Weerwolven van Wakkerdam

1.

Pas wanneer het al bijna te laat is schrik ik op uit mijn overpeinzingen. De toeter van de auto haalt me ruw terug naar de normale wereld om me pas dan te doen beseffen dat ik midden op de straat ben beland. Schijnbaar is het erg lastig om op het trottoir te blijven wandelen wanneer je niet kijkt waar je loopt. Gelukkig zijn er nog mensen op deze wereld die wel opletten en hun aandacht kunnen houden bij datgene wat ze aan het doen zijn, anders hadden ze me nu van het asfalt kunnen schrapen. De automobilist gebaart ondertussen dat ik onderhand eens door moet lopen, schijnbaar heeft hij geen zin om nog langer te wachten op het bijna-slachtoffer van een overrijding. De lugubere gedachte dat dat misschien ook wel een makkelijke oplossing zou zijn geweest bekruipt me wanneer ik omlaag kijk naar het briefje dat ik in mijn handen houd. In sierlijke letters staat er een adres gedrukt met daaronder een tijd en datum in een kriebelig handschrift. Het is het afsprakenkaartje van de psychiater waar ik me met frisse tegenzin na lang wikken en wegen toch maar heb aangemeld. Op zich was die aanmelding zelf makkelijk genoeg. Het duurde niet lang voordat mijn zoektocht via het internet de resultaten opleverde die ik wilde, en mijn scherm overspoelde daadwerkelijk door de aanwezige psychiaters bij mij in de buurt. Waar ging het heen met de wereld als we in elke straat zo ongeveer zo iemand nodig hadden om ons te redden van onszelf?

Gelukkig kon ik bij deze dame, mevrouw de Wolff heette ze, meteen terecht. Dat kwam goed uit want ik denk niet dat ik daadwerkelijk de moed had bij elkaar kunnen rapen om te gaan als ik ook nog een week of twee had gehad om af te tellen naar de afspraak. Gisteren had ik gebeld om te informeren naar de mogelijkheden voor een eerste consult nadat ik de hele website had uitgeplozen voor informatie over mevrouw de Wolff, de behandelmethodes en natuurlijk de prijslijst. Zonder er verder te veel over na te denken had ik vervolgens de telefoon gepakt en een afspraak gemaakt bij een ontzettend vriendelijke secretaresse. Ik kon de volgende dag meteen terecht, om drie uur als het even uitkwam. Ondertussen had de twijfel echter toegeslagen. Vanochtend was ik vrolijk opgestaan en mijn frisse tegenzin leek te zijn vervangen door een hoopvol gevoel van afwachting. Toen ik echter een uur geleden de deur achter me dichttrok om daadwerkelijk naar mijn afspraak te gaan was de twijfel echter weer in volle kracht teruggekomen. Nu liep ik dus naar de praktijk van de psychiater toe terwijl ik me af aan het vragen was hoe bekwaam iemand kon zijn die meteen de volgende dag plaats voor je kon maken. Betekende dat nou dat ze gewoon graag nieuwe klanten aannam en daar de tijd voor wou vrijmaken of had ze gewoon niets beters te doen omdat ze een kwakzalver was bij wie niemand de deur plat liep. Ik besefte wel dat ik mezelf alleen maar redenen probeerde te geven om heel hard om te draaien en terug te vluchten naar mijn veilige kamertje in mijn veilige straat. Zo ging het wel vaker wanneer ik besloot iets nieuws te proberen. Vooral wanneer dat nieuwe ook heel belangrijk voor mezelf zou moeten zijn was er die rebelse kant in mij die zo hard mogelijk zijn best deed om me dan toch zeker tegen te houden. Nu was ik echter vastbesloten om deze stap te gaan nemen, het had al eeuwen geduurd voordat ik mezelf zo ver had gekregen om de afspraak daadwerkelijk te maken en nu zou ik ook echt gaan. Zeker aangezien ik nog maar ongeveer tien stappen verwijderd was van de deur van de praktijk van mevrouw de Wolff.

Ik wist niet zeker of praktijk het correcte woord was wanneer je het had over een psychiater, maar aangezien ik niet beter wist hield ik het daar maar op. Ik nam me wel voor om straks eens na te kijken wat de correcte term dan wel zou zijn. Het was geen opvallend huis en het zag er gelukkig ook veel minder intimiderend uit dan ik had verwacht. Een normaal herenhuis in dezelfde stijl als alle omliggende huizen. De ramen waren afgeplakt met een soort ondoorzichtige sticker waarop letters uitgespaard waren. Hierdoor was het niet makkelijk om naar binnen te kijken, en ik betrapte mezelf erop dat ik er nu vast uitzag als een gluurder die wilde staren naar de gekken bij de psychiater. De deur was gigantisch met een prachtig bewerkte ijzeren klopper. Even overwoog ik om de klopper te gaan gebruiken, maar toen ik voorzichtig tegen de deur aan duwde zwaaide die zonder problemen naar binnen open. De ruimte achter de deur was simpel ingericht maar was duidelijk bedoeld om rust te creëren. Een comfortabele bank stond tegen de muur aan een kant en op het tafeltje voor de bank lagen talloze tijdschriften. Het leesmateriaal varieerde van de standaard roddelblaadjes naar vismagazines en psychologietijdschriften. Kleine tafeltjes in de hoeken van de ruimte stonden vol met prachtige bloemstukken die de ruimte vulden met de heerlijk frisse geur van bloemen en op het halfronde bureau in de hoek tegenover de deur stond zelfs een prachtig aquarium. De vissen in de tank dreven loom rond te midden van hun waterplantjes en schattige kasteeltje zonder ook maar in het minst aandacht te besteden aan wat er om hen heen gebeurde. Mijn aandacht was zo opgeslokt door de tank dat ik in eerste instantie niet eens het meisje achter de balie zag zitten die me ondertussen met vriendelijke blik aan zat te kijken. Ook op de bank zat een jong meisje van ongeveer mijn eigen leeftijd die me vriendelijk een knikje met haar hoofd gaf toen ik uiteindelijk mijn ogen los wist te rukken van de vissen in hun aquarium. Enigszins beschaamd stapte ik toen pas naar voren om het kaartje te overhandigen aan het meisje achter de balie.

"Ik heb een afspraak voor drie uur.. als het goed is, geloof ik" stamelde ik, niet goed wetend wat je hoorde te zeggen op zo'n moment. Het meisje glimlachte en stak vervolgens haar hand uit.
"Ik ben Tess, ik run hier de balie en maak de afspraken. Ik heb je gisteren gesproken, mevrouw Steyn toch?" zei ze vriendelijk, terwijl ze gebaarde dat ik plaats kon nemen in de zitruimte. "Mevrouw Wolff is nog even bezig met haar vorige afspraak, die loopt een beetje uit geloof ik. Ga gerust zitten. Lust u iets te drinken?" Ik stamelde een soort van bedankje en wist zelfs nog te melden dat ik niet te drinken wilde terwijl ik richting de bank liep. Het meisje dat daar al zat schoof beleefd op zodat ik mezelf kon laten vallen op de buitengewoon zachte bank. Het waren van die kussens die voelden alsof ze je hele lichaam opslokten in een zachte omhelzing. Zelf zat ik altijd liever op wat hardere banken, maar op zich paste de bank prima bij de omgeving en het gevoel dat ik bij deze ruimte had. Alles leek hier gemaakt te zijn om een bezoeker zich op zijn gemak te laten voelen. Vreemd genoeg leek het op mij niet te werken, want ik voelde me alles behalve gemakkelijk toen ik een van de tijdschriften van de tafel pakte zodat ik in ieder geval iets zou hebben om mijn aandacht af te leiden. Het was een typisch roddelblaadje waarin de sensatievolle verhalen werden vergezeld van de meest foute foto's die ze van de betreffende celebrities hadden kunnen verzamelen. Wat dat betreft kon ik mezelf gelukkig prijzen dat ik zelf lekker onbeduidend was, ik hoefde er niet voor te vrezen dat ik met mijn hoofd in een tijdschrift zou worden geplakt om op elk vlak geanalyseerd te worden door miljoenen kritische mensen. De enige die me nu zou gaan analyseren was mevrouw De Wolff, en die zou er hopelijk een stuk vriendelijker in zijn dan de stukjes in het roddelblad. Schijnbaar was de lange en gelukkige relatie ,voor beroemdheidsstandaarden dan, van Jennifer Lopez op de klippen gelopen. Dat was natuurlijk reden genoeg om een uitgebreide tijdlijn te maken met al haar veroveringen en pikante informatie over de tijd die ze met elk van hen had doorgebracht. Eigenlijk vond ik het wel sneu voor haar, maar ondertussen was het wel leuk om te lezen hoe ze haar tijd met danser Cris Judd had doorgebracht, en hoe schattig haar tweeling met Marc Anthony wel niet was. Het onderstreept maar weer eens dat oude gezegde dat leedvermaak nu eenmaal het beste vermaak was, en al voelde ik me enigszins schuldig dat ik op zo'n manier 'inbreuk' maakte op het leven van die arme J-Lo moest ik me al snel neerleggen bij het feit dat die nou eenmaal ook zelf voor dit leven gekozen had. Wie beroemd wil zijn neemt de roddels en leugens dan maar voor lief lijkt mij. Een tijdje later had ik de meeste zaken in het blaadje wel gezien en hield ik het meer vast om de schijn op te houden dan wat anders. Ik probeerde om me heen te kijken zonder dat het opviel dat ik zat te staren, maar zowel mijn buurvrouw als de jongedame achter de balie besteedden ook niet echt aandacht aan me. Zo kon ik dus rustig de muren bestuderen, die een of andere rare pastelkleur hadden met vast een naam als "Sienna" of iets in die trant. Ook kon ik de bloemstukken in me opnemen die vooral bestonden uit rozen en orchideeën en versierd waren met kleine engeltjes, vogeltjes en in een geval zelfs een ontzettend schattig klein egeltje. Al met al was de kamer dan wel niet naar mijn smaak ingericht maar had hij toch iets waardoor ik me er nu zelfs een beetje thuis begon te voelen.

Ik had niet bijgehouden hoe lang het geleden was dat ik binnen was gekomen. Natuurlijk was ik veel te vroeg geweest, zo ging dat altijd. Ik kwam veel liever veel te vroeg ergens aan dan dat ik iemand op me zou laten wachten, en zeker bij zo'n eerste afspraak wilde ik wel een goede indruk gaan maken. Uiteindelijk zou die eerste indruk vast weggevaagd worden door de verhalen die ik vast en zeker zou moeten vertellen aan de psychiater, maar daar maakte ik me op het moment nog niet al te druk over. Een snelle blik op mijn telefoonschermpje vertelde me niet alleen dat ik 0 berichten en gemiste oproepen had, maar liet me ook weten dat het nu pas vijf voor drie was. Blijkbaar was ik ondanks mijn blunder tijdens het lopen toch nog veel vroeger hier geweest dan ik eigenlijk had gedacht. Ik dacht even terug aan de woorden van de secretaresse over het mogelijke uitlopen van de afspraak en besefte toen dat dat wel eens kon betekenen dat ik nog wel even langer moest wachten. Gewoon om mezelf wat te doen te geven begon ik dan maar aan een grondige opruimbeurt van de inbox op mijn telefoon. En terwijl ik de oude berichtjes terug zat te lezen en verwijderde nadat ik ze had door gescand op belangrijke informatie besefte ik dat het aantal namen in die inbox wel erg beperkt was. Net toen ik me voornam om eens wat sms'jes te sturen naar mensen in mijn contactenlijst zwaaide de deur naast de balie open. Ik hoorde het vrolijke gelach eerder dan dat ik de personen tevoorschijn zag komen. Schijnbaar hadden de twee dames die naar buiten stapten het erg gezellig gehad, want de een omhelsde de ander terwijl ze luidruchtig afscheid namen.
"Tot volgende week weer!" tetterde de hoogblonde dame die nu op haar rode pumps naar buiten trippelde. Niet bepaald een type dat ik zou hebben verwacht bij een psychiater, en al helemaal niet iemand die ook maar wat voor een zorgen ook leek te hebben. Even was ik bang dat ik op de verkeerde plaats was beland, maar toen ik keek naar de andere dame was het wel duidelijk dat dit niet het geval was. Het blauwe mantelpakje dat deze vrouw droeg straalde op de een of andere manier professionaliteit uit. Dat was vast en zeker ook de reden waarom ze het gekocht had, want ook haar haar was geknipt om de manier waarop alle dokters in alle ziekenhuisseries hun haar altijd hadden. Een nogal stereotypisch plaatje, besloot ik al snel. Toch zag ze er heel vriendelijk uit en ze was een stuk minder oud dan ze had geklonken uit de beschrijving op haar website. Ik schatte haar ergens halverwege de dertig, terwijl ik stiekem een beeld had gehad van een dame in de vijftig die mij vast en zeker als een moeder zou kunnen helpen met mijn probleempjes.

De secretaresse en mevrouw Wolff waren druk bezig met een gefluisterd overleg, starend naar een gigantische agenda die op de balie lag. Het duurde eventjes voordat de aandacht van de vrouw zich verplaatste. Naar mij. Ik had ondertussen mijn ogen nog niet afgekeerd en werd nu dus betrapt terwijl ik ronduit onbeleefd zat te staren naar iemand die ik nog helemaal niet kende. Ik voelde mijn wangen al rood kleuren terwijl ik halfslachtig een poging deed om op te staan terwijl ze op me afstapte. Ze maakte er absoluut geen punt van en hielp me omhoog van de bank terwijl ze tegelijkertijd mijn hand schudde.
"Marianne de Wolff, maar zeg maar gewoon Marianne!" stelde ze zich voor met een brede lach op haar lippen. Ik was nog niet helemaal helder in mijn hoofd en had ik die verbaasde toestand ook de hand van Marianne nog niet losgelaten. Pas enkele seconden later kreeg ik mijn mond zo ver om ook de woorden uit te spreken waar duidelijk op gewacht werd. "Esmeralda... Esmeralda Steyn, maar zeg maar Es.." zei ik zonder te klinken alsof ik zo geschrokken was als ik eigenlijk was. Het idee dat deze vrouw mij had zien staren leidde me zo af van haar vriendelijke houding en woorden dat ik in eerste instantie ook niet goed luisterde naar wat er werd gezegd. Uiteindelijk wist ik mezelf wel weer samen te rapen en ik hoopte maar dat ik nou niet al de eerste indruk had gemaakt waar ik zo bang voor was. Ik wilde niet overkomen als een mafketel, maar ik was van mijn stuk gebracht door de plotselinge toenadering van mevrouw de Wolff. Marianne, corrigeerde ik mezelf al, terwijl ik haar volgde naar de kamer die lag achter de deur. Ze leidde me direct naar een comfortabele kuipstoel voor een hypermodern bureau. De hele kamer was anders dan ik me het kantoor van een psychiater had voorgesteld. Allereerst stonden er geen stoffige boekenkasten tegen elke muur, en was er geen enkele buste te vinden van beroemde filosofen. Zelfs de chaise longue die in elke film zo ongeveer wel te vinden was ontbrak in deze kamer. Wel stonden er twee  prachtige banken vol met kussens en stonden ook hier de grote vensterbanken vol met planten. En dan was er het bureau. Het was niet een normaal bureau dat vierkant midden in de kamer stond. Dit bureau was bijna een golf in de kamer die met ronde vloeiende vormen precies paste in de ruimte. Een monitor stond aan de rechterkant van het bureau terwijl de andere hoek bezet werd door een van de moodlights die ik wel eens bij de Philipswinkel had zien staan. Het was een beetje hypnotiserend hoe het ding van kleur bleef veranderen maar ik wist gelukkig mijn aandacht te houden bij de vrouw tegenover mij.
Het bleef nog even stil, maar het was niet de soort stil die je een ongemakkelijk gevoel gaf. Het was niet het soort stil dat je bijna dwong om iets te zeggen, eender wat, om hem te doorbreken. Marianne was druk bezig met het ordenen van enkele papieren op het bureau, waarschijnlijk ter voorbereiding van het gesprek. Toen ze opeens begon met praten schrok ik zo erg dat ik terugschoot in de stoel. Na een tijdje van stilte was het vreemd om nu opeens weer haar stem te horen.

"Dus, Esmeralda, vind je het erg als ik je Esmeralda noem?" vroeg ze aan me, terwijl ze me onderzoekend aankeek. "Ik vind het zo'n prachtige naam dat ik het een beetje zonde vind om hem af te korten naar Es. Maar als jij liever Es hoort begrijp ik dat natuurlijk" ging ze verder. Ze leunde nonchalant achterover in haar stoel terwijl ze wachtte op mijn antwoord. Ik moest er even over nadenken. Nog niet eerder had iemand echt gezegd dat ze de naam Esmeralda mooi vonden. Veel te vaak werd het gezien als een zigeunernaam en de meesten vonden hem zelfs een beetje ordinair. Zelf had ik de naam ook altijd mooi gevonden, het deed me terugdenken aan de Disney film waarin Esmeralda zo'n mooie rol speelde. De klokkenluider van de Notre Dame was altijd een van mijn favoriete films geweest juist omdat het de meest enge en gruwelijke van de serie was. "Geen probleem, Esmeralda is prima, ik reageer eigenlijk op alle vormen van de naam wel." zei ik in een poging om ontspannen en relaxt over te komen. Het klonk echter juist een beetje bits, alsof ik me irriteerde aan de vraag, maar voordat ik me kon verontschuldigen voor wat ik had gezegd werd de volgende vraag alweer gesteld.

"Zenuwachtig? Dat is nergens voor nodig hoor, ik bijt niet, meestal dan." probeerde Marianne me gerust te stellen, maar meer dan een zenuwachtig giecheltje kreeg ik er niet uitgeperst. "Laten we anders maar eens gewoon beginnen met een voorstelronde, lekker makkelijk zoals ze dat vroeger op school ook wel eens deden. Vertel maar wie je bent, wat je doet en misschien zelfs wat je hier hoopt te vinden. Dan zal ik tussendoor wat notities maken, en eens kijken waar we uitkomen." verraste Marianne me vervolgens met een vraag die ik niet echt had verwacht. Ik had in mijn hoofd al wel duizend scenario's bedacht waarin ik terecht zou kunnen komen bij zo'n eerste gesprek. De meeste van die scenario's waren letterlijke kopieën van de gesprekken uit enkele van de films die ik wel eens gezien had waarin de hoofdpersonen bij een psychiater of psycholoog terechtkwamen. Een simpel gesprek was echter in geen van die voorstellingen voorgekomen. Nu moest ik dus opeens gaan bedenken wat ik over mezelf kon vertellen en was het een kwestie van het laten vallen van de ideeën van mezelf, liggend op een sofa terwijl iemand elke gedachte analyseerde. "Nou, ehm, ik zou eigenlijk zo snel niet weten wat ik moet vertellen." bekende ik uiteindelijk maar, omdat ik anders weer een stilte zou laten vallen. Dadelijk ging ze nog denken dat ik een gigantisch communicatieprobleem had en niet op een normale manier kon praten. "Afgelopen zomer ben ik 22 geworden, en ik studeer op het moment aan de Universiteit van Tilburg. Communicatie en Informatiewetenschappen." begon ik dus maar ergens, terwijl ik probeerde de blik van de vrouw tegenover me te vermijden. "Ik ben daar nu derdejaars, maar ik volg eigenlijk vooral vakken uit het tweede jaar omdat ik vorig jaar niet bepaald veel aan mijn schoolwerk heb gedaan. Nu moet ik dus flink inhalen." Ik merkte dat ik enigszins rustiger werd nou ik over iets kon praten waar ik bekend mee was. Het riedeltje over school en studeren had ik al wel veel vaker gedaan, dus dat was makkelijk genoeg om op te dreunen. "En verder hou ik me vooral bezig met het schrijven van verhalen en ik ben een grote fan van gamen, dus ik zit ook veel tijd achter de x-box om zombies dood te schieten en dat soort zaken." Ditmaal moest ik oprecht lachen toen ik hoorde hoe vreemd het klonk om als iemand van mijn leeftijd nog verslaafd te zijn aan spelletjes spelen. Ik schaamde me er absoluut niet voor, maar bij veel mensen leverde het wel enigszins vreemde reacties op. Toch vroegen veel mensen dan wel verder, schijnbaar was het interessant als iemand iets deed dat niet helemaal normaal was en moest daar dan meer informatie over verkregen worden. Marianne vroeg echter niet verder maar keek me aan met zo'n blik van 'ga vooral verder' terwijl ze ondertussen met haar handen over het toetsenbord vloog. "Ik heb een hele lieve vriend, Erik heet hij, en zoals het er nu naar uitziet is dat zeker wel de ware liefde voor mij. Ik ben dolgelukkig met hem en hij maakt echt heel cliché mijn leven compleet." Kletste ik dus maar verder, niet wetend wat ze nou eigenlijk precies wilde horen. Ik praatte nog wat verder, over mijn werk bij een callcenter, mijn bijbaantjes daarvoor en school en tentamens. En al die tijd zei Marianne geen woord.

Het enige dat ze deed was luisteren naar mijn verhaal, en ergens was dat natuurlijk ook wat ze zou moeten doen. Ze was er immers om te luisteren naar de dingen die me dwarszaten en ze was er om me te helpen om juist die dingen te verwerken en achter me te laten. Maar zou ze me ook niet moeten helpen om juist bij die dingen uit te komen? Ik had me er wel wat meer bij voorgesteld dan in een stoel zitten en gewoon feitjes over mijn eigen dagelijks leven te vertellen. Net toen ik wilde gaan vragen of ze nog meer van me wilde weten keek Marianne op van het scherm van de computer en richtte ze zich tot mij. Haar ogen straalden begrip en vriendelijkheid uit, en ik zat me op dat moment opeens af te vragen of ik nu al iets vreemds had gezegd. "Ok, Esmeralda, leuk om zo eens wat meer over jou te horen. Maar weet je wat me eigenlijk opvalt? In het hele verhaaltje over jezelf mis ik toch wel enkele cruciale dingen. Je hebt voor zover ik begrijp met geen woord gepraat over de reden waarom je hier bent.. en wat je hoopt hier te vinden. Dat is normaal toch wel iets waar veel mensen mee beginnen als ik die eerste vraag stel." Begon Marianne, terwijl ze me aandachtig aankeek alsof ze wachtte op een reactie van mijn kant. "En ook al weet ik nu wel al iets meer over jou, en wat jou laat... tikken... als het ware, weet ik nog eigenlijk niet precies welke kant we op moeten gaan. Natuurlijk zijn er wel wat dingetjes die opvallen, want je hebt het tijdens het vertellen met geen woord over je familie gehad en ook wanneer je praat over je school klinkt het alsof je niet helemaal enthousiast en tevreden bent. Dat zijn allemaal dingen waar we waarschijnlijk in latere sessies op terug zullen gaan komen. Maar zo'n eerste sessie, deze eerste sessie dus, is eigenlijk vooral bedoeld om een beetje wederzijds begrip te creëren. Een poging om voor beide kanten duidelijk te maken wat nou uiteindelijk de bedoeling gaat zijn, en natuurlijk het einddoel. Snap je wat ik bedoel?" eindigde ze vragend.

Mijn gedachten sprongen op dat moment echter al alle kanten op, waardoor ik niet helemaal mijn aandacht bij de vraag en dus ook mijn antwoord had. Het was een heel lastige vraag vond ik, hoe moest ik nou precies weten wat ik hoopte en wilde vinden hier? Op die manier had ik er nog helemaal niet over nagedacht. Eigenlijk had ik gewoon verwacht dat zij wel zou ontdekken wat er mis met me was, me dat zou vertellen en dat ze het allemaal beter zou maken. Eigen inbreng... daar was ik niet echt mee bezig geweest. Om toch maar een soort van antwoord te geven op de vraag knikte ik ondertussen maar ijverig met mijn hoofd, om in ieder geval te laten weten dat ik haar wel gehoord en begrepen had. Maar een antwoord... dat had ik absoluut niet. "Zal ik anders maar beginnen Esmeralda? Het is ook een lastige vraag hoor, dus ben maar niet bang als je niet meteen met een ellenlang antwoord kan komen. Ik krijg ook genoeg mensen hier die niet weten waarvoor ze eigenlijk komen, en dat zijn juist degenen met wie ik het beste aan de slag kan. Maar goed, laat ik eens een beetje meer vertellen over wat ik hoop te gaan doen met jou. Iedereen die hier komt heeft natuurlijk iets waardoor ze bij mij zijn geëindigd. Er moet iets zijn in je leven waar je niet helemaal tevreden over bent, of waar je gewoon mee zit. Vaak is dat iets niet heel makkelijk te definiëren en is het juist de kunst om de vinger op de onzichtbare zere plek zien te leggen. Het is namelijk ontzettend moeilijk om jezelf beter te gaan voelen zonder dat je weet wat hetgene is waardoor je je in eerste instantie slecht bent gaan voelen. Het wordt een beetje een zoektocht dus, om te zien wat je dwars zit en hopelijk ook om te achterhalen waarom dat je zo dwars zit. En uiteindelijk, als we precies kunnen vastpinnen waar het probleem zit kunnen we er natuurlijk hard aan gaan werken om dat ook daadwerkelijk op te lossen." Zei Marianne alsof het de normaalste zaak in de wereld was. Het klonk zo gemakkelijk en bovenal klonk het alsof het iets was dat daadwerkelijk ging lukken. Ergens had ik stiekem steeds de gedachte in mijn hoofd gehad dat deze bezoekjes gewoon op niets zouden gaan uitlopen. Maar de simpele woorden en heel simpele doelstelling die Marianne zo voor me neerzette deden me opeens iets heel anders denken. Wat als ik echt zo gemakkelijk mezelf beter kon gaan voelen?

We kletsten nog een beetje zonder veel te zeggen na deze uitleg van Marianne. Het was een beetje vreemd om luchtig te kletsen nadat zo duidelijk was gezegd waar aan gewerkt zou kunnen en moeten worden. We hadden echter natuurlijk maar een bepaalde tijd per sessie, en dit was bijna het einde van de take-in sessie die we hadden afgesproken. Ook al was er nog niet daadwerkelijk iets gebeurd of gezegd dat mijn leven had veranderd voelde ik me toch al stukken beter. Het idee dat ik nu iemand had die eens in de zoveel tijd zonder vooroordelen naar mijn verhaal kon luisteren was een geruststelling. Veel meer dan ik had gedacht en al zeker veel meer dan ik had verwacht. De volgende afspraak was al gepland en in mijn agenda gekalkt voordat ik door de deur naar buiten stapte. Zelfs al vielen dikke regendruppels neer aan mijn voeten en was de wereld in de korte tijd dat ik binnen was geweest veranderd in een natte, grijze omgeving voelde ik me vrolijker dan ik me in tijden had gevoeld. Ik voelde niet alleen de regen maar ook de verandering in de lucht terwijl ik me door het vallende water naar huis haastte.

2.

Mijn haar, en ikzelf ook, was compleet doorweekt toen ik de sleutel in het slot van mijn kamer stak. De deur zwaaide open om de rommel te onthullen die ik er deze ochtend had achtergelaten. De eerste uren van mijn ochtend waren namelijk besteed aan het vinden van de perfecte outfit voor een eerste bezoek aan je eerste psychiater. Alles, van mijn leukste jurkjes tot alle mogelijke jeans en shirt combinaties waren de revue gepasseerd en het merendeel van die kleren was verspreid over het bed en de vloer geëindigd. Natuurlijk had ik uiteindelijk datgene aangetrokken dat ik in eerste instantie ook had willen dragen. Iedereen heeft wel zo'n favoriete combinatie van kleren die dat geweldige gevoel van comfortabel zijn kunnen overbrengen. Even overwoog ik om maar eerst onder de douche te springen nu ik toch al droop van het water maar toen viel mijn oog op de berg afwas die mijn tv-meubel sierde. Erik zou later op de dag langskomen en ik had er een verschrikkelijke hekel aan om zijn gemene gepest aan te moeten horen als mijn kamer te rommelig was. Meestal was de afwas die zich opstapelde het resultaat van ons beider luiheid. Na het eten afwassen is nou eenmaal niet een van mijn favoriete bezigheden maar af en toe kan het gewoon even niet anders. Na drie keer op en neer lopen naar de keuken was alle afwas daar verzameld en toen ik halverwege was, met mijn armen natuurlijk tot de ellebogen in het sop ging de deurbel. Ik bedacht een gemeen plannetje op het moment dat ik de trap afrende om de deur te gaan openen voor mijn bezoeker. Ik zwaaide in een beweging de deur open om me vervolgens in de armen van Erik te werpen. Met schuim en al.

Een worstelpartij en vast en zeker enkele blauwe plekken later had ik mijn straf voor het durven nat maken van mijn favoriete man weer gehad en kon ik terugkeren naar de afwas. Dit keer was het een stuk leuker afwassen omdat ik niet meer alleen in de keuken hoefde te staan en de armen van Erik om me heen kon voelen. We waren nu al bijna drie jaar samen en nog steeds in die ontzettend kleffe stelletjesfase waarin een paar uur uit elkaar zijn al bijna ondragelijk was voor beide partijen. Ik deed mijn best om mijn aandacht te houden bij de afwas waarop minstens vijf nieuwe levensvormen zich hadden gevestigd. In eerste instantie was het stil in de keuken maar toen zag ik opeens het gezicht van Erik naast het mijne verschijnen. De pruillip die hij altijd trok als hij me wilde irriteren deed meteen zijn werk en ik draaide me al om om maar meteen te vragen wat er aan de hand was.

"Je kletst niet! Klets nou, je kletst altijd!" zei hij op een zeurderig kindertoontje waar ik altijd onvermijdelijk door in lachen moest uitbarsten. Het was wel waar, normaal praatte ik die arme jongen altijd de oren van het hoofd over de meest onzinnige dingen. We hadden er al wel vaker om gelachen en zelfs al een paar keer een ruzietje over gemaakt. Ik was altijd degene die honderduit kon babbelen en Erik kon dan gewoon lekker zitten luisteren met af en toe een ondersteunend kuchje om me aan te moedigen. Vaak zaten we dan allebei voor de televisie met in onze handen ieder een Xbox controller of gebogen achter de schermen van onze computers. Hij was dan vaak zo geconcentreerd bezig met de spellen die we speelden dat ik net zo goed tegen een muur kon zitten kletsen. Drie keer roepen om zijn aandacht te krijgen was dan vaak niet eens genoeg, maar vreemd genoeg wist hij altijd wel precies wat ik allemaal had gezegd. Schijnbaar was het voor hem als man te moeilijk om  te gamen en praten tegelijk terwijl gamen en luisteren nog net wilde lukken. Dit keer bedoelde hij waarschijnlijk niet dat ik zomaar wat in de rondte moest gaan kletsen. Dit was zijn ontzettend subtiele vraag naar de gebeurtenissen van de dag. Het zou te attent zijn geweest om daadwerkelijk te vragen naar mijn bezoek aan de praktijk maar in mijn hoofd vertaalde ik zijn opmerking wel naar iets in die richting. Soms leek het wel alsof Erik een andere taal sprak dan de meeste mensen op de wereld. Dingen die hij zei kwamen af en toe compleet anders dan datgene wat hij eigenlijk had willen zeggen. Dat zorgde wel vaker voor miscommunicatie, maar in de meeste gevallen kon ik dankzij de tijd die we al samen doorgebracht hadden wel achterhalen wat hij eigenlijk bedoelde.

"Maar wat als ik nou eigenlijk niets te vertellen heb?" begon ik plagerig. Dat kostte me een kietelbui, en toen ik weer op adem was gekomen vertelde ik hem kort wat er was voorgevallen bij Marianne de Wolff. "Eigenlijk viel het me ontzettend mee, en ik ga volgende week ook zeker gewoon  terug. Wie weet, misschien kan ze me zelfs wel repareren." Grapte ik terwijl Erik keek als een boer met kiespijn. Lief als hij was had hij altijd een beetje moeite gehad met alle dingen die er gebeurden met mijn familieleden. De arme jongen was ontzettend beschermd opgevoed en had nooit eerder te maken gehad met de dingen die ik op een dagelijkse basis vaak moet zien te verwerken. Hij was dan ook helaas niet altijd de steun die ik zou willen hebben omdat de troost die ik af en toe wel kon gebruiken niet te vinden was bij hem. Hij zag eruit alsof hij iets wilde zeggen, maar bleef uiteindelijk stil. Pas toen ik hem een tik gaf met de afdroogdoek besloot de keukenprinses dat helpen met de afwas wel zo vriendelijk zou zijn, en met zijn tweeën waren we al snel door de stapels borden en schone pannen heen. De kast stond gelukkig weer vol met serviesgoed zodat we ook ergens van zouden kunnen eten die avond, en net toen ik wilde voorstellen om maar meteen te gaan koken dook Erik in de tas die hij mee had genomen. Hij haalde iets tevoorschijn dat hij achter zijn rug verstopte. Het was duidelijk het doosje van de een of andere dvd, maar hij weigerde me te laten zien welke het was.

"De grote wijze ik heeft besloten dat we vanavond film gaan kijken. En aangezien ik er al een heb meegebracht mag ik kiezen welke film we kijken. Raad eens welke het is?" vroeg hij aan me, terwijl hij zo ging zitten dat ik met geen mogelijkheid achter zijn rug kon zitten. Ik had een gigantische hekel aan moeten raden, zeker als je geen enkele hint kreeg om het iets makkelijker te maken. Helaas wist ik uit ervaring dat ik wel moest gaan raden omdat Erik me anders geen moment rust meer zou gunnen. Braaf begon ik dus maar met het noemen van verschillende genres films, maar toen animatie en actie al afgevallen waren liep ik eigenlijk al vast. Toen ook bleek dat de film die hij had geen comedy of romantische film was begon ik een beetje zonder opties te komen. De meeste films die we keken waren animatie of actiefilms aangezien we daar beiden van hielden. Een comedy of romantische film wilden we bij wijze van uitzondering ook nog wel eens opzetten, maar daar bleef het eigenlijk wel bij.
"Je hebt toch een hekel aan dramafilms? Is het een drama?" vroeg ik uiteindelijk maar, hopend dat ik nu uit was gekomen bij het correct genre. Maar ook nu schudde hij weer nee, terwijl hij lachte over mijn dappere pogingen de film te raden. "Ok ok, ik zal je vertellen dat het een thriller is, anders zitten we hier morgen nog." Gaf Erik uiteindelijk toe. Ik besloot maar geen ellenlange discussie aan te gaan over het feit dat ik thrillers gewoon onder actiefilms telde, omdat ik wist dat het een discussie was die ik vast en zeker zou verliezen. Ik probeerde me de namen van thrillers voor de geest te halen die we samen nog niet gezien hadden maar mijn opties bleven aardig beperkt. Uiteindelijk gaf ik het gewoon op en liep ik naar mijn kamertje toe. Ik had me al op het bed neer laten ploffen toen Erik achter me aan kwam zeurend dat ik verder moest raden. Gelukkig wist ik hem aan zijn verstand te peuteren dat ik absoluut geen zin had om de titel te raden van een film die we toch zometeen zouden gaan kijken. De blik van teleurstelling op zijn gezicht was ronduit schattig toen hij de film dan maar tevoorschijn toverde, verslagen. Het was een van die films waar ik veel mensen al wel eens over had gehoord maar die ik zelf nog nooit had gekeken. Mindhunters. Daar was de titel thriller zeker wel op van toepassing omdat datgene dat ik er al van gehoord en gezien had niet bepaald iets was dat je alleen zou zitten te kijken op een eenzame avond. Het was in ieder geval een betere keuze dan de films die we vaak keken als we met vrienden van hem een filmavond hielden. Geen vreemde Koreaanse films zonder ondertitels met hoofdpersonen waar je absoluut niets van begreep. De film zou echter nog even moeten wachten, want eerst moest er gekookt worden.

Het begon tegen zessen te lopen, en ik had voor mijn bezoek aan de praktijk van mevrouw de Wolff niet gegeten omdat ik op was van de zenuwen voor de afspraak. De honger was snel gestild na het bereiden van een stel overheerlijke burritos. Een simpele maar toch zeker doeltreffende maaltijd, zeker met de zondige hoeveelheid gesmolten kaas die we er overheen hadden gegooid. We aten zoals meestal in stilte, zowel Erik en ik vonden het altijd veel belangrijker om onze maag te vullen dan om een hele conversatie te hebben tijdens de maaltijd. Helaas waren we allebei lui, waardoor na het eten zich alweer een verse stapel afwas begon te vormen die vast en zeker na enkele dagen weer enkele interessante schimmels zou gaan ontwikkelen. Op het moment maakte ik me daar echter niet druk over aangezien na het eten altijd even tijd werd gemaakt voor een rondje knuffelen. En nu ik op het bed lag met mijn hoofd op de borst van Erik leek het gesprek met Marianne opeens mijlenver weg. Even later besloten we dat het dan toch maar tijd werd om de film op te zetten die Erik had uitgekozen. Mindhunters was nou niet bepaald een film waarvan ik helemaal enthousiast werd, maar aangezien hij zo'n moeite had gedaan om alles geheim te proberen te houden en er zelf wel blij van scheen te worden had ik toegestemd hem te kijken. Het was nu eens een keer geen heel geklungel om de hdmi kabel van de x-box te wisselen met een die op de laptop kon worden aangesloten. Dit keer was het een kwestie van het afspelen van de dvd via de x-box zelf en al snel was de film gestart.

Ook nu de film aan was gezet kon ik niet zeggen dat ik ervan genoot. Er zaten schrikmomenten in de film waardoor ik zeker wist dat ik die nacht niet zo lekker zou slapen als ik eigenlijk had gewild. Toch fascineerde de film me ook weer wel want al jaren was ik compleet verslaafd aan allerhande crime-series waarin de profilers altijd een grote rol speelden. Het leek me altijd zo interessant om zo in het hoofd van een crimineel te kunnen kruipen en op die manier een moord op te lossen. Na al die jaren van de series bleef ik me er echter wel steeds over verbazen hoe dom sommige van die moordenaars waren. Natuurlijk was daadwerkelijk iemand vermoorden heel andere koek, maar wanneer je er over nadacht zou het toch makkelijk genoeg moeten zijn om alles zo te plannen en uit te voeren dat de moord niet te traceren was. Ik had er wel vaker over nagedacht en ook wanneer ik zelf verhalen aan het schrijven was liet ik de meest bizarre moorden terugkomen in de stukjes die ik schreef. Nu ik daar over nadacht bedacht ik me dat ik die avond nog achter de computer moest kruipen. Al een hele tijd was ik actief op een forum waar een online spel wordt gespeeld. Zelf was ik daar nu spelleider, dus zaten er onderhand nu wel mensen te wachten tot ik de resultaten van de nacht zou gaan posten. Stiekem had ik bar weinig zin om nu nog te moeten gaan schrijven en even overwoog ik dan ook om de hele zaak maar uit te stellen tot morgen. Maar van uitstel kwam onvermijdelijk afstel zoals ik van mezelf maar al te goed wist dus met een zucht kroop ik dan maar achter het scherm om de taken die voor me lagen af te werken.

De rest van de week was een aaneensluiting van onopmerkelijke gebeurtenissen. De eerste maanden van het schoolblok was ik nog vol enthousiasme naar mijn colleges gegaan, maar zoals altijd gebeurde besloot ik na een tijdje dat ik eigenlijk liever in mijn bed zou blijven liggen en zogenaamd aan zelfstudie zou gaan doen. Nu werkte ik maar een paar uren in de week, terwijl ik de rest heerlijk besteedde aan lange ochtenden in bed, spelen op de xbox en natuurlijk aan het bijhouden van het forum. Een luilekkerleven, dat tot nog toe gedeeld werd met Erik. Die was echter recent afgestudeerd en ook al een tijd lang druk op zoek naar een baan. Dat had helaas nog geen vruchten afgeworpen maar nu had hij en af en toe wel van die dagen dat hij als uitzendkracht bij het een of andere bedrijf terecht kon. Ergens vond ik het wel prettig dat ik hem eens een dag niet zag, want soms was het wel eens aanleiding voor wrijving als we de hele dag op elkaars lip zaten. Nu merkte ik weer dat ik hem echt miste als hij dan een paar uur weg was om te werken en dat het dan ook weer fijn was om elkaar 's avonds te zien. Het voelde al echt een beetje aan als een routine, ook al woonden we officieel nog niet samen. Dat stond wel op de planning, maar was compleet afhankelijk van Erik die natuurlijk heel verstandig wilde zijn en eerst een vaste baan wilde hebben voordat we die stap gingen zetten. Zelf kon ik niet wachten om weg te mogen uit het studentenhuis waar ik een kamertje bezette al voor de laatste twee jaar. Nu was echter weer de dag aangebroken dat ik terug zou gaan naar de praktijk van Marianne de Wolff voor de eerste echte volledige afspraak.

Aan de ene kant zag ik er best tegenop omdat ik toch nog steeds niet precies wist hoe alles zou gaan lopen en wat ik allemaal zou moeten blootgeven. Aan de andere kant vond ik het juist erg spannend en keek ik vooruit naar het moment waarop ik eindelijk een boekje open kon doen over alle dingen die me al tijden dwars zaten. Vreemd genoeg had dat ene korte gesprek met Marianne toch al een soort vertrouwen in een goede afloop opgebouwd. Dus toen ik die morgen opstond en mijn kleren aantrok was het echt een innerlijke strijd die zich afspeelde voordat ik uiteindelijk de deur achter me dichtrok. De tocht naar de praktijk was snel gemaakt en toen ik de nu meer vertrouwde deur openduwde werd ik verrast door een wachtkamer die stukken voller was dan de vorige keer. Een dikke dame zat op de bank waar ik vorige week had zitten wachten, met op haar schoot een ontzettend schattig jongetje getooid met prachtige blonde krulletjes en de meest blauwe ogen die ik ook had gezien. Op de grond speelde een meisje dat bijna net zo schattig was als wat ik vermoedde dat haar broertje was. Ik vond het maar vreemd dat de vrouw, al was ze nog niet zo oud, twee zulke mooie kinderen had weten te creëren terwijl ze er zelf uitzag alsof ze zo kon meedoen aan het programma Obese. Ze begroette me echter uiterst vriendelijk maar ging vervolgens verder met het spelen van het spelletje "ik zie ik zie wat jij niet ziet" met het kindje op haar schoot. Het jongetje was blijkbaar niet erg geïnteresseerd in het spel zelf want het enige dat hij elke keer probeerde te raden was de gordijnen bij het raam, ongeacht de kleur vorm of naam van het voorwerp dat de vrouw noemde. Het meisje bemoeide zich niet in het minst met het spel van de vrouw en kindje, en was druk bezig met het kriebelen van snorren en malle gezichten op de gezichten van dezelfde celebrities die ik vorige week had zitten bestuderen terwijl ik wachtte. Pas toen hoorde ik gesnik komen vanuit de kamer van Marianne, blijkbaar was het gesprek daarbinnen niet zo vrolijk als het gesprek met de dame van vorige week, en ik was best nieuwsgierig wie er op dat moment binnen was in de spreekkamer. Ik vermoedde dat het waarschijnlijk de man van de dikke dame zou zijn maar kon me niet voorstellen dat een man zo zat te snikken binnen bij een psychiater. Even later werd bevestigd dat dit natuurlijk niet het geval was toen een ontzettend schattig meisje naar buiten kwam lopen. Ze zou niet ouder zijn dan 18 waarschijnlijk maar was overduidelijk de moeder van de twee kinderen die bij de dikke vrouw zaten. Ook zij had prachtig blond haar, en haar ogen waren bijna net zo blauw als die van haar zoon waren. Ze hield een zakdoek in haar hand geklemd die ze gebruikte om de dikke zwarte vegen onder haar ogen weg te vegen die veroorzaakt waren door de vele tranen die ze had gelaten tijdens het gesprek met Marianne. Ergens vond ik het wel een geruststelling dat ik schijnbaar niet de enige was die af en toe kon huilen om de dingen die er gebeurden maar ik hoopte stiekem toch ook wel dat ik niet net zo zou eindigen als het meisje dat nu het meisje oppakte van de grond en op de arm nam. Marianne nam afscheid met een knuffel, en kneep het jongetje zelfs even in zijn wang voordat het viertal naar buiten verdween. Ook nu volgde er even een overleg met de secretaresse voordat Marianne zich naar mij omdraaide.

"Als je het niet erg vindt om even te wachten dan ga ik eerst heel even het vorige gesprek afronden. Neem vooral even iets te drinken, en dan kom ik je zo roepen en gaan we eens beginnen." Zei ze, terwijl ze met een vriendelijk gebaar wees naar de bank die net vrijgekomen was. Natuurlijk ging ik niet zeggen dat ik weinig zin had om te wachten, dus knikte ik met een glimlach en ging ik zitten op de bank die nog warm was van de vrouw die er net had gezeten. Even later zette de secretaresse een heerlijk geurende kop thee voor me neer  die ik met veel plezier zat op te drinken terwijl ik wachtte op de afronding van Marianne. Normaal was ik niet zo van de warme dranken, maar deze thee was heerlijk fruitig en ronduit zalig. Ik besloot om straks even aan de secretaresse te vragen welke soort the dit precies was zodat ik bij het boodschappen doen die meteen mee kon nemen. Het was natuurlijk veel gezonder om lekker een kopje thee te drinken 's ochtends dan meteen al aan de sappen te beginnen die volgestouwd zaten met suikers en andere rotzooi. Gelukkig hoefde ik niet heel lang te wachten en kwam Marianne even later al naar buiten gelopen. Ze troonde me mee haar spreekkamer in, en ik nam direct plaats in de stoel waar ik vorige keer ook in had gezeten. We begonnen het gesprek met een beetje geklets over de koetjes en kalfjes. We gingen snel even heen over de gebeurtenissen van afgelopen week, maar aangezien die absoluut niet noemenswaardig waren was er dan ook weinig te vertellen. Vervolgens schoof Marianne een papier naar met toe. Het leek wel een examenformulier zoals ik ze op school ook wel eens kreeg. Het was een test van het een of ander begreep ik al snel, want er stonden talloze vragen op met meerkeuze antwoorden. Ik wist niet precies wat ik er mee aan moest, maar Marianne overhandigde me een pen en begon uit te leggen wat dit precies was.

"Vorige keer hebben we al een beetje besproken wat het precies is dat we hier gaan proberen te doen. Ik zei toen al dat ik tijdens je introductie eigenlijk best weinig over jezelf heb gehoord en over de dingetjes waar je tegenaan loopt. Dit is niet een toets, je kunt er geen slecht cijfer voor halen of voor zakken, maar meer een schriftelijke introductie van jezelf aan mij. Ik merk dat dat vaak makkelijker is dan het te moeten vertellen,omdat zo een beetje duidelijk wordt over welke dingen ik precies iets zou willen weten. De vragen zou ik graag willen dat je allemaal beantwoordt, en aan de hand daarvan zullen we dan zo meteen beginnen met ons gesprek. Ben vooral eerlijk, ik ben hier niet om je te beoordelen en de test is meer om een richtlijn te creëren dan wat anders." Zei ze, terwijl ze achterover ging zitten in de stoel om mij de tijd te gunnen om de vragen op het formulier te beantwoorden. Er zaten enkele oppervlakkige vragen tussen, die  niet bepaald diep ingingen op mijn leven maar er zaten ook wel vragen tussen die ik al meer persoonlijk vond. Op een bepaald moment kwam ik aan bij een set vragen over mijn gezinssituatie en familie. Hier merkte ik wel dat mijn pen langer aarzelde bij de antwoorden, en dat ik zelfs af en toe de neiging kreeg om een meer positief antwoord aan te kruisen dat hetgeen dat eigenlijk van toepassing was op mij. Dapper zette ik echter door en bleef ik eerlijk in de antwoorden die ik invulde. De test besloeg bijna drie pagina's die zich richtten op alles van leefstijl, tot familie maar ook studie en angsten. Ik moet bijna lachen toen ik een vraag kreeg over het aantal fobieën waar ik last van had. De opties "geen", "één", "Een heleboel", "weet ik niet" leken mij erg ongedefinieerd en de hele vraag kwam een beetje raar over. Ik zat me stilletjes af te vragen of mijn angst voor spinnen, die nog zeker wel overwinnelijk was onder fobieën zou vallen, en voor de zekerheid kruiste ik het vakje "weet ik niet" dus maar aan. Marianne zou er vast later wel naar vragen, en dan konden we samen eens achterhalen of ik wel of niet fobieën had.
Ongeveer een kwartier later kon ik eindelijk de pen neerleggen op het bureau en mijn ondertussen ernstig klamme handen afvegen aan mijn broek. Ik wist zeker dat ik vast een nieuw record had gezet met betrekking tot het invullen van die test, ik was er zo snel doorheen gegaan dat ik me de helft van de vragen ook niet eens meer kon herinneren. Nu wist ik echter niet meer zo goed wat ik met mezelf aanmoest, want Marianne had de papieren naar zich toe getrokken en zat die nu te bestuderen terwijl ze de antwoorden, of misschien alleen notities, invoerde in haar computer. Ik zat me af te vragen of ze daar nu een heel bestand voor mij aan het aanmaken was. Een map met daarin alles over mij,al mijn problemen, gesprekken en rare uitspraken. Zou ze voor elk van haar patiënten, of cliënten, of hoe je het ook wilde noemen zo'n map bijhouden, en zo ja, wie kon die dan inzien? Ik wist wel dat het beroepsgeheim ook hier geldde, maar zou iedereen zich daar ook strikt aan houden? Terwijl ze aan het typen was merkte ik dat ik eigenlijk ontzettend erg naar het toilet moest, maar zoals ik wel vaker had vond ik het ontzettend gênant om dan maar even te vragen waar de toiletten hier waren. Zouden er wel toiletten zijn, en zo ja,zouden bezoekers die dan ook mogen gebruiken? Nu ik eraan zat te denken  werd het drukkende gevoel op mijn blaas steeds schrijnender en werd het moeilijk om nog over iets anders na te denken dan over mijn verlangen naar een wc. Marianne was nog steeds aan het typen en leek nog wel even bezig te zijn met datgene dat ze aan het doen was. De stilte was comfortabel en Marianne scheen al snel te hebben begrepen dat nutteloze prietpraat bij mij niet echt nodig was. Normaal zou ik met iemand dan honderduit hebben lopen babbelen om maar gewoon de tijd te vullen tussen de twee activiteiten in,maar nu kon ik ook rustig zitten wachten totdat het echte gesprek zou gaan beginnen. Maar ik moest echt ontzettend erg naar het toilet toe, en kon uiteindelijk ook genoeg moed bijeen roepen om dan maar te vragen of het mogelijk was om even naar het toilet te gaan. "Natuurlijk Esmeralda, helemaal geen probleem! Volg mij maar even dan laat ik je meteen zien waar het toilet is. Dat ik dat niet eerder gezegd heb, schandalig van mezelf!" zei ze terwijl ze direct opstond vanachter haar bureau. Ze leidde me de kamer uit door een andere deur dan die waar we door waren binnen gekomen. Deze deur kwam uit op een klein halletje waar nog drie andere deuren aan grensden. De muren waren mooi wit, en behangen met schilderijtjes van mooie zwart-witte landschappen. Een tafeltje was bezet door een gigantisch bloemstuk en grote open ramen zorgden voor een prachtige lichtinval. Marianne liep het halletje door naar de deur aan de andere kant en opende deze voor me. Achter deze deur lag nog een gang, waarop weer verschillende deuren uitkwamen.

"Helemaal achterin de gang is het de deur aan de rechterkant" wees Marianne me in de goede richting, "Ik zal even snel de resultaten van de test nog verder verwerken en dan zie ik je zo meteen weer in mijn kamer, gaat dat lukken?" vroeg ze me, terwijl ze zich al half omgedraaid had om weer terug te lopen. "Zeker, ik ben zo terug!" antwoordde ik, terwijl ik me haastte naar de deur aan het einde van de gang. Met een heerlijk opgelucht gevoel liep ik even later terug naar de spreekkamer van Marianne om daar weer plaats te nemen in de stoel die ik nu al betitelde als de mijne. Marianne zat al te wachten met een leeg notitieblokje voor zich waar een potlood al klaar op lag om gebruikt te worden. Blijkbaar was ze inderdaad snel geweest en had ze de resultaten nu allemaal in die computer van haar verwerkt. Ik was best benieuwd naar wat ze had opgeschreven, en wilde weten wat er precies duidelijk was geworden uit de antwoorden die ik had gegeven. Ik vroeg me ook af of we hier zouden blijven zitten, want zoals we nu zaten had ik een beetje het gevoel alsof ik op een of ander belangrijk sollicitatie gesprek was uitgenodigd. Ik gluurde uit mijn ooghoeken naar de twee banken in de kamer en dacht erover na of we misschien anders zo daar zouden gaan zitten. Ik vermoedde zelf van wel, gewoon omdat het zo hoorde in mijn hoofd. Ik voelde weer een beetje dezelfde teleurstelling als de eerste keer dat ik hier binnen was gekomen en had opgemerkt dat er geen sofa was waar ik op zou kunnen liggen terwijl mevrouw De Wolff al mijn gedachten kon analyseren.
"Lust je nog wat te drinken?" opperde Marianne "Dan kunnen we daarna meteen eens gaan beginnen aan het echte werk" grapte ze daarna. Ze wees vervolgens naar de bank, terwijl ze zelf al opstond en richting de deur liep. "Ik lust nog wel een kopje van die heerlijke thee die ik net ook had." Antwoordde ik, terwijl ik de instructie volgde en ook opstond om vervolgens plaats te nemen op de bank die Marianne had aangewezen. De bank leek te zijn uitgezocht om dezelfde redenen als de bank in de wachtkamer, die toch heel anders had uitgezien. Ook hier omhulden de kussens je terwijl je neerplofte, en zakte je heerlijk weg. Nog steeds was ik van mening dat een hardere bank beter was, maar nu ik ook hier weer tegen de zachte stof aan kon leunen en genieten van het comfortabele gevoel begon ik mijn mening wel enigszins bij te stellen. Dit soort zachte banken hadden toch ook hun voordelen. De deur zwaaide weer open, en Marianne kwam binnenlopen met een blad waarop twee koppen thee stonden, een volle theekan en zelfs een schaal met koekjes. "Wat een verwennerij." Zei ik terwijl ik wees naar het bolle dienblad dat Marianne meetroonde. "Een beetje verwennerij moet af en toe gewoon kunnen, vind je ook niet?" antwoordde Marianne met een glimlach terwijl ze de spullen neerzette op het tafeltje tussen de twee banken. Zelf ging ze op de andere bank tegenover mij zitten terwijl ze de thee inschonk. "Neem vooral een koekje, ze zijn echt verslavend!" zei Marianne plagend, toen ze er ook een pakte en in haar mond stak. Ik pakte dus mijn kop thee maar, en ook een koekje omdat ze er inderdaad overheerlijk uitzagen. Ze smaakten net zo lekker als ik had verwacht, en door de zoete smaak die ik nu in mijn mond had was mijn thee nu zelfs nog lekkerder dan hij voorheen was geweest. "Bastogne hé, hebben die reclames blijkbaar toch ergens gelijk in!" zei ik, terwijl ik keek naar de koekje op de schaal. Ik had ze altijd al lekker gevonden, en nu zat ik zomaar bastogne te eten bij mijn psychiater. Wat er toch al niet kon gebeuren in het leven. "zeker, Bastogne is mijn grootste zwakke plek!" bekende Marianne lachend, terwijl ze nog een koekje pakte en die snel verorberde

Maar goed, we zijn hier natuurlijk niet om gezellig thee te drinken en te kletsen over koekjes uiteindelijk. Wat zeg je ervan, zullen we dan maar eens beginnen over de serieuze dingen? Ben je er een beetje klaar voor?" zei Marianne terwijl ze haar notitieblokje van het dienblad oppakte en met het potlood in de aanslag ging zitten. "Heb je zelf iets waar je over wilt praten, of vind je het fijner als ik een beetje begin en jou gewoon vragen stel? Het is altijd een beetje aftasten die eerste keren om te kijken wat het prettigste is voor jezelf." Vroeg ze me. De vraag verraste me een beetje, en ik had ook niet direct een antwoord klaar. Zomaar uit het niets vertellen lag me niet echt,maar ik wist ook niet precies hoe het gesprek zou lopen als er alleen maar vragen werden gesteld en ik antwoord moest geven. "Nou, ik had er eigenlijk nog niet over nagedacht moet ik eerlijk zeggen. Ik heb niet echt een idee bij wat ik moet verwachten en doen en zeggen.. dus nou ja, ik denk dat het makkelijker is om het gewoon met vragen te doen. Dan komen we misschien sneller uit bij de nuttige dingen dan wanneer ik zomaar wat in de rondte ga kletsen." Antwoordde ik een paar seconden later. Marianne knikte meteen, waardoor ik ook direct het idee kreeg dat dit de manier was waarop zij het vaakste werkte. Het stelde me enigszins gerust dat ik dus blijkbaar niet de enige was die niet meteen zelf tot de kern van het probleem kon komen en zomaar kon opsommen wat er precies mis was met het leven.

"Prima, prima, dan zal ik wel gewoon eens een beetje beginnen met vragen stellen." Zei Marianne "ben vooral niet bang om zelf ook gewoon verder te gaan hoor, als je iets wilt vertellen of aan te merken hebt of zelf ook een vraag hebt die je wilt stellen moet je dat gewoon doen!" ging ze verder. "Allereerst vind ik het belangrijk om te zeggen dat je niet bang moet zijn om eerlijk tegen me te zijn. Ik zal niet oordelen over de dingen die je zegt, en je mening is gewoon je mening. Wat je ook zegt, ik zal jou keuzes niet omlaag praten, en ook geen oordeel geven over dingen die je misschien vroeger hebt gedaan. Behalve natuurlijk als je dit zelf van mij wilt horen. Wel ben ik van plan om gewoon open kaart met je te spelen. Ik zeg iets altijd direct wanneer het me opvalt, dus als ik aan je antwoorden iets merk of iets daarop te zeggen heb zal ik dat ook gewoon doen. Uiteindelijk gaan we zo proberen te achterhalen of er dingen zijn die je dwars zitten en ook proberen daar aan de werken als dat zo zou blijken te zijn. Denk eraan dat heel veel problemen niet zomaar één, twee drie op te lossen zijn en dat ook ik niet voor alles een oplossing zal hebben. Het enige dat ik ga proberen om te doen is om een neutrale en eerlijke kijk te bieden op de dingen waar je misschien zelf in vast komt te zitten. Klinkt dat goed?" sprak Marianne terwijl ze me de hele tijd aankeek met die vriendelijke ogen. Alles dat ze zei klonk me ontzettend goed in de oren, en ik had verder ook niet echt op of aanmerkingen op haar manier van werken. Dit was eigenlijk precies waar ik op gehoopt had, iemand die me kon vertellen of de dingen die ik deed en dacht echt zo gek waren als ik zelf af en toe dacht dat ze waren. Iemand die kon luisteren en me gewoon kon helpen om dingen rustig op een rijtje te zetten zodat ik er misschien van een afstandje nog eens naar kon kijken. Iemand die er was voor mij, en voor mij alleen. Zoals ik het nu hoorde was Marianne precies die persoon, en konden we gaan werken op een manier die voor mij ook heel prettig zou kunnen zijn. Enkele van de angsten die ik had gehad over deze gesprekken werden zo direct onderuit gehaald, en ik voelde me opeens ook een stuk rustiger. Dat was blijkbaar ook te zien in mijn houding, want de spanning die ik had gevoeld in mijn schouders leek opeens ook grotendeels te zijn verdwenen. Ik leunde wat verder achterover op de bank en Marianne glimlachte toen ze me dit zag doen. Ik had nog niet echt een goed antwoord bedacht voor het hele verhaal, maar uiteindelijk waren er pas een paar seconden verstreken toen ik antwoordde.

"Ja, ja dat klinkt eigenlijk precies zoals ik had gehoopt." Zei ik in eerste instantie, waarna ik vervolgens verder ging in een waterval van woorden. "Ik hoopte ook echt om iemand te vinden die gewoon zou kunnen luisteren. Willen luisteren naar wat ik te zeggen heb. Dat is het probleem namelijk vooral denk ik, er is niemand die eigenlijk ooit echt naar me luistert. Anderen doen wel alsof ze me horen, maar kunnen me dan niet daadwerkelijk geven wat ik nodig heb. Ze steunen me niet op een manier die ik zou willen omdat de dingen die in mijn hoofd omgaan zo ver van hun eigen belevingswereld af lijken te liggen." Zei ik terwijl ik al tranen voelde opkomen. Ik probeerde ze heldhaftig terug te dringen want ik had mezelf beloofd om absoluut niet te huilen en al helemaal niet bij de allereerste sessie bij mijn nieuwe psychologe. Toch kon ik een snik niet voorkomen, en toen ik verder ging hoorde ik mijn stem ook daadwerkelijk overslaan. Ik besteedde er verder geen aandacht aan, ik moest en zou dit van mijn borst afkrijgen om gewoon meteen goed te beginnen. Dit was voor mij, en er was niemand die wist wat ik hier binnen vertelde en zei. Niemand zou me uitlachen en Marianne keek me juist aan met een blik die me aanmoedigde om verder te gaan.

"En soms denk ik dan ook dat het aan mij ligt en dat ik dingen langer vasthoud dan ik eigenlijk zou moeten. Maar is het dan heel vreemd om te willen praten over dingen die er gebeuren, zelfs als ze niet direct met mij gebeuren? Er wordt wel eens gezegd dat ik mijn familie moet loslaten, dat ik alle rotzooi die daarbinnen gebeurt gewoon moet negeren en doen alsof het allemaal niet bestaat. Mijn vriend heeft wel eens gezegd dat hij altijd had gedacht dat slechte mensen en verschrikkelijke verhalen uit iemands jeugd iets van de televisie waren. Totdat hij mij leerde kennen had hij nooit geloofd dat dat soort mensen daadwerkelijk bestonden. Ik voel me er ook zelf schuldig voor dat ik hem uit zijn beschermde wereldje heb gehaald en hem de dingen heb laten zien waar hij tot dan toe niet in geloofde. Dat is toch uiteindelijk niet mijn schuld, toch, want ook al heeft hij zelf niets meegemaakt zou hij ooit wel hebben ingezien dat niet alles in de wereld koek en ei is, toch?" vroeg ik vragend aan Marianne, die voorover geleund aandachtig naar mijn verhaal had zitten luisteren. Ik nam een slok van mijn thee om mezelf enigszins te kalmeren en gelukkig hielp me dat om de tranen te onderdrukken die me nog steeds erg hoog stonden. De blik op het gezicht van Marianne was van aandachtig veranderd naar een peinzende blik terwijl ze schijnbaar met zorg overwoog wat ze als volgende ging zeggen.
"Weet je, ik snap precies wat je bedoelt. En nee, dat zeg ik niet omdat dat zo hoort binnen het beroep en ook niet omdat ik jou ontzettend graag wil steunen in alles wat je zegt. Je hebt hierin gewoon compleet gelijk. Het is niet aan jou om je schuldig te voelen over dingen die jou overkomen want vaak heb je daar zelf absoluut geen invloed op. Ik snap dat het voor mensen in jouw omgeving ontzettend moeilijk kan zijn om zich open te stellen voor dat soort dingen omdat wij mensen gewoon vaak proberen dingen te ontwijken wanneer ze ons niet aanstaan. Dat neemt echter niet weg dat die dingen wel gewoon echt gebeuren, en dat ze dan niet zomaar genegeerd kunnen worden. Het is makkelijk om te doen alsof dat kan, en het is zeker makkelijk om van iemand te verwachten dat ze het gewoon maar wegstoppen en er nooit over beginnen. Vaak is dat echter een egoïstische manier van zelfbescherming. Een schild dat bijna iedereen wel in zich heeft om de eigen persoon te behoeden voor zaken die te dichtbij komen. En voor dat soort mensen is het ook vaak verschrikkelijk moeilijk om te luisteren. Om te steunen en te helpen wanneer jij dat het meest nodig hebt. Begrijp me niet verkeerd, ik bedoel dus absoluut niet te zeggen dat de mensen om jou heen je niet willen steunen en ik wil zelfs niet zeggen dat ze egoïstisch zijn in hun behoefte zichzelf te helpen in plaats van jou. Wat ik bedoel is dat ik begrijp waarom jij je voelt alsof je alleen staat in bepaalde dingen, omdat niemand nu eenmaal kan zien hoe de dingen in jou hoofd zitten. Maar daarom ben je dus uiteindelijk hier, wij gaan proberen de dingen uit je hoofd te halen en open en bloot tentoon te stellen. Dat maakt ze toegankelijk en geeft ons de kans om ze uit elkaar te trekken, te analyseren en beter te maken. Dat is het hele proces waar we nu aan gaan beginnen. En wat dat inhoudt is dat jij je dan niet alleen moet open stellen aan mij, ook ik zal mezelf dan kwetsbaar maken door niet de dingen te proberen negeren die een normaal mens misschien wel naast zich zou neerzetten. We zullen onszelf beiden ertoe moeten zetten om dat heel menselijke schild te laten zakken en op die manier verder te komen. Maar het is de vraag natuurlijk hoe we dat moeten doen, en of je dat aandurft. Ik heb echter wel het gevoel dat jij dit aankan en belangrijker nog, dat jij dit wilt en nodig hebt. Dus zeg ik je bij deze, ik ben hier voor jou, en we gaan dit samen doen." Sprak Marianne de woorden die ik zonder te weten echt nodig had gehad. Op dat punt kon ik niet langer de tranen terughouden die al een tijd lang vochten om te ontsnappen. Ik bedekte mijn ogen en probeerde nog een snik te onderdrukken. Meteen zat Marianne naast me terwijl ze een arm om mijn schouder sloeg. Eerst schrok ik van het plotselinge contact , normaal zou ik weg zijn geschoven omdat lichamelijke aanraking nu eenmaal niet mijn ding was. Dit keer bleef ik echter zitten en nam de tissue aan die ze me voorhield terwijl ik mezelf uiterst zielig voelde. Toen ik eenmaal doorhad dat Marianne niet terugschrok door mijn tranen en dat haar aanraking er een van oprecht begrip en medeleven was kon ik mezelf ontspannen. De huilbui was kort maar luchtte meer op dan ik zelf zou hebben verwacht. Ik was nu officieel veranderd in één van die snikkende patiënten bij de psycholoog en toch voelde ik me juist sterker dan tevoren. Het besef was nu echt bij me binnen gekomen dat er iemand was die het wel begreep, of in ieder geval leek te begrijpen. Alles dat Marianne had uitgesproken waren precies de dingen die ik zelf altijd had gedacht en het simpele feit dat zij zelf al kon aangeven dat ze er wel voor mij zou staan liet mij me zo begrepen voelen. Ik wilde me in eerste instantie verontschuldigen voor mijn uitbarsting maar Marianne wuifde mijn woorden al weg voordat ik ze zelfs maar uitgesproken had. "Zeg maar niets, je hebt niets om je voor te verontschuldigen! Neem nog een slok van je thee, en dan ga ik het plan met je doornemen. Ik ben een geweldige aanhanger van lijstjes maken en daarom heb ik een huiswerkopdracht voor je gemaakt. Wat ik namelijk graag wil dat je doet is gewoon duidelijk opschrijven wat het is waar je met mij over zou willen praten. Dat is niet alleen voor mij belangrijk natuurlijk, maar is vaak ook een wake-up call voor jezelf. Pas wanneer je dingen echt even opschrijft wordt ook voor jezelf helder wat je wilt en waar je wilt uitkomen. Daar wil ik vandaag dan ook mee afsluiten omdat geloof het of niet de tijd alweer voorbij is. Volgende keer ga ik als je dat goedvindt een dubbele sessie met je afspreken zodat we gewoon rustig aan die lijst kunnen gaan doornemen en vastleggen wat we gaan doen." Ik knikte instemmend op haar voorstel en nam de lijst aan die ze me voorhield. Het was eigenlijk niet meer dan een leeg blad met vakken waarin ik de dingen die ik zou gaan opschrijven kon invullen. Een makkelijke opdracht als het zo werd uitgelegd maar ik besefte nu al dat dit een van de meest zware dingen van het hele gebeuren zou gaan worden. Pas wanneer het zo op een lijstje werd geschreven zou ik de confrontatie moeten aangaan met de dingen die ik anders wilde. Ik kon alleen uitkomen bij de juiste dingen als ik ook echt naar binnen keek om eerlijk op te schrijven wat precies de zaken waren die ik zou willen bespreken. Een persoonlijke lijst dus, en een opdracht waar ik zoals wel meer de laatste tijd me heel erg dubbel over voelde. Ook nu weer verheugde ik me erop om dingen van me af te schrijven omdat schrijven voor mij nu eenmaal een uitweg was uit de dagelijkse sleur. Aan de andere kant voelde ik een angst en bezorgdheid voor de confrontatie met mezelf die ik deze week dan zou moeten aangaan. De afsluiting van het gesprek was veel luchtiger dan alle gebeurtenissen van tijdens het gesprek zelf, en ik kon met droge ogen de kamer verlaten zodat de mensen die in de wachtruimte zaten tenminste niet konden staren naar het meisje dat had zitten huilen bij het gesprek met de psycholoog. De secretaresse glimlachte vriendelijk toen de ze agenda opensloeg en me de opties voor volgende week voorlegde. Een dubbele sessie in de ochtend als het uitkwam en terwijl ik de secretaresse uitlegde dat ik graag een uitzondering op mijn uitslapen zou maken schreef zij de afspraak meteen in de agenda. Zoals altijd kreeg ik een kaartje mee met daarop de afgesproken tijden. Die liet ik al snel in mijn portemonnee verdwijnen om vervolgens vriendelijk afscheid te nemen en me de deur weer uit te haasten. De weg naar huis verliep zonder verdere gebeurtenissen om te noemen en thuis aangekomen liet ik me languit op de slaapbank ploffen. Ik besloot te compenseren voor de emoties van de dag door maar eens een stel zombies om te gaan leggen in een van mijn favoriete spellen in afwachting van de thuiskomst van Erik.