begon dit keer voorin met lezen.
Isthai, deel 2
Het landschap is prachtig; zo vertrouwd maar toch ook heel anders. Het is erg grappig om te zien dat mensen hier een totaal andere cultuur hebben dan bij ons en dat dat zo duidelijk is terug te zien. De bouwstijl is fantastisch! Ze gebruiken hier veel ronde vormen en aparte kleurencombinaties dier erg vreemd, maar daarna ook meteen natuurlijk en vertrouwd overkomen. Het is moeilijk uit te leggen.
De mensen zijn echt heel vriendelijk en ik kan me ondertussen redelijk verstaanbaar maken. De taal is moeilijk opgebouwd, maar de klanken zijn net als het Spaans, wat dingen iets makkelijker maakt.
Ik logeer bij de plaatselijke jachtopziener, die een ruim huis heeft en een warm gezin. De oudste dochter is van mijn leeftijd en als ik het goed begrepen heb zijn ze op zoek naar een man voor haar. De zoon heb ik nog niet gezien, die is op een soort van missie dacht ik. Ze hebben ook nog een jonger meisje, een nakomertje. Het is wel apart dat ze pas op zo'n late leeftijd aan trouwen denken. Ik ben zelf tenslotte ook al 24 en zou als het aan mijn ouders lag al drie kinderen hebben.
Als ik ze beter begrijp zal ik eens vragen waarom Hasdi niet zelf een man mag kiezen. Ze heeft overduidelijk (volgens mij) een voorkeur voor een man die ik hier in het dorp al meerdere malen heb zien rondlopen. Volgens mij is hij een soort handelaar.
Ze nam een slok thee. Dit was overduidelijk een reisverslag van een van oma's vele reizen. Overal in oma's huis waren vreemde voorwerpen te vinden vanuit allerlei obscure culturen, waar oma soms uren over kon vertellen. Kamira vroeg zich af waar dit zou zijn geweest. De plaats Isthai, als het al een plaats was en geen titel in een taal die ze niet kende, zei haar totaal niets. Het was in ieder geval wel heel apart om te lezen hoe haar oma dat nu werkelijk ervaren had. Geen wonder dat ze zoveel wijsheid had gehad in haar latere jaren.
Zelf liep ze al jaren met het plan rond om eens een wereldreis te gaan maken met niets dan een rugzakje, net als oma. Ze werd rum uit haar overpeinzingen gestoord toen Yumi, haar kat, plotseling op schoot sprong.
"Wil Yumi een beetje aandacht?" zei ze terwijl ze de poes zachtjes achter haar oor kriebelde. Een zacht gespin klonk op van haar schoot. Kamira legde het boekje aan de kant en aaide afwezig haar kat. Morgen was het zondag. Om half tien zou Erik voor de deur staan om weer samen naar Bennekom te rijden voor de laatste spullen. Misschien moest ze eens gaan slapen. Het was vandaag ook een zware dag geweest.
"Kom poes," zei ze terwijl ze een lichtelijk protesterende Yumi oppakte. " We gaan slapen."
Hoofdstuk 2
Uiteindelijk was het nog best veel wat er uit oma's huis naar Kamira's appartement was getransporteerd. Een stapel fotoboeken, wat vreemde voorwerpen die her en der in huis hadden gestaan, twee dozen met dagboeken en reisverslagen en wat oude ingelijste foto's. Die laatste zou ze eerst uit gaan zoeken. Dus toen alles eindelijk boven stond, opgestapeld in het kleine halletje, nam ze de stapel foto's en legde die op de zachte bank. Zelf plofte ze ook neer, nadat ze een geïrriteerde Yumi van de groene grand foulard had gejaagd.
Als eerste kwam ze een foto tegen van het gezin Silverfeather, waar zelfs haar opa en oom op stonden. De trotse jonge ouders keken vertederd naar het peutermeisje tussen hen in en de baby op de moeders arm. Met een glimlach bedacht Kamira zich hoe veel haar moeder op haar vader had geleken. Zelf had ze hem nooit gekend; hij was samen met het kleine jongetje verongelukt toen haar moeder een jaar of 8 was geweest. Zelfs haar geruststellende uitleg dat ze naar een andere wereld waren gegaan waar ze nu heel gelukkig waren had haar niet getroost. Wat dat betreft was het beter om helemaal geen broertjes en zusjes te hebben dan ze te verliezen, bedacht Kamira zich. Na nog een laatste blik op het gezicht van haar jonge oma, legde ze de foto aan de kant. Ze zou haar moeder vragen of ze de foto wilde hebben en anders hing ze hem zelf wel ergens op.
Toen ze alle foto's had uitgezocht lagen er twee keurige stapeltjes naast haar op de bank; een stapel die ze zelf wilde hebben (met onder andere veel kinderfoto's van haarzelf) en een stapel die ze aan haar moeder zou geven. Als ze ooit weer eens in het land was. Met een zucht stond ze op en liep de woonkamer uit, naar de slaapkamer. Onderin de berkenkleurige kledingkast stond een ongebruikt kistje dat ze altijd apart hield voor spullen voor haar moeder. Ze dook de kast in en nadat ze een berg schoenen aan de kant had geduwd had ze het ding eindelijk te pakken. Voorzichtig legde ze de breekbare lijstjes op de zachte ondergrond, waarna ze het kistje weer sloot en veilig wegzette terug in de kast. In de kamer zou het makkelijk om kunnen vallen als Yumi weer eens ergens op liep waar ze niet mocht lopen, zoals de boekenplanken aan de muur. Daarna liep Kamira terug naar de kamer en haalde de telefoon uit de houder. Het was half 11 's avonds, dus nu was het ongeveer half 11 's ochtends waar haar moeder zat. Ze draaide het nummer (dat standaard in de telefoon geprogrammeerd stond, want het was geen doen om elk half jaar een nieuw internationaal telefoonnummer uit je hoofd te leren) en wachtte geduldig. Yumi sprong bij haar op schoot en Kamira kriebelde de poes liefdevol achter haar oren.
Een klik.
" Isra Hudson speaking," zei een ietwat geërgerde stem door de telefoon.
"Mam? Ik ben het."
"Oh hallo meisje, ik verwachtte iemand anders!" Kamira rolde met haar ogen. Zeker een nieuwe vriend opgedoekt tijdens haar bliksembezoek aan Nederland. Haar moeder vroeg snel verder, alsof ze door had wat Kamira's gedachtengang was.
"Waarvoor bel je eigenlijk? Ik heb je vorige week nog gezien!" ging ze verder.
"Ik ben door oma's spullen gegaan." Even was het stil aan de andere kant van de lijn.
"Meisje, het spijt me echt dat je dat alleen moest doen. Maar je weet dat ik mijn verplichtingen hier heb."
" Ik weet het." Ze kon nog net een zucht onderdrukken. De zaken gingen altijd voor familie, dat was altijd al zo geweest. Ze was niet voor niets zo ongeveer opgevoed door oma.
"Ben je nog iets tegengekomen?" vroeg haar moeder in een poging de pijnlijke stilte te doorbreken.
"Nogal ja," zei ze, bedenkend wat ze haar moeder zou vertellen en wat niet. Het was misschien beter de verhalen achterwege te laten. Aan de andere kant, ze zou weten dat de dagboeken er zouden moeten liggen. Hoewel ze niets met haar moeder gemeen had gehad, moest ze afweten van het bestaan van de verhalen.
"Zoals?" klonk het een beetje ongeduldig aan de andere kant van de lijn.
"Oh, een hele berg dagboeken ofzo en een lading foto's. Ik dacht dat jij daar misschien nog wel wat van zou willen hebben." Stilte.
"Oh ja, misschien wel ja... het is altijd leuk om wat kinderfoto's terug te zien natuurlijk..." antwoordde haar moeder niet al te enthousiast. "Maar het is zo lastig om de hele handel steeds mee te slepen, snap je?"
"Er zitten ook nog bij van je broertje. Ik dacht dat je die misschien nog wel wilde hebben."
" Oh." Weer stilte.
" Ik bewaar ze wel voor je," zei Kamira tenslotte, wetend dat het kistje waarschijnlijk nooit bij haar moeder terecht zou komen.
"Bedankt," zei haar moeder, opgelucht dat ze niet hoefde te zeggen dat ze ze niet wilde. "Maar lieverd, ik moet gaan. Ik heb over een half uur een afspraak met een dansschoolhouder uit Los Angeles. Ik spreek je later!"
"Veel plezier mam! Tot later!" Met een zucht drukte ze de telefoon uit.
"Dat waren 5 verspilde euro's," zei ze zachtjes. Yumi keek haar wijs aan en rekte zich uit.
Hoofdstuk 3
Vandaag ben ik samen met Hasdi het veld in gegaan. Formeel was het de bedoeling dat we bessen gingen plukken voor de jam-achtige substantie die ze hier graag eten, maar volgens mij wilde Marla ons gewoon de deur uit hebben zodat ze zelf ongestoord de boel eens flink kan uitmesten. Ons kwam het in ieder geval goed uit, want Hasdi en ik kunnen ondertussen goed met elkaar overweg en kunnen ons beide verstaanbaar maken voor de ander. Zo konden we gezellig samen kletsen over mannen en ondertussen lekker de omgeving vertellen. Hasdi heeft me namen geleerd van verschillende planten en bloemen, we hebben bessen geplukt om die samen op te eten terwijl we een prachtig uitzicht hadden over de vallei vanaf de klif bij de kleine waterval. Volgens Hasdi kon je wel tien uren kijken op een mooie dag. Ik moet er nog een beetje aan wennen dat ze hier afstanden in tijden rekenen. Nu reken ik het automatisch om naar kilometers, ervanuitgaand dat de gemiddelde loopsnelheid 5 kilometer per uur is. Hoe dan ook, we zagen het dorp liggen en in de verte een stad. Ik zou er graag eens heen gaan om cultuur te snuiven, maar het zit er voorlopig niet in gok ik.
Ik heb geprobeerd haar uit te horen over die man, maar elke keer als ik erover begin zwijgt ze en begint ze even later over iets anders.
Het begint me ondertussen op te vallen dat er af en toe vreemde dingen gebeuren hier. Zo hebben mensen soms opeens dingen in hun hand waarvan ik zou zweren dat het geheel ergens anders lag. En als ik er dan iets over zeg weten ze van niks. Ik weet het niet, misschien verbeeld ik het me wel gewoon. Het is hier ook zo anders en nieuw en fantastisch! En dan te bedenken dat ik drie weken geleden aan het fietsen was in een doodnormaal dorpje aan de IJssel.
"Stoor ik?" Met een klap sloeg Kamira het dagboekje waarin ze aan het lezen was dicht. Toen ze zag wie er in de deuropening stond haalde ze opgelucht adem en lachte. De lange jonge vrouw met het krullerige zwarte haar keek geamuseerd naar haar reactie.
"Oh gelukkig, jij bent het. Ik schrok me dood!" Francesca plofte neer op een stoel bij haar bureau en keek geïnteresseerd naar het boekje.
"Iets zegt me dat jij niet bezig bent met je werk," zei ze quasibestraffend en Kamira rolde met haar ogen.
"Niet echt nee," bekende ze en gaf het boekje aan haar baas. Die nam het aan en begon meteen te bladeren. Ondertussen nam Kamira een slok thee en wachtte af.
"Dit is een soort van oud reisdagboek!" Francesca's stem klonk verrast. Kamira knikte.
"Het is geschreven door mijn oma. Ik vond het op zolder. Ik heb er nog veel meer trouwens," voegde ze er aan toe als antwoord op de geïnteresseerde blik van haar baas. "Ze heeft schijnbaar erg veel gereisd in haar jeugd. En het is erg leuk om te lezen. Alleen jammer dat er nergens echt duidelijk wordt gemaakt waar het precies is." Francesca sloeg haar armen over elkaar.
"Ga verder." Kamira haalde haar schouders op.
"Nou, meestal staat er wel een naam boven een stuk of op de eerste bladzijde, maar ik kan er geen chocola van maken. Het is nergens te vinden op google maps of het internet, dus het is of een uitgestorven plek in the middle of nowhere, of het zijn oude of lokale benamingen van plaatsen die wij niet zo kennen, of," en hier slikte ze even. Het was een beetje apart om spoken te zien in het dagboek van je oma, maar iets anders kon ze er niet van maken. "Of het is een code. Misschien wilde ze niet dat wie dit ook las zou weten waar ze was geweest." Francesca keek haar vragend aan.
"Ja ik weet het, dat klinkt echt belachelijk, maar ik zou het anders ook niet weten. Het is in ieder geval op een afgelegen plek, zoveel is duidelijk. Maar ik heb echt geen idee waar." Kamira plofte weer op haar stoel, zich afvragend wanneer ze eigenlijk was opgestaan.
"Kun je geen informatie halen uit de beschrijvingen? Staat er iets over architectuur, cultuur, landschap?" vroeg Francesca zich hardop af, terwijl Kamira haar hoofd schudde. Er staat genoeg, maar ik kan er geen wijs uit worden. Kliffen zijn overal, net als watervallen. De architectuur wordt niet echt beschreven, behalve dat ze nog nooit zoiets eerder heeft gezien. En van de cultuur kan ik verder weinig wijs worden. Ik heb geen idee waar ik moet beginnen eigenlijk," verzuchtte ze uiteindelijk.
"Beginnen?" vroeg Francesca onschuldig. "Waaraan beginnen?" Kamira pakte het boekje weer terug.
"Oh kom op Francesca, ga me nu niet vertellen dat jij niet geïntrigeerd bent hierdoor." Haar baas leunde achterover en keek semiongeïnteresseerd.
"Kijk, als ik het puur zakelijk bekijk," begon ze, "ben jij natuurlijk met een heel ander project bezig. Maar," voegde ze er aan toe toen Kamira begon te protesteren, "de mogelijkheid dat we hiermee op een nieuwe ontdekking zijn gestuit spreekt me wel aan." Kamira's gezicht lichtte op.
"Bedoel je... dat ik hier echt mee aan de slag mag?" Haar baas knikte. Ze vloog haar meteen om de hals.
"Je... je weet niet half hoeveel dit voor mij betekent," wist ze moeizaam uit te brengen. Francesca klopte haar geruststellend op haar rug en liet haar voorzichtig los. Haar grote bruine ogen keken serieus in haar eigen groene.
"Ik weet het," zei ze, "en ik weet ook dat ik me geen zorgen hoef te maken om je nu je je hier mee bezig kunt houden. Ik weet dat je erg op je oma gesteld was. Nee, laat me uitpraten," ging ze verder toen Kamira iets wilde zeggen. "Haar dood heeft je nogal aangegrepen en als ik je leed een klein beetje kan verzachten door je de kans te geven wat verder onderzoek te doen naar deze hopelijk onontdekte beschaving, dan doe ik dat graag. En als je iets vindt, dan is dat nog goed voor de universiteit ook," voegde ze er aan toe, alsof ze het net pas bedacht had.
"En als ik niets vind?"
"Dan heb je in ieder geval veel onderzoekservaring opgedaan, nietwaar? Het is een win-win situatie." En met een knipoog verliet ze de kamer.
Even staarde Kamira naar de deur, toen pakte ze het boekje weer en las verder, nu met de wetenschap dat ze de komende tijd een vrijstelling had om te graven in haar grootmoeders verleden. Het was met een glimlach op haar gezicht dat iedereen haar die dag aantrof.