Weerwolven van Wakkerdam

1 – 03/02/2009
Hijgend rende Renske door de straat. Ze keek achterom, achtervolgde hij haar nog? Ze zag hem niet meer, maar dat betekende niet alles. Bijna gleed ze uit over de natte stoep, ze zag niet veel door al die regen. Ah, eindelijk, dit herkende ze. Renske stopte bij de deur van haar huis en belde aan. Als ze nou maar snel open deden, anders kwam hij er zo weer aan. In paniek begin Renske op de deur te bonken. Toen de deur voor haar gevoel na heel lang open ging, stormde ze naar binnen en klapte de deur achter zich dicht. Haar moeder keek haar verschrikt aan. 'Waar was jij? Hij is al half 11 joh!' Renske antwoordde niet, maar klappertandde. Met grote ogen bleef ze in de gang staan. 'Nou, eerst maar even je jas uit he? Wil je een kopje thee?' spoorde moeder haar aan.


2 - 02/02/2010

Renske zit in het geschiedenis lokaal. 'Gaaap,' zegt ze, 'weer zo'n saaie les geschiedenis.' 'Pff, ja inderdaad zeg. Kunnen ze geschiedenis niet afschaffen joh?' antwoordt Marijke. 'Haha, ja en dan ook meteen wiskunde en scheikunde zeker. Zo blijft er niets over en dan kunnen we gewoon naar huis!' zegt Renske. 'Ik zou zo graag nu naar huis willen...' 'Wanneer was je moeder ook al weer uitgerekend?' vraagt Renske. 'Hé dames, opletten nu!' schalt ineens de stem van meneer de Koning door het lokaal. Zuchtend draait Renske zich om. Marijke zit achter haar en nu kan ze niet meer met haar praten. Toch hoort ze Marijke fluisteren: 'Vandaag!' Nu snapt Renske waarom Marijke zo vreemd doet. Ze is nogal opgewonden en wil continu naar huis. Ach, dat zou zij zelf ook wel willen als haar moeder op het punt stond te bevallen. Als het even later wat rumoeriger wordt in de klas omdat er opdrachten gemaakt moeten worden, draait Renske zich even om. 'Oeh, dat is best spannend he Marijke! Wat hoop je nou? Een broertje of een zusje?' 'Ach, allebei is goed hoor, als het maar levend is. Daar zijn ze namelijk nog niet zo zeker van. Mijn moeder is flink ziek geweest tijdens haar zwangerschap, en het is niet uitgesloten dat de baby al gestorven is voor de geboorte, of net na de geboorte zal sterven. Ik wacht dus eigenlijk heel de dag al op een smsje van mijn vader ofzo, maar hij heeft nog niets gesmst. Eigenlijk wil ik gewoon...' 'Dames, ga nou eens aan het werk. Jullie moeten niet zo veel kletsen!' 'Maar meneer, haar moeder kan elk moment bevallen!' probeert Renske meneer de Koning te overtuigen. 'Ja ja, dat zal waar wezen, maar nu aan het werk hoor, dames!' Renske grijnst naar Marijke, maar die zit alweer afwezig naar buiten te staren. 'Pfff, aan haar heb ik ook niets vandaag!' denkt Renske.

3 – 03/02/2010

Voor de derde keer in een paar minuten draait renske zich weer om. Ze kan maar niet in slaap komen. Heel de tijd moet ze denken aan wat er was gebeurd, precies een jaar geleden. Waarom moest ze er nou telkens aan denken? Het is gebeurd, ze kan er niets meer aan doen, alleen maar zorgen dat het niet weer gebeurt. En daar zal ze voor zorgen. Nooit meer wil ze zoiets meemaken. Nooit meer. Een rilling loopt over haar rug. Ze draait zich weer om. 'Aan iets leuks denken...' denkt Renske. Morgen... morgen is het zondag. O ja, morgen moet ze in de kerk oppassen, bij de babys. Dat vindt ze altijd heel leuk, die schattige babytjes. een glimlach komt rond haar lippen en ze valt uiteindelijk toch in slaap.


4 – 05/02/2010

Renske schrikt op van de wekker. Nou al? Dat is snel. Het is al zeven uur. Pfff.... Renske heeft geen zin in school. Nou ja, ze ziet in ieder geval haar vriendinnen weer. "Helaas is Marijke vandaag niet op school," deelt een leraar mee. "Ze is zus geworden van Tamara, het gaat goed met moeder en dochter." Renske is natuurlijk blij voor Marijke, maar ze vindt het jammer dat Marijke vandaag thuis is gebleven. Heel de dag kost het haar moeite om haar aandacht er bij te houden. Na een lange dag op school komt ze thuis. Renskes vader komt naast haar zitten op de bank. Hij kijkt ernstig. Dat gebeurt niet vaak, en Renske is meteen bezorgd. "Wat is er aan de hand?" vraagt ze. "Sja meisje, het is niet zo leuk om te vertellen aan je, maar je moeder heeft een ongeluk gehad. Ze ligt nu in het ziekenhuis. Er is maar een kleine kans dat ze het overleeft". Renske kijkt stomverbaasd. Haar vader legt uit wat er precies gebeurd is, maar Renske kan het niet bevatten. Dat gebeurt met andere mensen, maar niet met haar of met haar moeder! Natuurlijk wil ze meteen naar haar moeder in het ziekenhuis, maar het bezoekuur is al lang voorbij. Ze zal moeten wachten tot morgen.


5 – 06/02/2010

Renske wordt wakker met een misselijk gevoel. Ze gaat naar beneden en pakt een kop thee. Dan komt haar vader ook naar beneden. Zijn gezicht is behuild, en Renske weet het meteen. "Schat," begint hij, maar Renske valt hem in de reden. "Is mam dood?" Vader twijfelt, maar moet ja knikken. "Gisteravond om half 12 's avonds is ze overleden aan haar verwondingen". Renske staart voor zich uit. Wat moet ze nu doen? Waar moet ze heen? Heel haar wereld stort in elkaar. Ze kijkt naar haar kop thee, en ziet steeds meer druppels tranen in haar mok komen. Dan ineens komt alles eruit. Snikkend werpt ze zich op de tafel en ze schokt helemaal van het huilen. Ze voelt haar vaders arm op haar rug, en even later zitten ze op de bank en proberen ze elkaar te troosten. Dan wordt er ineens gebeld. Vader en dochter kijken elkaar aan. Dan staat Renske op, neemt de telefoon op en zegt niets. Ze houdt haar hand op de telefoon en zegt: "Het is school, waar ik blijf..." Ze geeft de telefoon aan haar vader, en die zegt heel kort dat Renske vandaag wegens het overlijden van haar moeder niet op school komt. Het gesprek is al snel beëindigd, en verdrietig staart vader voor zich uit. "We moeten het de familie en vrienden maar eens gaan vertellen. Er moet natuurlijk nog van alles geregeld worden, wat betreft de begrafenis en zo." Renske knikt. "Pap? Wil jij het alsjeblieft vertellen aan de familie enzo? Ik denk niet dat ik dat kan eigenlijk..." Vader knikt en Renske kijkt iets opgeluchter. De een wordt geboren, de ander sterft. Dat soort dingen gebeuren nou eenmaal. Maar allebei tegelijk op een dag? Waar je zelf ook nog mee te maken hebt? Dat wordt, zoals je wel kunt begrijpen, te heftig voor Renske. De rest van de dag zit ze op haar kamer, te huilen, en foto's van haar moeder aan het zoeken. Heel haar kamer plakt ze er vol mee. Nooit, maar dan ook nooit, zal ze haar moeder vergeten. Dat is ongeveer het enige wat ze nog voor haar moeder kan doen.