Het Begin:
Het is alweer de zoveelste dag van het nieuwe schooljaar en de docent ziet weer die lege plek in de klas.
Hij weet wie er zou moeten zitten, maar ook dat diegene nog nooit aanwezig is geweest tijdens een les. De leraar vraagt zich daarom ook sterk af of die lege plek ooit nog eens opgevuld zal worden door de student die er eigenlijk zou moeten zijn. Iedere dag opnieuw hoopt hij ook op dat wat hij weet dat niet zal gebeuren.
Het is misschien ongewoon dat een student die nooit aanwezig is, zolang bezig kan zijn met zijn opleiding, maar Christoffer is de uitzondering op de regel: ondanks zijn afwezigheid, maakt hij wel de toetsen zonder een fout te maken, (tja de toetsen worden via internet gemaakt en kan hij dus ook thuis maken) en ook hij levert om de drie tot vier weken een verslag in van hoog universitair niveau.
Daarbij komt dat hij een verklaring heeft van de dokter dat hij overdag zijn huis niet mag verlaten, iets dat vrij ongewoon is maar ja, als de dokter het zegt zal het wel zo zijn…
Ondertussen wordt er door de administratie puur uit gewoonte, maar tevergeefs naar Christoffer gebeld met de vraag of hij vandaag misschien naar school zal gaan. En zoals altijd neemt een jongen, met een hese stem de telefoon op en geeft ook zoals gewoon hetzelfde antwoord: “sorry, ik kan niet naar school vandaag, ik zal levend verbranden”.
Thuis zat Christoffer, zoals iedere andere dag, achter zijn laptop op zijn zolderkamer te werken aan het huiswerk dat hij van zijn leraar heeft gekregen en ook zoals altijd was het binnen een klein halfuur klaar.
Hierna ging hij ook weer, ook zoals altijd, op internet zoeken naar een nieuw onderwerp voor een nieuw verslag.
Normaal gesproken maakte hij altijd verslagen over quantum-fysica, radiologie, nano-technologie en andere natuurkundige onderwerpen… maar vandaag ging alles veranderen.
Want nooit had hij echt contact met mensen van buitenaf, overdag moest hij altijd binnen blijven vanwege zijn zonneallergie en zijn “dorst” zoals hij het noemde.
Het doorbreken van de cirkel:
Het nieuwe onderwerp zal nu gaan over de productie van kunstmatig bloed!
De zonneallergie waar Christoffer last van heeft is veel minder serieus dan, wat hij mensen om hem heen verteld, het is in feite zelfs heel gemakkelijk te omzeilen met zonnebrand crème factoor 30, wat in principe bijna overal te halen is.
De ware rede waarom Christoffer niet naar buiten durft is omdat hij eigenlijk een "vampier" is. Hij is niet van het soort zoals Bram Stoker dat heeft geschreven in zijn boek Dracula, maar meer iemand met een bloedziekte.
Door een mutatie in zijn DNA kan Christoffer zelf geen Hemoglobine en een paar andere essentiële eiwitten aanmaken.
Daar staat wel tegenover, dat er een ander eiwit wordt aangemaakt waardoor hij de drang krijgt om bloed van andere mensen tot zich te nemen.
Dit heeft hij gelukkig opgelost met een paar "contacten" bij de bloedbank, maar dit is alleen genoeg om de ergste dorst te stillen, zodra hij in de buurt van andere mensen komt slaat zijn lichaam op hol en raakte hij in een "frenzy", dan wordt hij oncontroleerbaar.
Maar nu heeft hij zojuist op internet een experimentele manier gevonden om kunstmatig bloed te kunnen produceren, zodat hij niet meer afhankelijk hoeft te zijn van anderen.
En daarbij komt, dat dit ook gebruikt kan worden om patiënten die met spoed bloed nodig hebben omdat ze dit bijvoorbeeld tijdens een ongeluk zijn verloren.
Na een paar uur verschillende artikelen en publicaties op pubmed door te hebben gelezen had Christoffer genoeg inspiratie gevonden om te experimenteren. Hierna had hij de kelderruimte, die voorheen nooit gebruikt werd, in te richten voor een minilaboratorium. Waar hij alle apparatuur vandaan haalde blijft een mysterie, maar hij kreeg het voor elkaar. Dit was ook de eerste stap, in het doorbreken van zijn oude leefstijl.
De volgende dagen, was hij alleen nog maar bezig met zijn "project" en maakte hij zijn huiswerk niet meer, hij nam ook de telefoon niet meer op
Het duurde daarom ook niet lang voordat zijn leraar bij hem voor de deur stond.
Toen hij aanbelde, hoorde hij wat gestommel en deed er een jongen open; hij had lang zwart haar, een lijkbleke huid en helder groene ogen.
"uuhm, kan ik je ergens mee helpen?" vroeg de jongen, de leraar antwoordde met zijn vraag: "hallo, ik ben Mr Wouters, ben jij toevallig Christoffer?"
"uuhm ja, dat ben ik" antwoordde Christoffer denkend wie de man zou zijn, hij kon zich vaag de naam Wouters herinneren, maar kon er geen gezicht aan plakken, in het bijzonder omdat hij normaal geen persoonlijk contact heeft met anderen. "Kan ik u ergens mee helpen?" vroeg hij maar voorzichtig.
"Ik vroeg me af hoe het met je ging, omdat ik je nooit in de les heb gezien, en jij de laatste paar dagen helemaal niets meer van je hebt laten horen. Normaal ben jij altijd als een van de eerste bent die zijn huiswerk inlevert en dat ook nog foutloos hebt gemaakt, maar nu heb je al bijna een week niks meer ingeleverd en was ik bang dat je een ongeluk zou hebben gehad of zo, maar gelukkig is dat niet het geval". Voegde hij er meteen achteraan.
Het begon Christoffer te dagen wie de man was en wat hij van hem moest hebben, en lachte stil om de opmerking die de man maakte: een ongeluk? Christoffer? Al zou hem iets zijn overkomen, zijn wonden genazen bijna direct nadat ze waren aangebracht, dus wat zou hem nu kunnen overkomen, hah.
"Het spijt me, dat ik zo lang onbereikbaar ben geweest, ik heb het de laatste dagen druk gehad met een nieuw project waar ik mee bezig ben geweest, het is misschien minder dan mijn voorgaande verslagen, maar ik ben er van overtuigd dat het nuttig is." Gaf Christoffer als antwoord.
"Natuurlijk ben ik niks anders van je gewend, maar zou je niet eens overwegen om een keer naar school te gaan?" Vroeg Mr Wouters voorzichtig "Je zult er misschien niet veel nieuws leren op wetenschappelijk vlak, maar ik weet zeker dat contact met anderen goed voor je zal zijn" dit laatste zei hij niet erg hard, maar Christoffer had het zeker gehoord en wist dat het iets was, wat hij eigenlijk al jaren had gewild, maar nooit had gekund vanwege zijn angst. Maar nu dat bijna voorbij was, werd hij toch nerveus. Hij had er misschien al jaren van gedroomd, maar nooit echt bij stilgestaan dat het ook werkelijkheid zou kunnen worden.
"Nouja, uuhm, ik zou eerst mijn project af willen werken meneer" antwoordde Christoffer, "Ik ben namelijk bang, dat wanneer ik nu naar school zou gaan, ik mijn project zal vergeten, terwijl dit voor mij heel belangrijk is." Mr Wouters was hierdoor enigszins verbaasd van Christoffer's opmerking, omdat hij eigenlijk een nee had verwacht. "echt waar? Ik verheug me dan op je eerste dag op school dan"
Eindelijk naar school:
Zo gingen er nog twee weken voorbij en lukte het om kunstmatig bloed te produceren. Alleen was het nog niet in de hoeveelheid die Christoffer eigenlijk wilde hebben.
Uiteindelijk stond Christoffer die bewuste maandag in de deuropening van het klaslokaal. "sorry, dat ik laat ben, ik had nog een paar dingen, die ik thuis moest afhandelen"
De hele klas keek op en iedereen vroeg zich af wie die jongen was, omdat niemand Christoffer eerder had gezien. Ook de leraar keek verbaasd op, maar dan meer verbaasd in de vorm van vreugde en stelde Christoffer voor aan de klas: "Okeey klas, dit is Christoffer, hij heeft door ziekte niet aanwezig kunnen zijn tijdens de lessen en zal vanaf vandaag zoveel mogelijk van de lessen meedoen met de rest van de klas."
Christoffer ging snel op de lege plek in de klas zitten en probeerde niet op te vallen, hoewel dat niet helemaal lukte, omdat het moeilijk is om te doen alsof je een gat bent.
Gelukkig ging Mr. Wouters snel weer verder met de les, biologie was het nu en het onderwerp was erfelijkheid. Iets waar Christoffer zich vaag van kon herinneren dat hij hier al ongeveer vijf, misschien zes, verslagen van had geschreven. Eigenlijk was het dus doodvermoeiend saai, omdat hij toch alles al snapte. Christoffer keek maar wat rond in de klas en bestudeerde zijn klasgenoten. Het was niet echt bijster interessant of iets, maar het kon handig zijn om te weten hoe "normale" leerlingen in de les zaten. Die informatie kon wel eens handig zijn om minder op te vallen. Jammer genoeg kwam Christoffer er al heel snel achter dat iedereen zich anders gedroeg en het juist op valt als je hetzelfde doet als de rest: niet doen dus...
Contact...
Voordat Christoffer er erg in had, begon de leraar al huiswerk op te geven voor de volgende les. Snel pakte Christoffer zijn pen en een stukje papier om het huiswerk op te schrijven. Christoffer werd even aangetikt door iemand naast hem, het was een meisje iets jonger dan hij, ze had haar lange rode haar los hangen, "hi, jij heet toch Christoffer? Ik heet Emely. Heb je misschien zin om straks na school samen met mij huiswerk te maken? Ik durf te wedden, dat je er weinig van hebt begrepen omdat je zolang niet op school bent geweest".
Christoffer moest even lachen om die opmerking, maar ging toch in op de uitnodiging; "Dank je, uuhm, Emely, was het? Ik denk niet dat het nodig is ofzo, maar het lijkt me wel leuk om samen met iemand anders huiswerk te maken.", dat is wat Christoffer eigenlijk wilde zeggen, het kwam er alleen heel vreemd uit. Gelukkig begreep Emely wat Christoffer bedoelde.
De volgende lessen verliepen redelijk hetzelfde, Christoffer zat steeds weer de rest van de klas te observeren, omdat de lesstof iets was dat hij allang kende dankzij zijn zelfstudie. Tijdens het tussenuur ging hij samen met Emely werken aan het huiswerk, niet alleen dat van biologie, maar ook dat van engels en wiskunde, wat ze hiervoor net hadden gehad. Emely was eigenlijk stom verbaasd, dat het Christoffer zo makkelijk afging, omdat ze eigenlijk verwachtte dat hij bijles nodig zou hebben en nu de rollen eigenlijk waren omgekeerd: Emely snapte vrij weinig van de wiskunde (wat met name ging over afgeleide bepalen en de toepassing ervan) en de grammatica van engels was ook niet bepaald haar sterkste kant.
Alles verliep verder erg soepel en naar Christoffer' s mening eigenlijk net iets te; normaal kon hij niet langer dan een klein uurtje in gezelschap zijn met anderen zonder complicaties en nu was hij al ruim vier, misschien zelfs al vijf uur onder de mensen en dan al gelijk te midden van een klas van circa 30 man.
Christoffer begon stiekem een paar opties te overwegen; een daarvan was zichzelf ziekmelden en problemen voorkomen, wat dus inhoudt dat hij wegloopt voor het probleem, de tweede was doorgaan tot het bittere eind en kijken waar de grenzen liggen, hij kende immers het gevoel wanneer zijn "dorst" optrad en dan kon hij altijd nog op tijd weggaan. Hij nam een risico en koos de tweede optie.
De dorst:
"aah, dus de afgeleide van f(x)= 54X^4- 24X^3- 64X is dus gewoon f'(x)= 216X^3- 72X^2- 64, en de toppen van f(x) liggen dus op f'(x)=o, wat dus 0=216X^3- 72X^2- 64 0= 27X^3- 9X^2- 8 en dat zou dan verder eventueel met mijn grafische rekenmachine uitgerekend kunnen worden.
Nu begrijp ik alles opeens" vertelde Emely heel uitgelaten; "dit zou je vaker moeten doen met de andere klasgenoten!!!"
Christoffer voelde zijn gezicht warm worden en dacht dat hij zou gaan blozen, hoewel hij wist dat hij dat niet kon vanwege zijn bloed. Plotseling begon Christoffer zich niet goed te voelen. "shit, nee, niet nu... alsjeblieft niet nu..." dacht Christoffer in zichzelf, maar hij wist dat het al bijna te laat was; hij voelde zijn dorst opkomen, zijn "dorst" die waarschijnlijk getriggerd...
"sorrie ik moet weg, ik moet nu weg..." zei Christoffer snel en probeerde zijn spullen te pakken, maar Emely wilde hem tegenhouden; "huh, waarom? We hebben zo les en het ging net zo goed."
Christoffer negeerde de vraag en rende de school uit en zocht naar een plekje waar niemand was en hoopte dat het gevoel over zou gaan...
Op zo'n kleine vijftig, zestig meter van de school wist hij een parkje te vinden en ging daar ergens in de bosjes liggen hopend dat er niemand in de buurt zou komen en al helemaal hopend dat niemand hem zou vinden.
Maar zo goed als de dag begon, zo slecht zou het ook eindigen; "heey ventje, moet jij niet naar school?" een man van ergens rond de dertig jaar sprak Christoffer aan, hij had lang vet warrig haar, hij rook alsof hij in jaren niet in bad is geweest en ook aan zijn kleren was duidelijk te zien dat hij op straat leeft. Christoffer keek de man recht in zijn ogen aan, alsof hij in trance was. De man schrok wat af van de emotieloze uitdrukking, maar besloot er zich niks van aan te trekken, hij wilde zijn vraag herhalen tot hij de ogen van Christoffer beter zag; in plaats van helder groen, de kleur die Christoffer's ogen normaal gesproken hebben, waren ze nu vuurrood. De man wilde zich omdraaien om weg te gaan, maar het was al te laat: Christoffer verloor zijn controle en viel de man aan. Hij ging heel efficiënt te werk door de man met een precieze klap in de nek; de man had geen kans en was op slag dood. Hierna zette Christoffer zijn tanden in de nek van de man en dronk zoveel mogelijk van het bloed als dat er in de man zat.
Pas toen de laatste druppel uit het lichaam gedronken was, kwam Christoffer weer bij kennis.
Hij raakte in paniek, omdat hij wist wat hij had gedaan, maar geen flauw idee had wat nu te doen... Hij besloot het lichaam ergens ver in de bosjes neer te leggen en hoopte dat niemand hem op de korte termijn zou vinden. Pas toen Christoffer er zeker van was dat de man redelijk gecamoufleerd was, rende hij naar huis en liet hij bij de administratie weten dat hij weer ziek was en dat hij de komende week niet op school zou zijn.
Mr Wouters die dit nieuws te horen kreeg, was teleurgesteld, hij had heel erg gehoopt dat die ene dag op school, goed zou zijn geweest voor Christoffer.
Oude gewoontes slijten niet:
Sinds zijn eerste dag op school, is Christoffer zijn huis niet meer uitgeweest, sterker nog, hij zat nu alleen nog maar in de kelder, werkend aan zijn "project", aan het kunstmatige bloed.
Hij dacht dat het goed genoeg was, om mee te kunnen leven, maar hij merkte dat het hem alleen maar moeilijker maakte. Het was veiliger om het niet te gebruiken, dan wel.
Christoffer had namelijk voordat hij het kunstmatige bloed gebruikte altijd een uur de tijd om de veiligheid op te zoeken voordat zijn "Frenzy" zou beginnen, bij het gebruik van het kunstmatige bloed, dat hij sinds kort had omgedoopt naar "Hybris", vernoemd naar het Griekse woord voor overmoedigheid. Dat is ook het gevoel dat hij er bij had.
Ondanks de weken aan onderzoek, waar het probleem zat, kon Christoffer maar niet vinden waarom het door hem gemaakte "Hybris" anders was dan normaal bloed. Het had namelijk dezelfde dichtheid en viscositeit er zaten ook erytrocyten en leukocyten in (in de volksmond zijn dat rode en witte bloedcellen) het was zelfs in de standaard verhouding, en hoe vreemd het ook klinkt, het was gebaseerd op Christoffer's DNA.
"wacht... mijn DNA!? Betekend dit misschien, dat er nog iets is, waardoor ik anders ben dan andere mensen?" Christoffer wist nu wat hem te doen stond; Hij maakte een karyogram en voerde verschillende gel-elektroforeses uit en keek waar zijn DNA verschilde van andere personen, zoals hij al verwachte zat er een verschil in chromosoom 6, maar wat hij ook ontdekte, was dat zijn DNA niet overal gelijk was. In de ene helft van Christoffers lichaam was dit chromosoom groter, dan aan de andere kant.
Waarom hij dit nog niet eerder had opgemerkt was hem nog een raadsel, maar hij wist nu waar het probleem zat: het grotere chromosoom maakte het onbekende eiwit, welke Christoffer had gedoopt tot "Plegine", wat een samenvoeging is van het griekse woord voor vloek, wat Plege is, met de suffix, het achtervoegsel, voor een eiwit, -ine.
Voorheen had Christoffer altijd gedacht, dat hij geen hemoglobine aan kon maken, maar hij had zojuist bewezen dat het wel kon. De plegine echter, veranderde de structuur, zodat de hemoglobine werd omgezet naar iets anders, datgene wat hem zo gevaarlijk maakte.
Behalve de Hybris, moest Christoffer nog iets anders tot zich nemen, om als een normaal mens te kunnen functioneren, iets anders, maar wat...
Terug naar school?:
Het schooljaar was bijna halverwege en Christoffer was nog steeds bezig met het zoeken naar een oplossing voor zijn probleem. Ondertussen deed hij nog wel zijn huiswerk, maar niet meer dan een kwartier op een dag, wat de leraar snel merkte, het was dan misschien wel allemaal voldoende, maar niet meer zo perfect als dat het voorheen was.
In de klas werd iedere dag gevraagd door Emely hoe het met Christoffer was, omdat ze zich schuldig voelde, voor hem, want ze wist dat er iets was, ze wist het, maar niet wat.
Maar omdat niemand het eigenlijk wist, besloot ze actie te ondernemen.
Christoffer was nog bezig met een nieuwe test om te kijken hoe hij de plegine af kon remmen, toen hij de deurbel hoorde gaan, hij verwachtte vandaag niemand, maar deed toch open. Aan de deur zag hij iemand die hij helemaal niet had verwacht, iemand die hij eigenlijk liever niet aan de deur zag staan, maar toch was hij blij haar te zien.
Emely had gevraagd waar Christoffer woonde, omdat ze zich zorgen maakte over hem. Het was iets waar Mr Wouters zich erg in kon vinden, omdat hij hetzelfde een paar maanden geleden ook had gedaan.
“Hoi Chris” zei Emely verlegen, omdat ze niet helemaal wist wat ze moest zeggen of doen, “gaat het goed met je? We maken ons zorgen over je, omdat je al bijna een half jaar niet meer op school bent geweest.” Christoffer was aan de ene kant blij dat hij kennelijk toch ergens bij hoorde, of dat anderen dat gevoel in ieder geval hadden, maar dit maakte het hem juist nog moeilijker, omdat hij zelf gewoon wist, dat hij eigenlijk nergens bij kon horen, nergens bij mocht horen, omdat hij anderen in gevaar zou brengen.
Maar nu hij Emely zag en hoorde, wist hij wat hij wilde; en dat was horen bij een groep.
Christoffer nodigde Emely uit om naar binnen te komen omdat hij voelde dat hij behoefte had aan gezeldschap om zich heen.
Want in de tijd dat hij alleen thuis was, voelde hij steeds een knagende leegte in hem, waarvan hij niet kon plaatsen wat het was, niet tot hij Emely zag.
Hij wist ook wat hij morgen zou gaan doen, morgen zou hij weer naar school gaan, maar niet onvoorbereid.
Hybris 0-
Christoffer had samen met Emely het huiswerk van de afgelopen week gemaakt en doorgekeken en eventueel verbeterd en ergens rond een uur of zes waren ze klaar en moest Emely naar huis toe. Eigenlijk moest ze om vijf uur al thuis zijn, maar waren ze de tijd helemaal vergeten en had Emely een paar boze ouders aan de telefoon gehad.
Emely nam afscheid van Christoffer en hoopte dat hij morgen naar school zou komen. Toen Emely de deur uit was, wist Christoffer ook direct wat hij moest doen: het was misschien niet ethisch, maar hij had stiekem wat DNA van Emely afgenomen toen ze niet op lette. Het glas waar ze uit had gedronken toen hij haar thee aanbood, het potlood waar ze onbewust op had gekauwd dat ze had laten liggen en die paar haren die Christoffer van haar blouse had gehaald. Ze konden allemaal worden gebruikt en het was zonde om het niet te doen, vond Christoffer.
In de afgelopen maanden had hij alle tijd gehad om de Hybris productie te vergroten, en nu had hij nieuw materiaal om mee te werken.
Toen Christoffer de eerste Batch had gemaakt, wilde hij puur uit nieuwsgierigheid de bloedgroep testen; en hij was erg verbaast over de uitslag. Emely bleek een vrij zeldzame bloedgroep te hebben, ze had namelijk bloedgroep 0-, dat inhield dat ze universeel bloed donor is. Christoffer besloot hierom, om deze variant van Hybris daarom ook te vernoemen naar de bloedgroep; Hybris 0-.
Een nieuw begin:
Een nieuwe dag is begonnen en Mr Wouters telt het aantal studenten en ziet dat er maar één student mist, zoals gewoonlijk. "nee, dat is niet helemaal waar, naast Christoffer was er een tweede student die vaak ziek is". Voor de zekerheid ging Mr Wouters de namenlijst langs, omdat hij ervan overtuigd was dat er twee studenten afwezig waren. Maar het klopte, er is maar één iemand afwezig en het was niet Christoffer, die afwezig was. Het duurde even voordat Mr Wouters het doorhad, net als de rest van de klas trouwens, iedereen zag dat er een lege plek was, maar die lege plek zat ergens anders dan ze gewend waren.
Christoffer voelde zich eigenlijk niet erg gemakkelijk en dat is in zijn situatie zeer begrijpelijk: Hij werd aangekeken door iedereen in de klas en hij werd volgegooid met vragen over wat er aan de hand was, waarom hij niet op school was en of hij nu wel op school blijft. Christoffer wist helemaal niet hoe hij moest reageren en antwoorde maar dat hij niet op school kon komen vanwege "persoonlijke omstandigheden" en dat hij hopelijk in ieder geval de komende paar weken zoveel mogelijk aanwezig wilt zijn. Ondertussen vroeg Christoffer zich af, wie er op de open plek hoorde. Hij was dan wel maar een keer aanwezig geweest, maar hij had toen zoveel mogelijk gezichten onthouden. Hij keek nog een paar keer de klas door en herinnerde zich iets over de jongen; hij had net als Christoffer lang haar, maar het zijne was blond en zat in een staart gebonden en de jongen zijn ogen waren zo blauw als dat Christoffer's ogen groen zijn. Toen Christoffer eraan dacht, kreeg hij een raar gevoel van binnen, het leek op hetzelfde gevoel als wat hij thuis had, de leegte die hij voelde, de leegte van eenzaamheid. Voordat Christoffer er erg in had werd het huiswerk alweer opgegeven; "huh, wat? Is de les nu al voorbij" dacht hij in zichzelf "ik kan me niet eens herinneren dat de les überhaupt al was begonnen..."
Christoffer voelde een propje tegen zijn hoofd aankomen, welke wonderbaarlijk voor zijn neus op zijn bureau bleef liggen. Toen hij het propje open vouwde, herkende hij hierin het handschrift van Emely; "Aarde aan Chris, de les ging vandaag over de hormoon werking van het menselijk lichaam en de plek waar je naar staarde was van Lucas, de meest stille jongen van de klas, dat is als we jou niet mee tellen, that is."
Christoffer keek onschuldig naar Emely, met een blik in zijn ogen die zeiden: "Meid, waar heb je het over", maar ondertussen voelde hij schaamte in zich opkomen.
Ondertussen bedacht Christoffer zich iets cruciaals; de vorige keer had hij een soortgelijk gevoel; en door het briefje dat hij kreeg legde hij een verband tussen twee dingen: Plegine en emoties, sommige eiwitten worden getriggerd door emoties, wat als plegine vrij komt door schaamte...
"sorrie, ik ben zo weer terug" verontschuldigde hij zich naar Emely en snel rende Christoffer naar de WC, waar hij vervolgens in zijn tas zocht naar de "Hybris 0-", waarvan hij er vandaag extra van mee had genomen, onder het mom van; "voor het geval dat..."
de rollen omgekeerd?:
Tijdens het tussen uur, waren Christoffer en Emely bezig met hun huiswerk, het duurde niet erg lang voordat het tweetal uitbreidde naar een groepje van acht, ieder met zijn eigen sterke punten. Waar de een een held was in wiskunde, die vervolgens faalde in engels, was een ander juist goed in scheikunde, die juist bagger presteerde bij natuurkunde. En dan had je natuurlijk Christoffer die qua vakken perfect scoort maar zijn eigen uitdaging heeft, een uitdaging die niemand natuurlijk hoeft te weten.
Het uurtje met zijn allen aan het huiswerk zitten, was behoorlijk vruchtbaar, want Christoffer hoorde over een idee om bij Lucas langs te gaan, omdat hij regelmatig ziek was.
Na de laatste les stonden er uiteindelijk acht mensen bij Lucas voor de deur, iets dat eigenlijk een te grote groep is voor een ziek iemand, maar wie denkt daar nu bij na?
Het duurde even voor er open werd gedaan, maar na een paar minuten stond Lucas voor de deur; hij had een ochtendjas aan, zijn lange haar stond bijna letterlijk alle kanten op en zag eruit alsof hij in dagen niet had geslapen. Hij was verbaasd met over de groep mensen bij hem voor de deur en al helemaal verbaasd over een bepaald gezicht dat hij herkende. Van iedereen die er was, had hij Christoffer niet verwacht, omdat hij hem maar een keer eerder had gezien.
Lucas wilde iedereen bedanken en iedereen naar huis sturen, maar hij deed het niet, waarom? Hij had geen idee, maar waarschijnlijk had Christoffer er iets mee te maken. Normaal had Lucas niets met anderen, maar die ene keer dat Christoffer op school was geweest, had een impact gemaakt op hem. Dat was de dag geweest dat hij bewust werd van de leegte in de klas. Maar het had ook iets anders veranderd.
Lucas nodigde iedereen uit om binnen te komen, en iedereen volgde, ook Christoffer, die zich nog nooit zo ongemakkelijk voelde, maar dit gevoel van ongemak, was iets anders dan hij eerder had meegemaakt, het was een prettig gevoel.
Binnen bood Lucas iedereen thee aan en gingen ze gezamenlijk huiswerk maken en vertelde ze Lucas wat hij had gemist op school, het viel Christoffer op, dat Lucas erg snel leerde, maar ook dat er iets anders was aan Lucas en met anders bedoelde hij ook, anders dan alle anderen. Echt anders, net als hij zelf.
Hallo, dit is mijn probleem:
Het huiswerk was al snel af en het merendeel van de groep was al naar huis terug gegaan, Christoffer en Emely waren als enige overgebleven en praatten nog wat na over hun hobby's en dergelijke.
Emely schijnt zo in haar vrije tijd veel te knutselen, ze had thuis een doos vol liggen met zelfgemaakte sokpoppen, allemaal gebaseerd op (oud)-Klasgenoten van haar. Nu was ze bezig met een pop die was gebaseerd op Christoffer. Christoffer moest er wel om lachen, omdat hij het een rare hobby vond. Christoffer wist eigenlijk niet wat hij moest zeggen over zijn hobby, want behalve school, was hij bezig met zijn medicijn ontwikkelen, maar dat kon hij niet zomaar vertellen. "Ik heb niet echt een hobby," gaf Christoffer maar toe, "ik ben eigenlijk veel bezig met school enzo." Emely geloofde het eigenlijk niet en begon wat te pushen, "het kan niet dat je geen hobby hebt, iemand als jij is zo klaar met huiswerk, er moet iets zijn dat jij doet behalve dat."
Christoffer begon op sneltrein tempo te denken wat hij moest zeggen, en bedacht zich snel dat hij kon zeggen dat hij bezig was met een scheikunde project.
Lucas scheen er wel in geïnteresseerd te zijn, scheikunde en biologie schenen zijn sterke vakken te zijn, hij vroeg of hij een keertje langs kon komen.
Christoffer was even verbaasd, hoewel dat even misschien wel zacht uitgedrukt was. Hij wist ook niet wat voor antwoord hij moest geven en stemde er uiteindelijk mee in. Vervolgens was het Lucas's beurt om over zijn hobby's te vertellen. "In de weekenden surf ik graag, en ik luister graag naar muziek en dat is het eigenlijk wel een beetje."
Emely die zo brutaal is als altijd vroeg naar zijn muziek smaak, iets waar Lucas even over nadacht. Het antwoord was eigenlijk heel simpel: "eigenlijk vind ik bijna alle muziek goed om naar te luisteren, hoewel mijn voorkeur ligt bij punk en hardrock." Iets dat Christoffer al was opgevallen, omdat hij in een kastje een paar cd's zag liggen van KISS en FalloutBoy.
"Wacht even, ik zet wel even cd op," zei Lucas toen hij opstond. Hij liep naar het kastje en zocht naar een CD van KISS, hij stond al snel met "Alive II" in zijn handen en zocht naar nummer 6 van de eerste CD. Al gauw herkende Christoffer de muziek en begon hij onbewust, net als Lucas mee te zingen.
"You need my love baby, oh so bad
You're not the only one I've ever had
And if I say I wanna set you free
Don't you know you'll be in misery"
Christoffer voelde zich niet goed worden en bedacht zich ineens hoe laat het was; het was zijn "dorst" die weer opspeelde. Hij moest opschieten en pakte zonder er bij na te denken de hybris weer uit zijn tas en sloeg twee porties achterover. Hopend dat dit voldoende was om zichzelf in bedwang te houden, nog steeds niet beseffend wat voor beeld het gaf bij Emely en Lucas.
Uit de kast gekomen:
“Ieeeew, wat is dat?” gilde Emely “Is dat wat ik denk dat het is?”
Lucas keek wat minder verbaasd maar was toch even geschrokken van wat er gebeurde.
Christoffer had nu pas door wat hij deed en schaamde zich voor zijn actie; “sorrie, ik moet weg” en nog voor iemand iets kon doen was Christoffer bijna de deur uit.
Hij wist dat hij nog steeds gevaarlijk was en zocht nog een portie Hybris om de grootste “dorst te lessen”. Voor hij er erg in had rende hij tegen iemand op; hoe kon Lucas nu voor hem staan? Christoffer kon veel harder rennen dan een gemiddeld persoon en Lucas zou ziek zijn, dus absoluut niet in staat moeten zijn om hem in te kunnen halen…
“Ik raad je aan om snel naar binnen te gaan” zei Lucas “en haal het niet in je hoofd weer zo lang weg te blijven van school. Ik weet niet of ik dat nog zou overleven…”
“maar… huh… wat?” stamelde Christoffer “je hebt nog niets gezien van mij, hoe kun je nu al zeggen dat je niet overleeft zonder mij? Het omgekeerde is logischer.”
“kom morgen alsjeblieft terug… geloof me… blijf alsjeblieft niet weer weg” smeekte Lucas en pakte Christoffer vast, met zijn armen rond Christoffers middel. “laat me niet achter”
Christoffer wist niet wat er met hem gebeurde, hij was aan de ene kant gestrest, maar ook heel kalm. Hij wilde Lucas eigenlijk niet loslaten, maar hij wist dat hij niet langer bij hem kon zijn, hij was daar te gevaarlijk voor nu. Lucas keek Christoffer nog een keer aan in zijn ogen, Christoffer zag dat Lucas’s ogen begonnen te tranen, maar er was nog iets. De helder blauwe kleur van zijn ogen, waar is het blauwe heen? In plaats van blauw begonnen ze bruin te worden, nee niet bruin, goud kleurig waren ze.
“Ik ben ook anders” fluisterde Lucas, “maar nu moet je naar huis...”
Christoffer wist niet wat hem was overkomen en ging verdwaasd naar huis.
Thuis aangekomen merkte hij dat de “dorst” voorbij was, terwijl hij niets had gedronken sinds hij wegrende bij Lucas. “wat was er gebeurd onderweg?”
Hij probeerde het antwoord te vinden, terwijl hij gehypnotiseerd werd door het licht van de maan.
Was er iets gebeurd dan?:
Christoffer kon 's nachts geen oog dicht doen, steeds weer zag hij het gezicht van Lucas voor zich, steeds weer hoorde hij die paar woorden uit zijn mond komen; "ik ben ook anders."
Ondanks zijn voornemen van de vorige avond pakte hij toch zijn tas in en ging hij naar school. Hij werd vrolijk begroet door iedereen, zelfs door Emely.
Alles was zoals gister ook was, nouja, bijna alles, vandaag was Lucas ook aanwezig.
Tussen de lessen door, bood Christoffer zijn excuses aan, aan Emely, over zijn gedrag van de vorige dag. "huh, gister? Was er iets geberud dan?" vroeg ze verbaast. "weet je dat niet? Gister bij Lucas?" vroeg Christoffer nog eens. "wat gister? Gister zijn we na school gewoon naar huis gegaan, ben je wel wakker?" "huh, ik zou toch zweren dat... Nouja, ik zal het wel hebben gedroomd ofzo, denk ik"
Tijdens de pauze kwam Lucas opeens aanlopen, "kan ik je even spreken? Alleen?" "huh, uuhm prima denk ik?" Lucas nam Christoffer mee naar een leeg plekje ergens op de bovenste verdieping; "hier zit ik normaal tijdens de pauzes," vertelde hij, "iedereen vind het te ver enzo. Daarom is het hier altijd zo rustig." Maar uit het niets pakte hij Christoffer weer vast om zijn middel. "ik ben zo blij dat je weer terug bent, ik heb me zo eenzaam gevoelt." Christoffer was helemaal van de kaart, niemand uit de klas kon zich herinneren dat ze de vorige dag bij Lucas langs zijn geweest, waardoor Christoffer er vanuit ging dat het waarschijnlijk een droom was geweest, en nu blijkt Lucas er alles nog van te weten.
"Wat is er gister gebeurd?" Nog voordat Christoffer het doorhad, was de vraag al ontsnapt. "niks dat jij niet meer weet.", dat was het cryptische antwoord dat hij kreeg.
Lucas drukte zich dichter tegen Christoffer aan, die nog steeds verward was. Hij had altijd gedacht, dat hij doorhad wat er allemaal gebeurde, maar na gisternacht was zijn hele wereld op zijn kop gezet... "nee, niet sinds gisternacht, het is eerder begonnen, toen ik het idee kreeg voor Hybris veranderde mijn leven al."
Een droom?:
Lucas werd wakker, hij had zoals bijna iedere nacht van de laatste paar maanden dezelfde droom. Niet precies hetzelfde, maar er waren steeds weer twee elementen die terug kwamen; het eerste was die jongen, hij had nooit zijn naam kunnen achterhalen, maar hij kon hem alles van de jongen nog herinneren; zijn mooie lange zwarte haar, zijn ogen, helder groen als smaragden en zijn perfect gave huid... dat was wat het een droom maakte. Het tweede element echter was meer iets voor een nachtmerrie, hij werd iedere nacht weer aangevallen door een grote hond om precies te zijn was het een "saarloos wolfhond".
Normaal gelooft Lucas niet zo in dromen, maar als een droom steeds weer terug komt... dat zou toch iets moeten betekenen? Zeker als je de persoon in kwestie niet eerder hebt gezien of niet bang bent voor honden?
Lucas was ook nooit bang geweest voor honden, beter nog, hij hield ervan en hoe groter hoe mooier vond hij ook altijd.
Toen Lucas op de klok keek zag hij dat het pas half 6 was en hij wist dat de les pas rond half 11 begon. God was hij dankbaar dat de eerste les uitviel. Snel keek hij even wat buienradar vandaag over het weer te vertellen had; redelijk wat wind werd er voorspeld, geen regen (wat iedereen wel leuk vond) en temperaturen tussen de 10 en de 20 graden. Zeker niet verkeerd van Lucas, die zelf niet zo'n fan is van veels te hoge temperaturen.
Lucas pakte zijn surfspullen en ging naar het strand dat op ongeveer een klein half uurtje bij hem vandaan lag.
Het was dan wel redelijk windstil deze ochtend, maar het water had er vandaag zeker zin in. Het was nog donker en Lucas vroeg zich af of de maan nog te zien was, het gaf hem altijd een rustig gevoel als hij naar de maan keek. Vandaag was de maan echter niet te zien; "owja, het was vandaag nieuwe maan, het begin van de nieuwe cyclus".
Na een uurtje ofzo was Lucas uitgesurfd en ging hij aan de kant liggen, om wat na te genieten van het water, de wind, de zon, die ondertussen door begon te breken.
Hij wist al hoe laat het bijna was, hij wist dat hij nu eigenlijk naar huis moest, maar hij bleef nog even liggen. Er was ook niets in de wereld zo rustgevend als dit; na het surfen, rustig langs de kant genieten van het water en de wind...
De rust duurde jammer genoeg niet lang, vanuit het niets kwam er een hond op Lucas afgestormd. Lucas keek er niet van op, omdat er wel vaker mensen hier hun hond uitlaten. Het viel Lucas wel op dat dit niet bepaald een doorsnee hond is, deze was toch al snel een kop groter dan de gemiddelde huis-, tuin- en keukenhond.
Lucas zocht naar een stok of iets om mee te kunnen spelen met de hond, in de veronderstelling dat, dat was wat de hond wilde doen...
Het werd snel zwart voor de ogen van Lucas en het enige dat hij nog voelde was een brandende pijn in zijn schouder, daar waar de hond hem beet.
Waar de dromen ophouden:
Lucas was weer bijgekomen, hij zag dat hij in een witte ruimte lag en voelde aan zijn schouder er was weinig te zien, behalve een gigantisch litteken en een paar hechtingen.
De zuster zag dat Lucas was bijgekomen en vertelde hem wat er was gebeurd; hij was aangevallen door een wild dier en werd gevonden door iemand die daar toevallig zijn hond uitlaatte. Hij had direct de alarmdiensten gebeld, omdat je dood zo bloeden. Gelukkig was het minder erg dan we dachten, want tegen de tijd dat je hier was, was het bloeden al gestopt.
De zuster bleef maar doorratelen over wat er was gebeurd en Lucas had er allang zijn aandacht niet meer bij, hij probeerde uit te zoeken hoe laat het was en wanneer het was, leek hem ook wel praktisch om te weten, want het voelde voor hem alsof hij een week daar heeft gelegen. Hij zag toevallig een kalender staan en zag, tot zijn grote verbazing, dat het nog steeds dezelfde dag was en aan het horloge dacht hij overduidelijk af te kunnen lezen dat het nog net geen 10 uur was.
"uuhm, mag ik weer naar huis toe? Ik bedoel, het is al bijna genezen zei u zojuist" zei Lucas op een misschien iets te overdreven beleefde toon, iets waar hij zelf heel goed in is. Het werkte wel vaak, dus waarom nu niet.
De zuster zag er geen probleem in, maar wilde eigenlijk eerst om de mening van de dokter vragen, die nu eigenlijk "in bespreking was" en niet gestoord wilde worden. (de dokter zat op zijn kamertje een kruiswoord puzzel op te lossen en wilde gewoon niet gestoord worden). Lucas mocht uiteindelijk naar huis gaan, maar moest de komende tijd wel opletten voor zijn schouder, omdat de wond nog niet helemaal was genezen.
Met een beetje haasten lukte het Lucas om op de meest wonderbaarlijke wijze alsnog op tijd aan te komen voor de eerste les, dat vandaag dus biologie was in plaats van geschiedenis, want die les was uitgevallen. Nadat Mr Wouters het namen rondje had gedaan, kwam er iemand de klas binnen lopen. Toen Lucas het gezicht van de jongen zag sloeg zijn hart een paar slagen over, zo voelde het; hij was letterlijk de jongen uit zijn dromen.
een nieuwe cyclus:
Lucas was de hele dag mentaal afwezig bij de lessen, het enige dat hij nog kon was denken en fantaseren over wie Christoffer was. Fantaseren was voor Lucas dan misschien niet helemaal het juiste woord; hij kende Christoffer al een half jaar uit zijn dromen. Als hij aan iemand in één woord had moeten omschrijven hoe Christoffer was, dan was zijn antwoord geweest: ik zou hem te kort doen, door hem maar in één woord te omschrijven, maar "engel" komt het dichtst in de buurt.
De komende dagen zat Lucas nog steeds in diezelfde trance in de school banken en werd hij zich steeds meer bewust van de lege plek in klas, steeds hopend dat hij Christoffer nog eens zou zien en iedere dag voelde hij zijn hart weer beetje bij beetje breken.
Iedere dag leek het alsof Lucas steeds minder energie had, dan de voorgaande dag. Als hij thuis kwam was zijn eerste actie het aanzetten van de radio op vol vermogen met harde muziek; de eerste paar dagen voldeed kiss nog wel, voor fatsoenlijke afleiding, maar naarmate hij de muziek vaker hoorde, begon hij deze te associëren met de leegte en ging hij op zoek naar andere hardere muziek, iets in de richting van korn en slipknot.
Hoewel de muziek steeds wel een beetje afleiding gaf, bleef de knagende leegte nog steeds ongevuld in Lucas's hart en werd hij 's nachts steeds weer gekweld in zijn slaap met dromen over Christoffer.
Dat was iets dat alles behalve bevorderlijk was voor zijn arme hartje...
Dit ritueel bleef zich de gedurende twee weken herhalen, tot de volle maan, welke Lucas's leven drastisch veranderde.
De dag van de volle maan, besloot Lucas om weer naar het strandje te gaan, het strandje waar hij die twee weken geleden was aangevallen door die wolf, waarvan het litteken nog steeds goed te zien was. Lucas wist niet waarom hij juist vanavond hierheen wilde, maar het was zijn gevoel dat hem daarheen bracht.
Hij ging weer langs het water liggen, op dezelfde plaats als waar hij eerder ook lag. Hij lag daar op zijn rug, luisterend naar de wind, hoe deze zong, het was een hypnotiserend geluid dat hem nooit eerder was opgevallen, kijkend naar de maan, die nog nooit zo helder was geweest, in de ogen van Lucas. De natuur was nog nooit zo prachtig geweest. En Lucas was vandaag voor het eerst in de afgelopen weken al zijn zorgen kwijt.
Na een paar uur te hebben gelegen, begon Lucas het erg warm te krijgen en kreeg hij steken in zijn schouder, zijn linker schouder wel te verstaan, de schouder waarin hij was gebeten door de wolf!
Het duurde niet lang voordat Lucas zijn bewustzijn verloor en het beest in hem de touwtjes in handen nam.
The morning after:
De volgende dag werd Lucas wakker, hij herinnerde zelf niets van wat er was gebeurd na de steken in zijn schouder, maar hij was ervan overtuigd dat het niet goed was. Lucas voelde de koude wind over zijn rug waaien en het duurde even voordat hij besefte dat zijn kleren als vodden om zijn lichaam heen hingen.
Lucas had er geen goed gevoel bij.
Toen Lucas naar huis wilde gaan, deed hij een gruwelijke ontdekking; zijn handen zaten onder het bloed... niet alleen zijn handen, zijn hele lichaam zat onder.
Lucas sprong gelijk het water in om het eraf te wassen, iets dat heel moeilijk gaat met bloed. Tijdens het wassen probeerde hij te achterhalen waar het bloed vandaan kwam, want ergens hoopte hij dat het van hem zelf was, maar hij merkte al snel dat hij, behalve zijn twee weken oude litteken, geen andere verwondingen had op zijn lichaam.
Na een paar uur schrobben met zand om het bloed van zijn huid af te krijgen, was lucas's huid niet meer rood van het bloed dat er eerst zat, maar nu van de irritatie door de wrijving van het zand.
Lucas ging zo snel mogelijk naar huis en hoopte dat niemand hem zo zou zien over straat. Het was gelukkig nog vroeg in de morgen, en sliepen de meeste mensen nog.
Het eerste wat hij deed toen hij thuis was, was naar school bellen, dat hij ziek was en niet naar school kon komen.
De volgende stap was dat hij zich opsloot op zijn kamer en hier ook de komende tijd niet meer uitdurfde.
<insert titel>
Lucas was nog steeds zijn kamer niet uitgekomen, bang voor wat er een paar nachten tevoren was gebeurd. Hij was de afgelopen 2 dagen niet op school geweest en liep een redelijke achterstond op.
Uiteindelijk besloot hij om de volgende dag weer naar school te gaan. Na het "ongeval" op het strand had hij geen "blackouts" gehad, zoals Lucas het had genoemd.
Uiteindelijk op school beland, kwam hij weer in zijn oude sleur terecht; hij werd zich weer bewust van de leegte in de klas, die zijn plek weer aan nam in Lucas's hart.
Emely die zich de afgelopen maand redelijk afzijdig had gehouden, wilde Lucas wat opvrolijken, ze wist alleen niet hoe. "heey Luc, wat is er met je aan de hand? Je bent de laatste tijd zo afwezig hier."
"ik ben er toch gewoon? Hoe kan ik dan afwezig zijn?" antwoordde Lucas, met een grijns op zijn gezicht. hij had geen zin in de bemoeienis van Emely, omdat ze er de gewoonte op nahield om haar neus iets te diep in anders mans zaken te stoppen. Als Emely zich te diep zou verwikkelen in lucas's zaken, kon hij ook niet voor haar leven garant staan. In de krant stond gister een stuk over een karkas dat eergister bij het strand gevonden was, het ging om dat van een hert en aan de bijt sporen te zien, was het roofdier ongeveer zo groot als een wolf maar sterker dan een beer.
Een paar stukken uit het verslag maakten het interessant: het eerste stuk was namelijk over de lokatie van het karkas, het tweede was het roofdier...
Lucas wist zeker dat hij het was, maar hoe hij het had gedaan wist hij niet...
Een nieuwe hobby:
Sinds de laatste dagen raakte Lucas steeds meer in een dip, welke met de dag steeds erger werd; op school voelde hij de leegte en thuis zat hij met zijn angst voor de "black outs" iedere drie, vier weken terug kwamen, soms was het maar één dag, maar op andere momenten was het twee dagen. Lucas ontdekte al snel een patroon tussen de "black outs" en de volle maan. Het was datgene waar hij onbewust bang voor was. Hij wist het al op de dag dat hij aangevallen werd, maar hij kon het niet geloven, weerwolven bestaan immers alleen in spookverhalen, die je elkaar verteld rondom een kampvuur. Aan de andere kant, die verhalen moesten toch ergens vandaan komen. Lucas's wereld stond gelijk op zijn kop, want dit opende een deur vol mogelijkheden, niet per sé voor hem, maar voor de hele wereld. Lucas meende zich iets te herinneren over een lijk van een zwerver die niet al te lang geleden was gevonden; het ging om een zwerver, wiens bloed tot op de laatste druppel uit zijn lichaam was verdwenen. Betekend dit dan dat er ook vampiers zijn?
Deze "ontdekking" bezorgde Lucas een nieuwe passie, hij was dan wel een fan van surfen en muziek, maar vanaf vandaag besloot hij ook volksverhalen uit te pluizen.
Intuitie:
Emely zat samen met Christoffer in de klas, hij was voor het eerst in zeer lange tijd weer op school, het was wel jammer dat Lucas er vandaag niet was. Emely zag dat Christoffer precies zo naar de lege plek zat te kijken als dat Lucas altijd andersom deed, ze wist niet waarom, maar de laatste tijd voelde het in de klas alsof de lucht loodzwaar was. Ze had wel vaker dat ze rare dingen voelde, maar sinds Christoffer in de klas is geweest leek het alsof ze de gevoelens van anderen om zich heen voelde, nu nog sterker dan voorheen. Lucas zat dan wel op een afstand van haar vandaan, dus ving ze er wel een glimp van op, maar als ze bij Christoffer in de buurt zat, dat was een bijna dodend gewicht dat die jongen alleen droeg, zo voelde het voor Emely. Ze was ondertussen wel gewend hoe ze ermee om moest gaan, en probeerde er het beste van te maken, door Christoffer wat af te leiden en hem een beetje te plagen.
Ze schreef wat op een papiertje en gooide het subtiel tegen Christoffer's hoofd, die vervolgens wat verdwaast naar het propje keek en hem open maakte. Emely voelde direct de lucht bij trekken en voelde een vleug van warmte door haar heen komen. Christoffer keek haar soort van verwijtend aan, alsof hij wilde zeggen: "laat mij nou lekker kijken, ik doe toch niets verkeerd?"
Emely zag opeens Christoffer's gezicht wit weg trekken, of zo voelde ze het, ze voelde dat hij bang was voor iets en hij rende snel weg.
Hij bleef een half uur weg ofzo, maar hij kwam wel weer terug, met een grijns op zijn gezicht. Ze was nieuwsgierig naar wat er aan de hand was, maar iets hield haar tegen om het hem te vragen.
Vergeten?:
De les was voorbij en Emely ging samen met Christoffer en nog een paar andere klasgenoten huiswerk maken... ineens werd het wazig voor Emely, ze kon zich niet meer herinneren voor welk vak ze huiswerk hadden gemaakt of waar ze het huiswerk gemaakt hadden. Het leek alsof het niet was gebeurd, maar ze wist dat er iets was gebeurd en ze voelde dat ze bang was voor Christoffer, niet vanwege de zware lucht die hij meestal om zich heen droeg, maar meer omdat ze voelde wat de zware lucht was. Emely merkte dat niemand zich nog iets van de vorige dag kon herinneren dus deed zij maar mee, ook tegen Christoffer, die wel iets scheen te weten, die ook haar bang aan keek, alsof zij zijn diepste donkerste geheim wist.
Of Christoffer was goed gelovig genoeg om zomaar te geloven wat Emely hem vertelde, of Emely kon heel goed liegen. Ze wilde het eigenlijk niet doen, maar dit was het enige wat ze kon doen, het was ook wel deels de waarheid, maar ze wist dat er meer aan de hand was.
Tijdens de pauze was ze Lucas en Christoffer kwijt en eigenlijk had ze vandaag ook geen behoefte om de twee lastig te vallen. Emely had dan niet gezien waar ze heen gingen, maar ze kon voelen dat ze samen zijn, en ze voelde ook gemengde emoties: de eerste was verwarring, en de tweede had ze al heel lang niet meer gevoeld bij beide jongens: puur geluk en een opgevulde leegte, de leegte was gevuld door "liefde"? iets wat Emely misschien wel aan had moeten voelen komen, maar nog steeds voor haar onbegrijpelijk leek.
De Geschiedenis:
Emely ging vandaag vroeg naar huis, normaal zat ze nu samen met Christoffer huiswerk te maken, maar die was nergens te vinden.
Thuis aangekomen voelde ze letterlijk de kalmte, die haar ouders uitstraalden, iets waar ze erg dankbaar voor was. Het laatste half jaar voelde ze overal op straat, de chaos van de emoties van de mensen op straat, maar thuis was het altijd kalm alsof haar ouders geen emoties hadden, zo voelde het bijna, maar ze wist dat dit niet zo was. Van iedereen om haar heen, kon ze de emoties voelen, maar niet die van haar ouders, en dan met name haar moeder.
Ze had het er nooit met haar ouders over gehad, maar ze wist bijna zeker dat in ieder geval haar moeder het wist.
Aan tafel bij het eten vroeg Emely's moeder of het zwaar was op school. Emely wist gewoon dat haar moeder het aanvoelde, ze vroeg haar altijd met de intonatie die bij haar stemming paste; bij een super dag, vraagt ze of ik een leuke dag heb gehad, en vandaag het ze het super zwaar...
"Je weet het altijd weer zo tactisch te brengen, mam. Waarom vraag je altijd naar die dingen als je het antwoord toch al weet" Emely vond het altijd zo vervelend, als haar moeder dat deed, maar eigenlijk wist ze dat ze hetzelfde deed bij anderen.
Na het eten ging Emely naar de zolder om daar haar huiswerk te kunnen maken.
Ze kwam eigenlijk bijna nooit op zolder, omdat ze daar eigenlijk nooit echt een rede voor heeft gehad. Het was wel een mooie plek een haar huiswerk te maken, omdat het er vrij rustig is.
Ze deed haar mp3 speler aan en zette wat muziek op van Anouk, haar favoriete zanger.
"Girl girl girl
When I hear him talk
Ooh my mind gets blocked girl
Speak up 'cause my drawer is locked
Which is good, good for me girl
It hots like a warning sun
I'm too blind to see
Speak up yes I'm coming down
With an ice cold fever
Ice cold fever
Ice cold fever"
Met muziek aan, gaat huiswerk maken veel makkelijker, bedacht Emely zich. Ze was al bijna klaar met haar huiswerk en het eerste nummer was nog niet eens afgelopen.
Ineens werd Emely's gedachte afgeleid, door een foto van haar oma. Emely's ooms en tantes zeiden altijd dat Emely sprekend op haar oma leek, ze vond het daarom zo jammer dat ze overleed voordat Emely was geboren.
Emely wilde weer verder gaan met haar huiswerk, tot ze een stem hoorde. Emely deed haar muziek uit, om de stem beter te horen. Ze wist zeker dat het niet haar ouders waren die iets zeiden, maar wist niet wie het wel kon zijn. Uiteindelijk besloot Emely dat het misschien de wind was geweest, omdat ze niks meer hoorde. Vlak voordat Emely haar mp3 speler weer aan had, hoorde ze dat iemand haar naam fluisterde in haar oor. Verschrokt keek ze om en zag dat er niets was. Emely deed nog een laatste poging om haar huiswerk te gaan maken, tot ze een grote plof hoorde. Ze draaide zich weer om, en zag dat er een groot dik boek uit de kast achter haar was gevallen. De val van het boek deed veel stof opdwarrelen, en met wat fantasie dacht Emely daar het gezicht van haar oma te zien was, die haar een knipoog gaf.
Nieuwsgierig pakte Emely het boek en deed het open. Het leek op een normaal foto album, maar toen ze het open deed, werd ze gek van allemaal kleine lettertjes die voor haar ogen zweefden.
Emely deed snel het boek dacht, want ze voelde dat er iets niet goed aan was.
Toen hoorde ze weer die stem, maar nu lachte het. Emely keek de kamer rond, om te kijken waar het vandaan kwam... en toen zag ze dat er iets anders was aan de kamer: de foto, waar Emely niet al te lang geleden naar keek, was opeens leeg.
"niet schrikken kindje, ik ben het" hoorde Emely, nu vlak achter haar.
Emely draaide zich weer om en keek recht in het gezicht van haar oma. "huh, wie, wat, waar" stotterde ze en besloot haar mond verder te houden.
Haar oma lachte en keek Emely lief aan, "je hebt het zwaar hè, op school. De twee interessantste jongens uit de klas, die jou niet zien staan" zei ze plagerig.
Emely keek geschrokken, want hoe kon haar oma dat nu weten, of beter, hoe kon haar oma nu voor haar staan.
"oke, nu tijd voor wat serieus" vervolgde haar oma, "je hebt het misschien nog niet gemerkt, maar ik heb je de laatste tijd in de gaten gehouden. Je moeder heeft het je nooit gezegd, maar onze familie heeft een gave, hoewel het grootste deel het ziet als een vloek.
Dat boek dat je net open maakte is er een deel van."
Emely had geen idee waar haar oma het over had, tot ze de woorden gave en vloek hoorde, zou het misschien gaan over het feit, dat ze de emoties van anderen kon voelen?
Emely's oma ging weer verder met haar verhaal, "ik heb gemerkt dat je al een deel hebt ontdekt van jouw krachten: het voelen van de emoties van anderen, maar er is nog veel meer dat jij kunt, zonder het te weten. Het boek bevat onze geschiedenis en kan je helpen om erachter te komen." Terwijl ze dat zei, pakte oma, het boek op en gaf het aan Emely. "als je in de problemen komt door je gave, sla dan het boek open op een willekeurige bladzijde. Het boek voelt zelf wel wat je nodig hebt en komt altijd open op de goede bladzijde. Zolang je maar weet wat je zoekt, kindje" Emely nog steeds verward wat er was gebeurd bleef achter op de zolderkamer met het boek in haar handen, kijkend naar hoe haar oma wegvaagde in het niets.